ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Θάνος Καψάλης: Το σχολείο που δεν ανταμείβει τον κόπο των παιδιών


Το νέο θέμα συζήτησης στο f/b είναι η πρόνοια για την εισαγωγή Ρομά στο Πανεπιστήμιο. Από κοντά και οι συζητήσεις για το αν και πώς το Ελληνικό σχολείο, ιστορικά, αναπαρήγαγε και συντήρησε την κοινωνική διαστρωμάτωση, αντί να την αίρει. Επ΄αυτών αξίζει να σημειωθούν μερικά ιστορικά στοιχεία και ένα ... βιωματικό.

Ας ξεκινήσουμε με τα ιστορικά.
*Η Ελλάδα λοιπόν περιλαμβανόταν μεταξύ των πρώτων ευρωπαϊκών κρατών που καθιέρωσαν την υποχρεωτική δημοτική εκπαίδευση (1834)
*Στα μέσα του 19ου αιώνα η Ελλάδα είχε 5.000 μαθητές που φοιτούσαν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σε σχέση με τους 20.000 μαθητές, της εικοσαπλάσιας σε πληθυσμό Γαλλίας.
* Στα χρόνια της μαζικής μετανάστευσης στις ΗΠΑ (1900-1914), μόνο ένας στους τέσσερις Έλληνες μετανάστες ήταν αναλφάβητος, ενώ αντίθετα ένας στους δύο Ιταλούς.
*Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Ελλάδα ήδη είχε ένα από τα υψηλότερα ευρωπαϊκά ποσοστά φοιτητών σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό.

Και το βιωματικό: Μιλώντας τις προάλλες για τις αλλαγές που έχουν γίνει στο Γυμνάσιο (κατάργηση εξετάσεων, ευνοϊκές ρυθμίσεις για την προαγωγή των μαθητών) με ένα παλαιό υψηλόβαθμο στέλεχος της εκπαίδευσης, που αν και προερχόταν από μια ταπεινή αγροτική οικογένεια της Πελοποννήσου, κατόρθωσε να υπερπηδήσει τους όποιους φραγμούς, ώστε να μορφωθεί, να επιμορφωθεί και να διακριθεί, μου είπε:

"Αν εγώ, που προερχόμουν από μια φτωχή οικογένεια αγροτών, φοιτούσα σε ένα σχολείο σαν και αυτό-που δεν ενθαρρύνει και δεν ανταμείβει τον κόπο και την προσπάθεια για τη μόρφωση-τότε είναι αμφίβολο αν δεν εξακολουθούσα να βόσκω, ως τώρα, τα πρόβατα που είχα κληρονομήσει από τον πατέρα μου".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου