ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Ενεργό, από αδράνεια




Της Mαριας Kατσουνακη Απο την Καθημερινή (29/07/11)

Πέμπτη, νωρίς το απόγευμα, στην πλατεία Συντάγματος. Ο ήλιος του απομεσήμερου διαλύει πρόσωπα, διαπερνά διαθέσεις, παραδίδει τις εικόνες γυμνές και αφτιασίδωτες. Κάποια πανό έχουν φύγει, κάποια άλλα ρημαγμένα, όσα απέμειναν στις θέσεις τους, ένα συνονθύλευμα από πρώην οργισμένους και νυν θλιβερούς μικρόκοσμους. Κάτι αποκαμωμένοι μεσήλικες και βάλε στα -ας πούμε- κιόσκια, δεκάδες σκηνές, απλωμένα υφάσματα, τραπέζια και ταμπέλες, απομεινάρια μιας πρώην οργανωμένης κοινότητας. Αιφνιδίως, μια σφυρίχτρα κάνει τους περαστικούς να στραφούν. Ο,τι επιβίωσε από τη μετά τους «Αγανακτισμένους» περίοδο: κάποιος με βερμούδα, κρατώντας μια μεγάλη ελληνική σημαία, διασχίζει, θορυβωδώς, τον δρόμο της κάτω πλατείας.
Στο ηλεκτρονικό φόρουμ του real - democracy.gr, η χθεσινή είδηση επικείμενης παρέμβασης του εισαγγελέα για τις σκηνές στο Σύνταγμα, «εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις και κρίνεται απαραίτητο», προκαλεί σάλο. Οι πιο ψύχραιμοι αναρωτιούνται γιατί αυτή η σπουδή, εφόσον οι σκηνίτες διαβεβαιώνουν ότι θα αποχωρήσουν αρχές Αυγούστου.
Ας εξετάσουμε την αποδεκατισμένη και εμφανώς μεταλλαγμένη ουρά των «Αγανακτισμένων» με όρους που δεν έχουν να κάνουν ούτε με την ηθική ούτε με την αισθητική. Πέραν του καλού και του κακού, του ωραίου και του άσχημου. Χωρίς καθωσπρεπισμό και μανία καθαριότητας. Να δεχθούμε ότι εφόσον η κανονικότητα -όπως τη γνωρίζαμε τουλάχιστον- έχει ανατραπεί, οι αντιδράσεις θα είναι απρόβλεπτες και «δεν θα μας αρέσουν».
Ομως: Ποια πολιτική αντιπαράθεση και ποια πολιτική θέση διατυπώνει η σημερινή συνθήκη; Αν αυτό που βρίσκεται εγκατεστημένο στην πλατεία, εδώ και μέρες, δεν είναι η αναπαραγωγή ενός ξοφλημένου και άθλιου πολιτικού συστήματος, γεμάτου ανοησία, έπαρση, μεγαλομανία -από βλακεία ή απελπισία-, τότε τι είναι; Ποιους αντιπροσωπεύει, τι μηνύματα στέλνει και προς ποια κατεύθυνση;
Ο,τι αντικρίζουμε σήμερα στο Σύνταγμα δεν ερμηνεύεται με όρους «νόμου και τάξης». Είναι η παθογένεια ενός πολιτικού συστήματος που εκπροσωπείται και στο ελληνικό κοινοβούλιο, αποκαλυπτικά παρωχημένου και απογυμνωμένου, το οποίο υπερασπίζονται λάτρεις και νοσταλγοί της Ελλάδας της χρεοκοπίας. Παραμένει ενεργό από αδράνεια. Ξεκίνησε με ορμή και δύναμη, όπως οι «Αγανακτισμένοι», εκφυλίστηκε σε εμμονές και τελετές καταγγελίας. Και να αδειάσει η πλατεία Συντάγματος, αρχές Αυγούστου, το αποτύπωμα αυτών των τελευταίων ημερών θα θυμίζει ότι η χρεοκοπία είναι παρούσα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου