ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Thelonious monk - Allen ginsberg

Thelonious monk - Allen ginsberg
Δυο γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

Όσοι βιάζεστε να του δώσετε εύσημα συμβολής στην αποδόμηση του αντιαμερικανισμού λάβετε υπόψη σας ότι:
1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αντιαμερικανισμός. Υπάρχει όμως έντονος αντιευρωπαϊσμός σαφώς πιο ισχυρός και επικίνδυνος. Ο αντιαμερικανισμός αναπτύχθηκε μεταπολεμικά ως φιλοσοβιετισμός και έσβησε μαζί με το τέλος της σοβιετίας. Το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωσή του κατά την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης και τα κινήματα των αδεσμεύτων. Μέχρι που η δανεική ευδαιμονία τα σκούπισε όλα.
2. Δεν τόχει σε τίποτε όταν επιστρέψει να γυρίσει το χαρτί και να ξαναγίνει αντιαμερικανός ή αντιτραμπ ή οτιδήποτε άλλο. Διαβάζει άριστα το ακροατήριό του, ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους κλείνει το μάτι και πλασάρει ότι τα βρήκε με τον τέως δαίμονα για να την πει στους σημερινούς δαίμονες της ΕΕ. Το αύριο είναι άλλη μέρα.
3. Η Αριστερά μπορεί να συγχωρήσει όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές αποκλίσεις, ανίερες συμμαχίες κλπ , προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Θα τις βγάλει όμως σαν μαχαίρια μετά την ήττα, για να δικάσει τους χτεσινούς ηγέτες. Έχουμε δρόμο ακόμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων τους η Επιτυχία είναι το κλείσιμο της ΒSH Hellas, (πρώην Πίτσος),. Ουδόλως τους απασχολεί η επίσκεψη στις ΗΠΑ. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταλάβει τι ακριβώς παίζεται μέσα στα ελληνικά λαϊκά στρώματα ελπίζω να είμαστε ζωντανοί. Ως τότε αφήστε τους ήσυχους να σας φτιάχνουν την ατζέντα.

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

Kαλό το Εγώ αλλά με το ΕΜΕΙΣ γνωρίζεις και κόσμο



 Astrid Ζωή Okland 


από την Αthens Voice


Ανήκω στη γενιά της Άπνοιας. Εμείς διαδεχτήκαμε τη γενιά του «Όπου Φυσάει ο Άνεμος». Ξεκινήσαμε ως η γενιά των € 800 επί Σημίτη· πέσαμε στα € 600 επί Κωστάκη· επί Mind the GAP, είμαστε στα € 400 (με κάτω –σύνηθες φαινόμενο στις μέρες μας– όριο τα € 0). Μα δεν είναι μόνο αυτό το θέμα. Η Άπνοια δεν έχει να κάνει (μόνο) με την τσέπη μας: ‘όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας’ (κλέβω τίτλους, γιατί δεν υπάρχει μία να τους αγοράσω!). Δεν θέλουμε να μείνουμε στην ιστορία ως η γαλήνη πριν τη καταιγίδα αλλά ούτε και ως οι καταλύτες της μηδενιστικής καταστροφής.

Οι παλαιάς κοπής πολιτικοί μάς θυμούνται όποτε έχουμε εκλογές: βουλευτικές, ευρωβουλευτικές, δημοτικές, περιφερειακές. Δεν έχει σημασία το πότε, αρκεί να οδηγούν σε καρέκλες. Όσο το πελατειακό κράτος λειτουργούσε, όλοι έκαναν (κάναμε) τα στραβά μάτια. Τώρα που το μάτι των ψηφοφόρων γυαλίζει, οι επαγγελματίες πολιτικοί –ταρακουνημένοι από τους κραδασμούς που απειλούν με κατάρρευση το σαθρό σύστημα που τους εξέθρεψε– έχουν αρχίσει, στο πλαίσιο μιας καταγέλαστης και αυτιστικής αυτοκριτικής, την κριτική εναντίον μας. Οι νέοι απαξιώνουν την πολιτική γιατί είναι ζαμανφουτίστες, τεχνολάγνοι, ατομικιστές, μπαχαλάκηδες, λαμογιόθρεφτοι, αδιάφοροι, αμόρφωτοι. Εμείς φταίμε, δηλαδή, ας το πάρουμε απόφαση. Αν μπορούσαν, θα μας έσφαζαν σαν την Ιφιγένεια, για να φυσήξει ούριος άνεμος στα κουρελιασμένα τους ιστία. Γιατί, εθελοτυφλώντας, πιστεύουν ότι η Άπνοια είναι σύμπτωμα και όχι η ίδια η αρρώστια.

Οι περισσότεροι πολιτικοί είναι για τα μπάζα. Αυτό το ξέρει η γενιά της Άπνοιας από πρώτο χέρι, το έχει βιώσει. Εκεί που κάνουμε λάθος πολλοί από εμάς είναι όταν απαξιώνουμε τις ιδέες. Η πολιτική οφείλει να είναι ιδέες που έχουν την τύχη να δοκιμάζονται στην πράξη. Κι αν απέτυχαν οι διεφθαρμένοι επαγγελματίες, ας δοκιμάσουμε εμείς, οι άφθαρτοι ερασιτέχνες. Αφού μας απόκλεισαν από το μέλλον τους, ας φτιάξουμε το δικό μας. Να μην περιμένουμε να φυσήξει για να σαλπάρουμε: να γίνουμε εμείς η δική μας κινητήρια δύναμη. Τώρα!

Η συνολική απόρριψη του πολιτικού συστήματος αναπόφευκτα οδηγεί σε αδιέξοδο απ’ όλες τις απόψεις. (Μιλάω ως μέλος μιας κοινότητας ανθρώπων. Αν είναι να το ρίξουμε στην παλαβή, γυρίστε σελίδα, κυριολεκτώ, και καλή τύχη!) Πολλοί νομίζουν ότι όσο πιο πολύ καταγγέλλουν, όσο πιο πολύ τάζουν επαναστατικούς παραδείσους, όσο πιο πολύ καταφεύγουν σε αριστερά στερεότυπα κάνουν κάτι. Τρίχες! Πρέπει να μπούμε στο παιχνίδι. Όχι επειδή μπορούμε (που, εν πολλοίς, δεν μπορούμε), όχι επειδή θέλουμε (που, εν πολλοίς, δεν θέλουμε), αλλά επειδή πρέπει. Βαρέθηκα ν’ ακούω στις μεταξύ μας συζητήσεις πως δεν υπάρχουν «πρέπει». Ασφαλώς και υπάρχουν. Το σύστημα είτε θα το αλλάξουμε από μέσα είτε θα το αλλάξουν άλλοι για εμάς, απέξω, δυσάρεστα. Να μείνει απαράλλακτο αποκλείεται. Το μόνο που εύχομαι είναι να μην αλλάξει το σύστημα εμάς.

Ξεφορτωθήκαμε την παλαιά γενιά πολιτικών και μας πήδηξε η νέα. Ε, ας πηδήξουμε μια γενιά (μεταφορικά πάντα). Οι τριαντάρηδες σήμερα είμαστε άπειροι αλλά έχουμε τις θεωρητικές γνώσεις και τις βιωματικές εμπειρίες να προσφέρουμε. Ας μην αφήσουμε πίσω μας το μέλλον. Οι περιστάσεις μας ‘στέρησαν’ (ευτυχώς) τις προοπτικές μιας αλαζονικής πολιτικής καριέρας και τις παραδοσιακές ιδεοληπτικές αγκυλώσεις. Μπορούμε να κάνουμε κάτι και αυτό είναι περισσότερο από το τίποτα, σωστά;

Σκόπιμα δεν αναφέρθηκα μέχρι τώρα στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Όσοι ενταχθήκαμε στη νεολαία ενός νέου κόμματος για την αριστερά των ονείρων μας, θα κάνουμε τη δουλειά μας, που είναι να φέρουμε τα πάνω κάτω: αντί να κατεβάζουμε βιτρίνες, όπως κάποιοι, αντί να κατεβάζουμε καντήλια, όπως όλοι, εμείς λέμε να κατεβάζουμε ιδέες. Κι αν δεν χωράτε εδώ, κάντε το ίδιο αλλού!
Εν κατακλείδι, φίλες και φίλοι (ανεξαρτήτως γενεών και πολιτικών πεποιθήσεων), παραφράζοντας το κάλεσμα ενός αρνητικού πρότυπου των καιρών μας, λέω: σηκωθείτε από ντιβανοκασέλες, καναπέδες, πουφ και βγείτε στην επιφάνεια. Θα μας ακούσουν αν έχουμε κάτι να πούμε!!!

* H Astrid Ζωή Okland είναι μέλος της Επιτροπής Νέων της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

3 σχόλια:

  1. Χαίρομαι που την ψήφισα.
    ΓΚ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χάρηκα που το διάβασα. Πήρα μια βαθιά ανάσα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. και βέβαια φίλοι, απέναντι στην άπνοια, στην κλεισούρα, στο νεομπολσεβικισμό, στα κόμματα νέου τύπου που ξεφυτρώνουν παντού με διάφορα προσωπεία, η Αstrid φέρνει την παγωμένη αλλά και ζωαδότρα ανάσα του Βορρά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή