ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Από το Nicolas Sevastakis: Αυτή η εξουσία δεν πιστεύει στον νόμο της πολιτείας (στο ρεπουμπλικανικό συμβόλαιο). Συνδιαχειρίζεται σχολική ύλη με την Εκκλησία ή δημόσιους χώρους και πλατείες με "πολιτικές ομάδες'' ή εθιμικές παραδόσεις ''ανυπακοής''. Είναι πλέον το σημείο συνάντησης του κρατισμού και ενός επιλεκτικά διακριτικού αντικρατισμού. Ασκείται καθημερινά στη νουθεσιακή ρητορική κατά του ιδιωτικού φανερώνοντας απίστευτη φοβία για ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Για να μην κακοκαρδίσει τον έναν ή άλλον εξουσιαστικό παίκτη σε αυτό το αντισυστημικό θέατρο της ωμότητας που συγκινεί πολλές ομάδες ισχύος και θεατές στη χώρα.

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Αντώνης Πανούτσος: Η τρομοκρατία έχει και εθνικότητα και θρησκεία


από το Liberal

Τη δεκαετία του ’80 και στις αρχές του ’90 η ελληνική αριστερά ανακάλυπτε τα νέα θύματα του καπιταλισμού. Τους χούλιγκαν. Κοινωνιολόγοι του Μετς κατέγραφαν την γλώσσα και τις ιεροτελεστίες τους. Επαναστάτες του Στρέφη, μαγεύονταν από τον δυναμισμό τους. Μαρξιστές της Φιλοθέης προσπαθούσαν να τους εντάξουν σε κοινωνικές δυναμικές. «Τα παιδιά στην κερκίδα που είναι η μόνη μας ελπίδα» που τραγουδούσε ο Πορτοκάλογλου δημιουργούσαν και προβληματισμό. Τι δεν κάναμε σωστά για αυτά τα παιδιά; Πώς θα τα πλησιάσουμε; Πώς θα διοχετεύσουν την οργή τους; Αντί για το απλό ότι ένα, δύο χιλιάδες αντικοινωνικοί χούλιγκαν ταλαιπωρούν την κοινωνία, η αριστερά προσπαθούσε να πείσει ότι κάποια εκατομμύρια πολίτες είχαν ταλαιπωρήσει χίλιους, δύο χιλιάδες κάφρους. Στην ίδια λογική σήμερα αντιμετωπίζεται η ισλαμική τρομοκρατία.

Η συνυπευθυνότητα του δυτικού πολίτη για τα «εγκλήματα» των κυβερνήσεών του δεν είναι κάτι καινούργιο στην λογική της τρομοκρατίας. Το 1894 ο αναρχικός Εμίλ Ανρί έβαζε βόμβα με καρφιά στο Cafe Terminus πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει αθώος αστός. To 1968 η Rote Armee Fraktion των Baader Meinhof εμπρηστική βόμβα στο Kaufhaus της Φρανκφούρτης για να καταλάβουν οι γερμανοί πως είναι τα ναπάλμ που ρίχνουν οι αμερικάνοι στο Βιετνάμ. Η ισλαμική τρομοκρατία όμως έχει μία διαφορά. Είναι ultra συντηρητική. Αντίθετα από την κοινωνία χωρίς αρχηγούς των αναρχικών του 1890 και του ελεύθερου έρωτα του ’60, η ισλαμική τρομοκρατία θέλει μια κοινωνία χωρίς ιερόσυλα κόμικ, ροκ συναυλίες, μπαρ που ο κόσμος πίνει. Οι τρομοκράτες χτυπάνε αυτούς που απολαμβάνουν αυτό που στους ίδιους έχει απαγορευτεί. Το γελοίο είναι ότι ένα κομμάτι της ελληνικής αριστεράς προσπαθεί να το δικαιολογήσει. Με την αστική διανόηση μέχρι πρόσφατα να λουφάζει.

Η μήνυση του Παναγιώτη Δημητρά στην Σώτη Τριανταφύλλου για υποκίνηση μίσους ή βίας σύμφωνα με τον αντιρατσιστικό νόμο είχε ένα θετικό αποτέλεσμα. Έδειξε πόσο τρομοκρατημένη ήταν η διανόηση με τον φόβο ότι θα κατηγορηθεί για ισλαμοφοβία από τους ροβεσπιέρους της πολιτικής κορεκτίλας. Μέχρι την μήνυση στην Τριανταφύλλου φράσεις όπως «Η τρομοκρατία δεν έχει χρώμα, δεν έχει θρησκεία ή εθνικότητα» που έγραψε μετά την επίθεση στο Λονδίνο στο twitter ο Δημήτρης Παπαδημούλης θα περνούσαν σαν θέσφατα. Σαν αυτοί που επιτέθηκαν με μαχαίρια στο Μπόρο φωνάζοντας Αλαχ ου άκμπαρ θα μπορούσαν να είναι Ισλανδοί σιντοϊστές.

Δεν ήταν. Η τρομοκρατία είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος του αυτοπροσδιορισμού. Η τρομοκρατία του Μπρέικβικ στην Νορβηγία είναι ναζιστική επειδή ο ίδιος δήλωσε ότι είναι ναζιστής. Και αν ακολουθούσαν 50-100 άλλοι θα είχαμε νορβηγική ναζιστική τρομοκρατία. Τώρα έχουμε ένα τραγικό αλλά μεμονωμένο κρούσμα. Αντίθετα στην ισλαμική τρομοκρατία δεν έχουμε ένα, ούτε δεκάδες, αλλά εκατοντάδες κρούσματα. Τα οποία ξεκινάνε από την επίθεση τον Μάρτιο του 2016 στο αεροδρόμιο των Βρυξελών (34 άτομα σκοτώθηκαν και 190 τραυματίστηκαν) και καταλήγουμε στην σφαγή των κοπτών στην Αίγυπτο. Όλες οι επιθέσεις έχουν σχέση με το Ισλάμ και πρέπει να είσαι υποκριτής ή σκλάβος των κλισέ για να μην το αναγνωρίσεις.

Ο Δημήτρης Παπαδημούλης έχει βέβαια το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Χρειάζεται chutzpah να είσαι από το κόμμα που έχει πολεμήσει το «καταδικάζουμε την βία από όπου και εάν προέρχεται» και να λες ότι η τρομοκρατία δεν έχει χρώμα και θρησκεία. Έχει και παραέχει. Τα ρεσό, τα λουλούδια, τα je suis Charlie και τα «δεν θα αφήσουμε να μας αλλάξουν τον τρόπο ζωής μας» είναι καλά σαν εκδηλώσεις ευαισθησίας. Όταν απειλείται όμως ο δυτικός τρόπος ζωής τα χέρια δεν είναι για να πηγαίνουν στα αυτιά για να μην ακουστούν αυτοί που λένε ότι είναι ισλαμιστές και σου κήρυξαν τον πόλεμο. Είναι για να σηκώνουν το γάντι. Και η Δύση μοιάζει να το σηκώνει.

1 σχόλιο: