ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

Το όνειρο των φτωχών



Το όνειρο των φτωχών
Γκαζμέντ Καπλάνι, Τα Νέα, 13/04/2010


Στη µακρινή Ταϊλάνδη, στην «εξωτική» Μπανγκόκ, µια µεγάλη µάζα φτωχών, οργισµένων αγροτών αγωνίζεται για να επαναφέρει στην εξουσία έναν δισεκατοµµυρι ούχο. Τον πρόεδρο ενός κόµµατος που το όνοµά του θυµίζει pop συγκρότηµα: Τhai rak Τhai (Οι Τhai αγαπούν τους Τhai - παρεµπιπτόντως, ο εκπρόσωπος Τύπου του είναι τραγουδιστής). Οι εξεγερµένοι κατηγορούν τους κυβερνώντες για αλαζονεία και ότι δεν είναι κοντά στον λαό. Τους κατηγορούν ότι κατάφεραν να διώξουν τον πρώην πρωθυπουργό (τον δισεκατοµµυρι ούχο δηλαδή) µε κοινοβουλευτικά και δικαστι κά κόλπα.


Ο δισεκατοµµυριούχος, για τον οποίο η Μπανγκόκ έχει µετατραπεί σε πεδίο µάχης, βρίσκεται στο εξωτερικό, κυνηγηµένος, καθώς εκκρεµούν εναντίον του εντάλµατα σύλληψης για διαφθορά. Από τα κανάλια του στην τηλεό ραση τάζει λαγούς µε πετραχήλια, ασχολείται µε το ποδόσφαιρο (είναι ιδιοκτήτης µιας ποδο σφαιρικής οµάδας από τις πιο γνωστές την Ευ ρώπη) και διαµένει στις βιλάρες που διαθέτει σε όλο τον κόσµο. Και όµως, οι φτωχοί αγρό τες τον θεωρούν δικό τους άνθρωπο. Τόσο πολύ που είναι έτοιµοι να θυσιάσουν ακόµα και τη ζωή τους για να τον φέρουν στην εξου σία. Λατρεύουν τον δισεκατοµµυριούχο και µι σούν τους διανοουµένους και τους δηµοσίους υπαλλήλους της χώρας.

Η Ταϊλάνδη είναι µακριά. Αλλη ήπειρος, άλλη νοοτροπία. Ωστόσο, δεν µπορείς να µη θέσεις το ερώτηµα: Πώς είναι δυνατόν ένας φτωχός αγρότης να νιώθει δικό του άνθρωπο έναν δισεκατοµµυριούχο και να κατηγορεί για σνοµπισµό και κοινωνική αναισθησία αυτούς που, οι κονοµικά, είναι πολύ πιο κοντά σε αυτόν; Εδώ ο Μαρξ, νοµίζω, θα σήκωνε τα χέρια ψηλά.

Εκτός και αν ζητούσαµε βοήθεια από τον Αντόνιο Γκράµσι, σύµφωνα µε τον οποίον, σε καιρούς οικονοµικής κρίσης, οι φτωχοί είναι πιθανό να εκλέξουν έναν Duce, που µιλά όχι στο µυαλό αλλά στους φόβους και στην κοιλιά τους. Αλλά και πάλι, ως εξήγηση είναι λίγη.

Ισως να µας βοηθήσει ο Ρουσό: «Ο λαός θέλει πάντα το καλό του, αλλά δεν είναι πάντα ικανός να το δει. Δεν µπορείς να διαφθείρεις έναν λαό, αλλά µπορείς συχνά να τον εξαπατή σεις. Τότε ο λαός επιλέγει αυτό που είναι κακό γι
’ αυτόν», γράφει στο «Κοινωνικό Συµβόλαιο». Οµως, έχω την εντύπωση ότι αυτοί οι τύποι σαν τον δισεκατοµµυριούχο ξέρουν κάτι που έχει ξεφύγει και από τον Αριστοτέλη, και από τον Ρουσό και τον Μαρξ. «Μην το πολυφιλοσοφήσεις», µας ψιθυρίζει ο κυνικός της ανθρώπινης Ιστορίας. Σε τελευταία ανάλυση, αυτό συνέ βαινε ανέκαθεν: οι πλούσιοι εξουσιάζουν τους φτωχούς χάρη στο µίσος που εκείνοι τρέφουν ο ένας για τον άλλον. Ετσι γίνεται και σήµερα όταν ένας φτωχός εργάτης λατρεύει και ψηφί ζει έναν πάµπλουτο φασίστα, επειδή φοβάται και µισεί έναν φτωχό µετανάστη που είναι σαν και αυτόν. Ουδέν νεώτερον λοιπόν.

Η πραγµατικά µεγάλη είδηση θα ήταν ότι µια µάζα πλουσίων, που µυρίζουν ποδαρίλα και ιδρώτα, οργισµένοι όπως οι χαµάληδες του λιµανιού του Ρότερνταµ όταν διαδηλώνουν για καλύτερες συνθήκες εργασίας, εισβάλλει σε µια µητρόπολη του κόσµου για να φέρει στην εξουσία έναν φτωχό αγρότη. Αλλά τέτοια πράγµατα συµβαίνουν µόνο στα όνειρα θερινής νυκτός των φτωχών αγροτών στην Μπανγκόκ. Οι οποίοι, µόλις ξυπνήσουν από τον τα ραγµένο ύπνο, θα συνεχίσουν τον αγώνα τους για να φέρουν στην εξουσία το ίνδαλµά τους, τον «δικό τους άνθρωπο», τον διεφθαρµένο δισεκατοµµυριούχο…

3 σχόλια:

  1. Χθες είδα το 'Λουλούδι της ερήμου" μια πολύ καλή ταινία και μια πραγματική ιστορία, εκείνη που αναφέρεται στην Γουόρις Ντίρι, που μιλά για την πατρίδα της, τη Σομαλία.

    Μην την χάσεις, εκεί να δεις τι γίνεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ποιος ξέρει σε Σπιθάκο, μπορεί ο εκατομμυριούχος διεφθαρμένος να είναι καλύτερος από τους νυν δημοκρατικούς. Ασία, Αφρική και Νότια Αμερική έχουν άλλα μέτρα και σταθμά για την πολιτική σε σχέση με την Ευρώπη. Αλλά τι λέω , δηλαδή Ο ΓΑΠ και η παρέα του είναι καλύτεροι γιαυτό που κάνουν σε σχέση με το Βγενό, πχ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μια ταμπέλα δεν ορίζει τα πάντα, Leo..
    Το γνωρίζεις, καλά.
    Με τους ανήθικους, όμως έχουμε αλλεργία. :)

    Σύστημα αξιακών αρχών, πάνω απ'ολα, φίλε και μετά όλα τ'άλλα

    και οι "ισμοί", και τα κόμματα..και τα γνωστά.

    Δες την ταινία, θα σε εντυπωσιάσει.
    Καλησπέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή