ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

100 χρόνια από τη γέννηση του Ποιητή Νίκου Καββαδία


2 σχόλια:

  1. οχι πολυ παλια , καπου εκει στα rock'en'roll χωρις τα τρια ιερα Καπα ( Καββαδιας , Καριωτακης , Καβαφης ) στίριγμα δεν έβρισκες πουθενά στα δύσκολα , τουλάχιστον έτσι μου λένε και τους πιστέυω.Τώρα το συναίσθημα αγνοείται , μάλλον πέθανε . Μερικά κουρέλια τραγουδούν ακόμη όμως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μπα γιατί; Το συναίσθημα υπάρχει εξάλλου εσύ που είσαι νέος θα μας πεις. Όσο για τα κουρέλια ναι τραγουδούν ακόμα έστω και βραχνά.
    ¨Οσο για τον Καββαδία, συμμάδεψε τη γενιά μου και για ένα άλλο λόγο. Μετά το τέλος της πρώιμης μεταπολίτευσης και το θρυμματισμό των επαναστατικών ονείρων, πολλοί από μας (και εγώ) θέλαμα να μπαρκάρουμε. Ποίηση και επιθυμίες σε μια αμφίδρομη αντίδραση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή