ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Thelonious monk - Allen ginsberg

Thelonious monk - Allen ginsberg
Δυο γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

Όσοι βιάζεστε να του δώσετε εύσημα συμβολής στην αποδόμηση του αντιαμερικανισμού λάβετε υπόψη σας ότι:
1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αντιαμερικανισμός. Υπάρχει όμως έντονος αντιευρωπαϊσμός σαφώς πιο ισχυρός και επικίνδυνος. Ο αντιαμερικανισμός αναπτύχθηκε μεταπολεμικά ως φιλοσοβιετισμός και έσβησε μαζί με το τέλος της σοβιετίας. Το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωσή του κατά την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης και τα κινήματα των αδεσμεύτων. Μέχρι που η δανεική ευδαιμονία τα σκούπισε όλα.
2. Δεν τόχει σε τίποτε όταν επιστρέψει να γυρίσει το χαρτί και να ξαναγίνει αντιαμερικανός ή αντιτραμπ ή οτιδήποτε άλλο. Διαβάζει άριστα το ακροατήριό του, ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους κλείνει το μάτι και πλασάρει ότι τα βρήκε με τον τέως δαίμονα για να την πει στους σημερινούς δαίμονες της ΕΕ. Το αύριο είναι άλλη μέρα.
3. Η Αριστερά μπορεί να συγχωρήσει όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές αποκλίσεις, ανίερες συμμαχίες κλπ , προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Θα τις βγάλει όμως σαν μαχαίρια μετά την ήττα, για να δικάσει τους χτεσινούς ηγέτες. Έχουμε δρόμο ακόμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων τους η Επιτυχία είναι το κλείσιμο της ΒSH Hellas, (πρώην Πίτσος),. Ουδόλως τους απασχολεί η επίσκεψη στις ΗΠΑ. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταλάβει τι ακριβώς παίζεται μέσα στα ελληνικά λαϊκά στρώματα ελπίζω να είμαστε ζωντανοί. Ως τότε αφήστε τους ήσυχους να σας φτιάχνουν την ατζέντα.

Κυριακή, 11 Απριλίου 2010

Η αποτυχία του κομμουνισμού




Η αποτυχία του κομμουνισμού
Μάσιμο Σαλβατόρι, Κυρ. Ελευθεροτυπία, 28/03/2010

Θέματα Επικαιρότητας

Η εφημερίδα «La Stampa» ζήτησε από τον ιταλό ιστορικό Μάσιμο Σαλβαντόρι να συνοψίσει τα συμπεράσματα των πολύχρονων μελετών του για το κομμουνιστικό φαινόμενο. Ο Σαλβαντόρι έγραψε το κείμενο που ακολουθεί.

Η παραβολή του κομμουνισμού ολοκληρώθηκε. Αυτό που επιβιώνει από αυτόν, ακόμη και αν έχει τα μεγέθη της Κίνας, ανήκει ήδη στο «παθητικό» μέρος της ιστορίας. Ο κομμουνισμός έχει πίσω του μια μακραίωνη ζωή και πολλαπλές διεθνείς και βαθιές ρίζες. Χαρακτηρίστηκε από την αρχή από δύο θεμελιώδη στοιχεία. Από τη μια μεριά μιαν ιδέα -αξία- σύμφωνα με την οποία η αναγνώριση ίσης ανθρωπιάς, που αποδίδεται σε κάθε άτομο, γίνεται ουσιαστική μόνον αν δοθεί στον καθένα εκείνη η ποσότητα υλικών και πολιτισμικών πόρων, που είναι σε θέση να καταστήσει πραγματική αυτή την ισότητα.

Από την άλλη μεριά μιαν ιδέα -μέσο- σύμφωνα με την οποία η κατάσταση της ισότητας μπορεί να προκύψει μόνον με τη μετάβαση από την ατομική ιδιοκτησία στη συλλογική και με την κατάργηση των μορφών διακυβέρνησης που αποβλέπουν στην υπεράσπιση των οικονομικών και κοινωνικών προνομίων. Στις χώρες όπου ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε περισσότερο, όλες οι προσπάθειες -ακόμα και εκείνες που πραγματοποιήθηκαν σε περιόδους οξύτατης οικονομικής, κοινωνικής και θεσμικής κρίσης- για την ανατροπή του καπιταλισμού κατέληξαν σε αποτυχία. Ο κομμουνισμός μπόρεσε, αντίθετα, να ξεπεράσει αυτό το όριο μόνον στις χώρες όπου δεν είχε αναπτυχθεί ούτε ο καπιταλισμός ούτε και η φιλελεύθερη δημοκρατία.

Σε αυτές τις χώρες η αδυναμία του καπιταλισμού διευκόλυνε πάρα πολύ την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας. Η απουσία δημοκρατικών θεσμών διευκόλυνε με τη σειρά της την ανατροπή των θεσμών που είχαν δημιουργηθεί από τις προνομιούχες τάξεις. Ο συνδυασμός αυτών των δύο στοιχείων έδωσε τη δυνατότητα στους κομμουνιστές, που έγιναν επαναστάτες στην πράξη, να συμπαρασύρουν πίσω τους μεγάλες μάζες και να κατακτήσουν την εξουσία. Αυτή η κατάκτηση της εξουσίας ήταν επομένως ο καρπός όχι των αντιφάσεων της ανάπτυξης, αλλά της απουσίας ανάπτυξης του καπιταλισμού.

Σε αυτές τις συνθήκες, ο στόχος της επίτευξης της κοινωνικής ισότητας και της αυτοκυβέρνησης έχασε ήδη από τις απαρχές της κομμουνιστικής εξουσίας κάθε συγκεκριμένο νόημα. Ολα συγκεντρώθηκαν στα χέρια του κράτους και της γραφειοκρατίας του και όλα εναποτέθηκαν στην καθοδήγηση του μοναδικού κόμματος.

Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, σε όλες τις χώρες που ενεπλάκησαν στη διαδικασία της εκβιομηχάνισης, το κράτος διεύρυνε αδιάκοπα τις λειτουργίες του. Ωστόσο, στη Δύση το κράτος είχε διατηρήσει συνθήκες ισορροπίας -έστω και σε διαφορετικό βαθμό ανάλογα με τις διάφορες χώρες- με την κοινωνία πολιτών και με τις αυτόνομες οργανώσεις της.

Ο κομμουνισμός οδήγησε την τάση προς τη διεύρυνση του κρατικού παρεμβατισμού, στις χώρες όπου η ατομική ιδιοκτησία είχε πιο αρχαϊκές μορφές και όπου η κοινωνία πολιτών ήταν ιστορικά αρκετά αδύναμη, ώς το σημείο να καταστρέψει και τη μία και την άλλη, δημιουργώντας έτσι μια συμπαγή εξουσία βασιζόμενη στην αδιαίρετη συνύπαρξη κρατισμού, κολεκτιβισμού, γραφειοκρατικοποίησης, συγκεντρωτισμού, δικτατορίας του μοναδικού κόμματος και των ηγετών του. Συνδεόμενος με τις τάσεις του κρατισμού, ο κομμουνισμός που κατέκτησε την εξουσία μπολιάστηκε πάνω σε ένα στοιχείο της νεωτερικότητας. Ενώ, ωθώντας τον κρατισμό στα άκρα, κατέπνιξε ένα άλλο θεμελιώδες στοιχείο αυτής της νεωτερικότητας: εκείνο του δυναμισμού που εκφράζεται από τον πολιτισμικό, πολιτικό και κοινωνικο-οικονομικό πλουραλισμό. Και το κατέπνιξε με την πεποίθηση ότι μπορεί να τα ρυθμίζει όλα από τα πάνω, μέσω μιας «επιστημονικής» σχεδιοποίησης των ατόμων και ολόκληρης της κοινωνίας.

Με αυτόν τον τρόπο, ο κομμουνιστικός δρόμος προς τον εκσυγχρονισμό σε αναπτυσσόμμενες χώρες οδήγησε στη γέννηση της πρώτης και πιο οργανικής μορφής σύγχρονου ολοκληρωτισμού, η οποία βασιζόταν από τη μια μεριά σε έναν πανταχού παρόντα κρατισμό και από την άλλη σε μιαν αυταρχική κοινωνία με σιδερένια ιεραρχία.

Το κομμουνιστικό σύστημα στη Σοβιετική Ενωση και στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης κατέρρευσε υπό το βάρος δύο βασικών στοιχείων, που συνδέονταν στενά το ένα με το άλλο. Το πρώτο ήταν η δομική αδυναμία ενός συγκεντρωτικού/γραφειοκρατικού/ολοκληρωτικού συστήματος (το οποίο, ωστόσο, είχε κατορθώσει να πετύχει αξιοσημείωτα αποτελέσματα στην προσπάθεια ενός βιομηχανικού εκσυγχρονισμού, βασιζόμενου στη μεγάλη βιομηχανία που γεννήθηκε στον 19ο αιώνα) να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που έθετε ο ανταγωνισμός με τις πολύπλοκες οικονομίες του καπιταλιστικού κόσμου, ο οποίος είχε μπει στη μεταβιομηχανική εποχή. Το δεύτερο ήταν η τελική ανικανότητα του συστήματος της κομμουνιστικής εξουσίας να ελέγξει, είτε με τη συναίνεση είτε με τον καταναγκασμό, την κοινωνία την οποία είχε υποβάλει σε μια σκληρή κυριαρχία, απευθύνοντάς της ταυτόχρονα υποσχέσεις απελευθέρωσης που όλο και πιο φανερά δεν ήταν σε θέση να τηρήσει.

Παρ’ όλα αυτά, η αποτυχία του κομμουνισμού αφήνει κληρονομιά την αναζήτηση δρόμων ριζικά διαφορετικών από τους δικούς του, για να δοθούν σε εκείνες τις κοινωνικές ομάδες, σε εκείνα τα κοινωνικά στρώματα και σε εκείνα τα άτομα, που η ανισότητα συνεχίζει να περιθωριοποιεί, οι πνευματικοί και υλικοί πόροι χωρίς τους οποίους ένας άνθρωπος δεν κατορθώνει να εκφράσει και να πραγματώσει την ανθρωπιά του. Και αφού το πνεύμα της «απόλυτης σωτηρίας» κατέδειξε τη δαιμονική του όψη, δεν απομένει, για όποιον έχει στην καρδιά του την αξία της δικαιοσύνης, παρά το να συνεχίσει να προχωράει προς τα μπρος, ακολουθώντας τους δρόμους ενός εγκόσμιου ουμανιστικού ρεφορμισμού.

Μετάφραση - Παρουσίαση:Θανάση Γιαλκέτση

3 σχόλια:

  1. 1. Ο κομμουνιστής μπορεί να είναι και αντιεξουσιαστής;
    Όχι, βέβαια.
    2. Η κάθε μορφή διακυβέρνησης , εξουσιάζει.
    Σωστά;
    3. Ο άνθρωπος διακατέχεται από ενστικτώδεις επιθυμίες.
    Πρώτιστον δικαίωμα του, μεταξύ άλλων, το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης.

    4. Οι μορφές της κοινωνικής οργάνωσης είναι τέσσερες(4)
    4.1 Το ανώνυμο πλήθος (που δεν έχει την συνοχή των ατόμων)
    4.2. Η οικογενειακή και κοινωνική ζωή όντων που αποικούν.
    Η αποικία. Δομική βάση τους, η χωρική προστασία μιας περιοχής.

    4.3 Η μεγάλη "οικογένεια" της γενιάς ( αναγνώριση είδους από την μυρωδιά..) που επιτίθεται μανιασμένα ενάντια στις άλλες γενιές.
    (θυμίζει κάτι, αυτό..? )

    4.4. Ο τύπος της κοινωνικής οργάνωσης, που τα μέλη της συνδέονται με δεσμούς αγάπης, φιλίας και αλληλεγγύης.

    Ό άνθρωπος παραβλέπει τα παραπάνω και θέτει την περηφάνεια για το πνεύμα του, ως αφετηρία και υπεράνω των βασικών ενστίκτων, απορρίπτοντας, έτσι, κατ'αρχήν την ιδέα της αιτιότητας.
    Οι μηχανιστικές αντιλήψεις είναι αναπόφευκτες, ως εκ τούτου.

    Και το θέμα, απλώς τελειώνει με την δημιουργία ενός -"ισμού".

    Ο κάθε "ισμός" είναι ενάντια στην ανθρώπινη φύση και στα πανανθρώπινα δικαιώματα.
    Ισότητα στα ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία στην έκφραση της σκέψης, της γνώμης και της κριτικής.

    Που χωράει σ'αυτά..
    το " Η βία είναι η μαμμή της ιστορίας";
    Η βία είναι ο νεκροθάφτης της ανθρώπινης ιστορίας.

    Ας κοιτάξουμε, λοιπόν, γύρω μας, να δούμε.
    Μια κοινωνία,με κυριάρχα στοιχεία την επιθετικότητα, την οργή, την βία, με πλήθος από παρακμιακά φαινόμενα που εκφράζονται μέσα από απολυτότητες, κραυγές και υποκριτικά σχήματα και λόγους, που απέχουν από την απλότητα και την κοινή λογική.

    Αναζητείται η κοινή λογική, Leo και δεν βοηθούν παρωχημένα σύμβολα, που η επίκλησή τους και μόνο αποδεικνύει την κοινωνική και ηθική μας "φτώχεια"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οι λιγοστές προσπάθειες ανάλυσης του "υπαρκτού σοσιαλισμού" δεν έχουν κατα τη γνώμη μου μπει στην ουσία του φαινομένου (λείπουν τα εργαλεία) και συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται δογματικά ή συμπλεγματικά. Υπάρχει όμως αυτή η ανάγκη για να προχωρήσουμε παραπέρα (ας πάμε σε κανένα ψυχολόγο στο τέλος τέλος).
    Και για να αντιγράψω (παραφράσω) τον Ράσελ Τζάκομπυ: ούτε οι επιτυχίες και ούτε οι αποτυχίες του λενινισμού αποδεικνύουν ή καταρίπτουν την ορθότητα της θεωρίας του και το ίδιο ισχύει βέβαια και για όλα τα άλλα ιδεολογικά ρεύματα της αριστεράς που δεν είχαν την τύχη να εφαρμοστούν (ή εμείς είχαμε την τύχη να μην εφαρμοστούν).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εν τω μεταξύ, αγαπητέ, Α.Δημητρίου, οι απολυτότητες και οι επικλήσεις ιδεοληψιών και εσχατολογικών απόψεων δεν θα επικαλύπτουν, αφρόνως, την κοινή λογική.

    Αφού σωστά αναφέρεις, ότι υστερούμε στην ορθή ανάλυση των αιτιών της αποτυχίας, των "-ισμών."

    Μέχρι να βρεθούν τα κατάλληλα εργαλεία, αναγκαίο είναι να εκλείπουν οι φανατισμοί και η πλύση εγκεφάλου με την συνήθη επαναστατική γυμναστική.

    Όταν δίπλα μας, ο κυνισμός, η βία, το μίσος και οι καταχρηστικές συμπεριφορές κυριαρχούν, δεν νομίζω ότι αιτιολογείται η "βιομηχανική" παραγωγή αριστερίστικων ομάδων που δεν έχει τελειωμό...

    Αυτό σημαίνει ό,τι και η αριστερά, κατά την γνώμη μου, αναπαράγει τα αδιέξοδά της.

    Υπάρχουν κοινοί τόποι διαλόγου, στην παρούσα φάση.

    Απορρίπτονται, όμως, στο όνομα πολλών αριστερόφρονων ιδεοληψιών (και όχι μίας..) καθώς και ενός επίμονου καταγγελτικού και μόνο λόγου, με πολιτικάντικες καταβολές και αόριστες πιθανολογούμενες προσδοκίες..

    Καλή βδομάδα,εύχομαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή