ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

Βrotherhood of man

 

Έχω ανοίξει αυτό το ιστολόγιο, ένα μήνα τώρα. Τριγύρναγα στα blogs της αριστεράς αλλά και σ’ άλλα, ψάχνοντας να βρω “τις αιτίες που μ’ αφήνανε γυμνό”, και έπεσα πάνω στην «Αριστερή Στρουθοκάμηλο» του Γιώργου. Διάβασα κάποιες αναρτήσεις, άφησα κάποιο σχόλιο, κάποιος απάντησε, άλλος έγραψε, κάποια στιγμή άναψαν τα αίματα, ένιωσα καλά, οι τύποι έψαχναν γύρω από αυτό που λέμε Ανοικτή Αριστερά (;). Το διακύβευμα που λένε, ίσως θολό, μα να ο τρόπος, τα λεγόμενα, η διαφωνία, η στάση, είχαν κάτι από μια Νέα Ηθική και είπα να μείνω. Μετά μου άνοιξε η όρεξη, είπα να κοιμάμαι λιγότερο και να…..

Ένας άλλος, ο Γιώργος Π. είπε να βρεθούμε από κοντά, να γνωριστούμε, μήπως κάτι παίξει πιο οργανωμένα, πιο συλλογικά, «νέα συλλογικότητα» το λένε τώρα, πάντα η Αριστερά στα παιχνίδια με τις λέξεις.
Πήγα στο ραντεβού στα τυφλά. Άνοιξε ο κύριος Δημήτρης, είχα πάει νωρίτερα, είπα μήπως ενοχλώ, μια φωνή, «μερικές φορές ενοχλείτε κύριε με αυτά που γράφετε» και ο τύπος πίσω από τη φωνή είπε:
«Leo είμαι ο Σπίθας».

Σφίξαμε χέρια, ασυναίσθητες αγκαλιές, φιλιά. Δεν τον ήξερα από το στρατό, ούτε από διακοπές στην Ανάφη.

Μετά ήρθε ο Μike, ο Νικηφόρος, ο Θόδωρος, να βρούμε και τον Radical, η Πιπεριά που είναι; τον pinko τον ξέρουμε; ο Γιώργος είχε κάποιο πρόβλημα, υπάρχουν κι’ άλλοι.
Τι είναι αυτά;

Ανάγκες; Εμμονές; Δεν έχω τι να κάνω; Δίψα δημοσιότητας; Εξαρτήσεις από την πολιτική; Θα πάμε για κυνήγι;
Κάτι από αυτά, ή κάτι άλλο, δεν έχει σημασία, σε όλους άρεσε, είχε πλάκα, ήταν ζεστά. Από τα web στον Μάρξ, από το Server στον Κάουτσκι. Ο διαχειριστής, ποιος; Εγώ δεν ξέρω από
αυτά, να ο γιος μου, ο Γιώργος Θ, έχει τελειώσει πληροφορική και ….

Όταν ψάχνεις ένα δρόμο σε μια άγνωστη περιοχή, είσαι ανοικτός στην κάθε πληροφορία, αν είσαι τυχερός, αργείς να τον βρεις, γνωρίζεις τους άλλους, έχεις το ταξίδι.
Μιλάς, δεν φοβάσαι, ψάχνεις, δεν είσαι σίγουρος, δεν θα σου βάλουν βαθμό, δε θα σε μαλώσουν.
Στις κλεισούρες της Αριστεράς νοιώσαμε όλο το βάρος των προγόνων της, να μας συνθλίβει.
Ήταν έτσι, γιατί κάποιοι το’ χαν πει από παλιά.
Η ιστορία της, δίπλα στη λαιμητόμο.


Ανοίξανε κάποτε οι δρόμοι, μα να και πάλι σφυρί, δρεπάνι και γροθιά, «κλειστόν λόγω πένθους».
Είναι καιρός, η Ανοικτή Αριστερά να ανοίξει. Όχι μαγαζιά πια, όχι κλεισούρες, όχι «σύντροφε επί της διαδικασίας», όχι «ακτίφ».
Να ανοίξει δρόμους στη μπλογκόσφαιρα, στην επικοινωνία, στις απόψεις, στα κινήματα, στις παρέες που γεννιούνται από το τίποτα μέσα σε ένα δύσκολο περιβάλλον. Και θ’ ανοίξει.

Σπίθα, Γιώργο,… από πού σας ξέρω; από παντού και πουθενά, από το αύριο.
Η αδελφοσύνη των ανθρώπων.



10 σχόλια:

  1. Δεν ήθελα να φύγω, είναι η αλήθεια,leo:)
    έφυγε η κούραση και ήρθε η διάθεση. Μερικοί φορές οι άνθρωποι,νιώθουν σαν να γνωρίζονται χρόνια ...από που άραγε;
    Φυσικέ μου...ο "χρόνος" είναι σχετικός ή δεν υπάρχει;
    Καλησπέρα!
    Υ.Γ.
    Να διαφυλάξουμε τις πόρτες της καρδιάς,ανοιχτές.
    'Αν τον ήλιο γνώρισα,μικρός,τότε πάντα τον ήλιο θα αναζητώ" (Σπίθας)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. leo, μου αρκεί που ένα βασικό μας όνειρο αρχίζει να πραγματοποιείται...μια νέα συλλογικότητα
    Είμαστε πολλοί, περισσότεροι και κρίμα που δεν ήρθα αυτήν την φορά γιατί είχα νέα...
    αλλά θα τα πούμε ελπίζω το διήμερο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Βγήκες από την καμινάδα, Γιώργο:)
    (μου κάηκε το pc και μόλις μούφερε το δικό του, ο..Γ.θ.)

    Κανόνισε την επόμενη, νάσαι μέσα.
    Ο Λεό , έδωσε πλήρη εικόνα, της ατμόσφαιρας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Xaρηκα που σε γνωρισα Λεο,αν και δεν μιλησαμε πολυ,γιατι βγαζεις μια σεμνοτητα που μου αρεσε και στο λεω δημοσια.mike[φιλος πλεον]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μike σευχαριαστώ, και έχουμε να λέμε και να λέμε και θα πούμε και θα πούμε, νάσαι σίγουρος, νάστε σίγουροι. Ο θείος Μενέλαος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Θα σας πω,ένα "μυστικό", άλλη μέρα, μεταξύ μας.
    Έχω σοβαρό λόγο να πιστεύω, ότι θα πάει καλά η προσπάθεια. Θα το δείτε και να το θυμάστε.
    Ρωτήστε με, τότε και θα σας πω το "μυστικό" μου¨:)
    Δεν ήρθε "τυχαία" ο...

    υ.γ.1
    Η σύνθεση της ομάδας, είναι " πλούσια"

    υ.γ.2
    Ένα μεγάλο,ευχαριστώ, θα πω στους αγαπητούς κ.κ.
    Δημήτρη Μ.
    Γιώργο Π.
    Νικηφόρο Στ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. "Καλή τύχη μάγκες" και από μένα. Ας χειροκροτήσουμε τη δημιουργικότητα, την πρωτοβουλία, την αδερφοσύνη, έτσι όπως την έχουμε φανταστεί κι όχι όπως έχει καταντήσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κάθε συλλογικότητα είναι για καλό ...
    Η πιο δημιουργική συλλογικότητα πάντως ...
    είναι μια καλή παρέα που ο καθένας αφίνει απέξω
    το "εγώ" κι αφιερώνεται στο "εμείς" !!!
    Ζηλεύω που είμαι μακρυά αλλά εμπιστεύομαι στον ...
    κουμπάρο μου την "αυτοοργάνωσή" σας !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. θεια θ
    λες να πάμε ευθεία για τη θάλασσα; Στην ιστορία πάντα αυτή λειτουργούσε ως καθαρτήριο. Το νερό, η ρέουσα δηλαδή σκέψη.

    side 21
    E ναι για παρέα μιλάμε και σε περιμένουμε.

    Σας ευχαριστώ για τις ευχές σας. Να τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή