ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Τι μας μένει να κάνουμε;

 

Παρακολουθώ καιρό τώρα, αμήχανος, ατέρμονες συζητήσεις γύρω από τη στρατηγική και την τακτική της σημερινής Αριστεράς. Διαβάζω για ρήξεις κόντρα σε συναινέσεις, για αριστερισμούς και μεταρρυθμίσεις, για ουτοπίες και συγκεκριμένες προτάσεις. 
Ταυτόχρονα, αντιλαμβάνομαι μηχανισμούς και αλληλοσυγκρουόμενες τάσεις, ίντριγκες και στάσεις για την εξουδετέρωση «συντρόφων» που έχουν διαφορετική άποψη, νιώθω συχνά την απέχθεια των μεν προς τους δε.
Μαζί με μένα παρακολουθεί και ένα πλήθος αριστερών ανθρώπων έξω από κόμματα και οργανωμένη πολιτική δράση, μα με ενδιαφέρον για την τύχη της Αριστεράς και του τόπου.
Η πορεία των εγχειρημάτων δεν δικαιώνει κανένα. Αντίθετα η επανάληψη στερεοτύπων και συνθημάτων κουράζει, δεν έχει ενδιαφέρον. Ο κόσμος καταναλώνεται στις καθημερινές του ασχολίες, δεν χαλαλίζει τον ελεύθερο χρόνο του.

Μας μένει κάτι να κάνουμε;

Πέρασε ο καιρός που φωτισμένες ηγεσίες έδιναν την γραμμή. Οι βεβαιότητες για την ορθότητα της θεωρίας και την αποτελεσματικότητα της γραμμής αντικαταστάθηκαν από αμφιβολίες και μηδενισμούς. Το περιβάλλον, παγκόσμιο και ως εκ τούτου ασταθές. Οι εναλλακτικές λύσεις αποδυναμώνονται πριν καν εφαρμοστούν. Η προσωπική στάση των πρωταγωνιστών αναιρεί το αγαθό των προθέσεών τους. Τι μας μένει;

Ο Κώστας Αξελός δίνει μια απάντηση:

Μια ζωντανή επαφή με τη φύση, η φιλικότητα που συμβαδίζει με μια μαχητικότητα, η προσπάθεια μιας ριζικής σκέψης που δεν κλείνεται μέσα στα όρια της, η ερωτική περιπλάνηση, το ξεγύμνωμα του πολιτικού θεάτρου που δεν είναι μόνο θέατρο. Μας μένει η εναργής και κριτική πολιτική συμμετοχή και η ενεργητική ή παθητική πάλη, όπου και όποτε αυτή είναι δυνατή και εφόσον δεν ζητάει αυταπάτες, η αλλαγή επιπέδου από αυτό στο οποίο θέλουν να μας τοποθετήσουν, η άγρυπνη συμμετοχή μας σ’ ένα παιχνίδι που δεν κλείνει κάθε άνοιγμα. Δεν θα έπρεπε να αποφεύγουμε να κάνουμε την εμπειρία αυτού που μας δίνεται και  μεταμορφώνεται.»

Ας την παρακολουθήσουμε:

Μπορεί η πολιτική συμμετοχή και η πάλη να είναι εκτός της οργανωμένης πολιτικής;

Δεν ξέρω αν μπορεί, βλέπω όμως ότι πρέπει. Γιατί πως αλλιώς θα ξεγυμνώσει και θα αποκαλύψει το πολιτικό θέατρο; Η Αριστερά, ενταγμένη πλήρως μέσα στο θέατρο αυτό, σου ζητάει να μιλήσεις ξύλινα σαν το Τσίπρα, αποφθεγματικά σαν τον Αλαβάνο, ή σωτηριολογικά σαν την Αλέκα. Πως μπορείς εσύ που βιώνεις και σκέφτεσαι, να υποταγείς σε τέτοιες νόρμες; Αν η λογική σου βλέπει ότι υπάρχουν τόσα πράγματα που μπορούν να αλλάξουν και ταυτόχρονα να σου βελτιώσουν τη ζωή, γιατί να μην τα παλέψεις; Ποιος θα σου ορίσει το μέγεθος της αλλαγής και με ποιο κριτήριο;
Και ποιος σου λέει ότι η κάθε αλλαγή είναι κύκλωμα κλειστό, πως παγιώνεται αυθαίρετα, πως δεν θ’ ανοίξει πόρτες για άλλες κατευθύνσεις; Πως δεν μπορείς εσύ να διευρύνεις τα ρήγματα ενός συστήματος που και αυτό αλλάζει,

Και κυρίως, ποιος τολμά να σου ζητάει να ανατρέψεις τον καπιταλισμό για να γευτείς λίγη κοινωνική δικαιοσύνη, όταν ο χρόνος κυλά και ο θάνατος σε περιμένει; Αλλά ακόμα χειρότερα ποιος σου εξασφαλίζει ότι ένα άλλο σύστημα θα είναι περισσότερο δίκαιο, όταν αυτό δεν το’ χει φανταστεί κανένας ακόμα;

Η συμμετοχή στο παιχνίδι που δεν κλείνει κάθε άνοιγμα,  λέει ο Αξελός

Χρόνια τώρα η κλεισούρα των μανιφέστων της Αριστεράς κλείνει αυτό ακριβώς το άνοιγμα. Η κατηγορία και ο στιγματισμός του αναθεωρητισμού υπήρξε η πιο δεξιά αντίληψη που ακούστηκε στο αριστερό κίνημα.
Ήθελε να κλείσει την πόρτα σε κάθε επανατοποθέτηση των αξιών και του τρόπου. Ήταν ενάντια σε κάθε λογική που θέλει τον άνθρωπο, συλλέκτη εμπειριών και μύστη νέων μυστηρίων. Ήταν ενάντια στον έρωτα που κάθε στιγμή ρωτά «ποια είναι η χαρά» και στη φύση που  αλλάζει και χαίρεται.

Θα πρέπει να είμαστε υπερήφανοι όσοι τολμούμε να αναθεωρούμε. Να αναθεωρούμε στάσεις και απόψεις, να αλλάζουμε επίπεδο, να αρνούμαστε το επίπεδο που άλλοι διάλεξαν για μας. Ας κάνουμε, λοιπόν, φύλλο και φτερό κάθε Κοράνι και ας στήσουμε από την αρχή ένα καινούργιο πανηγύρι.

Γιατί δεν μας αντιπαλεύει μόνο το κράτος, ο εργοδότης, το κεφάλαιο, η μαζική κουλτούρα. Μας αντιπαλεύουν και οι «φίλοι», αυτοί που μιλούν εξ’ ονόματος του λαού και τον θέλουν υποταγμένο στις δικές τους βεβαιότητες, άρα και στα δικά τους συμφέροντα.
Η αγωνία των ηγεσιών της αριστεράς ήταν πάντοτε να μην φύγει το παιχνίδι από τα χέρια τους. Η περιχαράκωση, ο φόβος της ανάμειξης είναι αντιλήψεις ρατσιστικές. Οι διασπάσεις και οι αποκλεισμοί είναι  εκδηλώσεις ενός ιδιότυπου ρατσισμού που τις διακατέχει.
Γι’ αυτό και γελάω όταν ακούω αντιρατσιστικές κραυγές, από ανθρώπους και μηχανισμούς που δεν ανέχονται να συμπορευτούν ούτε σε μια πορεία με άλλους, λίγο διαφορετικούς συνοδοιπόρους.

Η Αριστερά μας δεν θέλει να αλλάξει τίποτα, οι Αριστεροί θέλουν ν΄ αλλάξουν τα πάντα ακόμα και τους εαυτούς τους.
Γι’ αυτό θα παλεύουν ενεργητικά και παθητικά, με φιλικότητα,  με πειθώ και δυναμισμό και κυρίως συνεχώς διερωτώμενοι. Πάντοτε μαχητές στην ίδια τη ζωή τους, πάντοτε σε επαφή με τη φύση και τη χαρά. Και θα αναθεωρούν.


11 σχόλια:

  1. Φοβερό κείμενο φίλε μου. Ναι η αναθεώρηση είναι η ίδια η ζωή. Χωρίς αυτήν έχουμε ένα νεκρό οργανισμό. Ας αφήσουμε λοιπόν τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους κι ας ασχοληθούμε με ότι ζωντανό υπάρχει γύρω μας και μέσα μας.
    Ο Αξελός τα λέει ωραία - αντίστοιχα ωραία με κάτι βουδιστές φίλους μου που λένε ότι ο χώρος είναι χαρά και μπορούμε να παίζουμε στο παιχνίδι της ζωής χωρίς να μας καταπίνουν οι ταυτίσεις. Αρκετά με το αριστερό παπαδαριό...η ζωή είναι αλλού.
    Καλημέρα leo!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Γιώργο, χάρηκα που σάρεσε. Για να δούμε όμως θα πάμε αλλού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κώστας Αξελός:
    Στο τι να πράξουμε;
    απαντά με τη στοχαστική ή τη σκεπτόμενη πράξη.

    «Να προσπαθήσουμε να στεκόμαστε και να κρατιόμαστε όσο γίνεται πιο όρθιοι, σε μια στάση στοχαστικής εγρήγορσης, ακόμη και ιδίως όταν όλα ισοπεδώνονται, έρπουν και μηδενίζονται». «Να μην ξεχνάμε πως η φύση, δυνατότερη από τον άνθρωπο, την επιστήμη και την τεχνική, απεριόριστη αλλά όχι αναγκαστικά άπειρη, έχει τα όρια της ανοχής και της αντοχής».

    «Να αφομοιώσουμε την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας, όπου όλες οι ιδεολογίες χρεοκόπησαν, όσο κι αν εν μέρει πέτυχαν, και να αντιτάξουμε στον δεσπόζοντα πολιτικαντιδισμό μια πιο νηφάλια ένταξη και αντίσταση που να μη στηρίζεται στην απάτη και στην εξαπάτηση, στην κερδοσκοπία και στην εκμετάλλευση».

    Πολύ καλό!
    Καλημέρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. γουστάρω που σας ξύπνησα κεφάτους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν λέει,Leo, αλλιώς.:)
    Να σχολιάζουμε και αυτά που έχουν μεγάλο μερίδιο στην ζωή μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σπίθα
    χτες βράδυ διάβαζα και ξαναδιάβαζα μια συνέντευξη του Αξελού στην Αυγή που την είχα κρατήσει στο αρχείο. Ήθελα να γράψω κάτι για την ιστορία του συνεδρίου και την τύχη της ΑΠ. Μα κάτι φλάσαρε μέσα μου και είπα να τα μπλέξω. Τελικά συζητώντας ξοδεύουμε και έτσι νιώθουμε χαρά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κι όπως πάντα από ένστικτο είσαι μέσα.
    Μόλις έμαθα ότι το συνέδριο (αν και έκτακτο) αναβάλλεται για τον Ιούνιο. Τα κουκιά δεν βγαίνουν, το παιχνίδι έχει ρίσκα και οι συριζαίοι βιάζονται να τα σπάσουν μεταξύ τους πριν τον συνασπισμό...

    Μεγάλη αναταραχή, το χάλι τους το μαύρο. Και η ΑΠ θέλει να συμβάλλει...

    Αυτό που μου άρεσε πολύ είναι το να σκίσουμε τα Κοράνια (ελπίζω να μην διαβάζει το μπλογκ σου ο Μπιν Λάντεν γιατί την π....με)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Leo και Γιώργο, στα thrymmata.blogspot.com θα βρείτε το μαίηλ μου. Έχετε την καλωσύνη να μου γράψετε, νά 'χω κι εγώ τα δικά σας μαίηλ, για να μιλήσουμε λίγο πιο ιδιαίτερα; --Μωυσής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Την είδα, Leo.
    Υπέθεσα, ότι αυτό σε "τσίγκλησε" :)
    Έχω το βιβλίο του, "Προς την Πλανητική Σκέψη".
    Αλλά ήταν καθηλωτικός, όταν έδινε διαλέξεις ή συνεντεύξεις.

    @ Γιώργο
    ...Ιούνιο;
    ΩΧ.

    Γιατί όχι Αύγουστο; (Κάθε πράγμα στον καιρό του..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ναι, να στεκόμασε όρθιοι στους χώρους δουλειάς, στο σπίτι, στη διασκέδασή μας. Να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον όταν απογητευόμαστε- γιατί είμαστε πολλοί τελικά, κρυμμένοι ο καθένας στην τρύπα του. Η οργάνωση χρειάζεται, στην αρχέγονη μορφή της: στην καθημερινή ζωή με απλά, κατανοητά καθηκοντα που ο καθένας μπορεί να φέρει εις πέρας με λίγη προσπάθεια. Η άλωση μπορεί να αρχίσει από τα μέσα- όχι με πάταγο, μα με ένα συνεχές επίμονο ψυθίρισμα (λέμε τώρα!!).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Θεία θ
    Η μεγαλοσύνη του απλού, σαν τη θάλασσα. νάσαι καλά και νάσαι πάντα εκεί. Σακούω να ψυθιρίζεις.

    Μωυσή ναι θα γίνει να πιάσουμε επαφή.

    Σπίθα όχι Αύγουστο να κάνουμε και κάνα μπάνιο, γιατί μας βλέπω εδώ με το πληκτρολόγιο μέσα στη μπανιέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή