ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Ενεργό, από αδράνεια




Της Mαριας Kατσουνακη Απο την Καθημερινή (29/07/11)

Πέμπτη, νωρίς το απόγευμα, στην πλατεία Συντάγματος. Ο ήλιος του απομεσήμερου διαλύει πρόσωπα, διαπερνά διαθέσεις, παραδίδει τις εικόνες γυμνές και αφτιασίδωτες. Κάποια πανό έχουν φύγει, κάποια άλλα ρημαγμένα, όσα απέμειναν στις θέσεις τους, ένα συνονθύλευμα από πρώην οργισμένους και νυν θλιβερούς μικρόκοσμους. Κάτι αποκαμωμένοι μεσήλικες και βάλε στα -ας πούμε- κιόσκια, δεκάδες σκηνές, απλωμένα υφάσματα, τραπέζια και ταμπέλες, απομεινάρια μιας πρώην οργανωμένης κοινότητας. Αιφνιδίως, μια σφυρίχτρα κάνει τους περαστικούς να στραφούν. Ο,τι επιβίωσε από τη μετά τους «Αγανακτισμένους» περίοδο: κάποιος με βερμούδα, κρατώντας μια μεγάλη ελληνική σημαία, διασχίζει, θορυβωδώς, τον δρόμο της κάτω πλατείας.
Στο ηλεκτρονικό φόρουμ του real - democracy.gr, η χθεσινή είδηση επικείμενης παρέμβασης του εισαγγελέα για τις σκηνές στο Σύνταγμα, «εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις και κρίνεται απαραίτητο», προκαλεί σάλο. Οι πιο ψύχραιμοι αναρωτιούνται γιατί αυτή η σπουδή, εφόσον οι σκηνίτες διαβεβαιώνουν ότι θα αποχωρήσουν αρχές Αυγούστου.
Ας εξετάσουμε την αποδεκατισμένη και εμφανώς μεταλλαγμένη ουρά των «Αγανακτισμένων» με όρους που δεν έχουν να κάνουν ούτε με την ηθική ούτε με την αισθητική. Πέραν του καλού και του κακού, του ωραίου και του άσχημου. Χωρίς καθωσπρεπισμό και μανία καθαριότητας. Να δεχθούμε ότι εφόσον η κανονικότητα -όπως τη γνωρίζαμε τουλάχιστον- έχει ανατραπεί, οι αντιδράσεις θα είναι απρόβλεπτες και «δεν θα μας αρέσουν».
Ομως: Ποια πολιτική αντιπαράθεση και ποια πολιτική θέση διατυπώνει η σημερινή συνθήκη; Αν αυτό που βρίσκεται εγκατεστημένο στην πλατεία, εδώ και μέρες, δεν είναι η αναπαραγωγή ενός ξοφλημένου και άθλιου πολιτικού συστήματος, γεμάτου ανοησία, έπαρση, μεγαλομανία -από βλακεία ή απελπισία-, τότε τι είναι; Ποιους αντιπροσωπεύει, τι μηνύματα στέλνει και προς ποια κατεύθυνση;
Ο,τι αντικρίζουμε σήμερα στο Σύνταγμα δεν ερμηνεύεται με όρους «νόμου και τάξης». Είναι η παθογένεια ενός πολιτικού συστήματος που εκπροσωπείται και στο ελληνικό κοινοβούλιο, αποκαλυπτικά παρωχημένου και απογυμνωμένου, το οποίο υπερασπίζονται λάτρεις και νοσταλγοί της Ελλάδας της χρεοκοπίας. Παραμένει ενεργό από αδράνεια. Ξεκίνησε με ορμή και δύναμη, όπως οι «Αγανακτισμένοι», εκφυλίστηκε σε εμμονές και τελετές καταγγελίας. Και να αδειάσει η πλατεία Συντάγματος, αρχές Αυγούστου, το αποτύπωμα αυτών των τελευταίων ημερών θα θυμίζει ότι η χρεοκοπία είναι παρούσα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου