ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

Τα παιδιά της διπλανής πόρτας


Μου αρέσει ιδιαίτερα ο ψύχραιμος τρόπος ανάλυσης του Αρίστου Δοξιάδη. Μου αρέσει και η έκκληση που κάνει στο τέλος. Ζητάει από όλους, το δάσκαλο, το γονιό, το γείτονα, να φτιάξουν το σχολείο και να δώσουν προοπτική δουλειάς και δημιουργίας στα παιδιά μας. Συμπαρατάσσομαι, τι άλλο έχω να κάνω; Είμαι και δάσκαλος και γονιός και γείτονας. Είναι και τα δικά μου τα παιδιά εκεί στης πόλης το σκοτάδι. Είμαι κοντά τους. (Leo) 
του Αρίστου Δοξιάδη
Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 20/8/11, στη στήλη "Γράμμα από την πόλη μου"
«Στη Νίκαια και στους Αγιους Ανάργυρους άνεργοι νέοι και μαθήτριες λυκείου αλώνιζαν όλη νύχτα στους δρόμους, έσπαγαν βιτρίνες, έκλεψαν αθλητικά παπούτσια και νυφικά φορέματα, και έκαψαν ραφτάδικα και καφενεία. » Κάπως έτσι θα ήταν ο αγγλικός Αύγουστος 11, μεταφρασμένος στα δικά μας.  Τον αθηναϊκό Δεκέμβρη 08, οι νέοι ήταν στους δρόμους, έσπασαν βιτρίνες, έκαψαν κτίρια. Ενα μικρό ποσοστό,  μετανάστες κατά το ρεπορτάζ, έκλεψε από μαγαζιά. Αλλά οι σπασμένες βιτρίνες ήταν στην Πανεπιστημίου και στο Κολωνάκι. Στην Αγγλία,  οι ταραχές ήταν στις φτωχές συνοικίες και οι οργισμένοι νέοι στρέφονταν ενάντια στην περιουσία των γειτόνων τους, που είναι μεν νοικοκυραίοι αλλά δεν είναι πλούσιοι.
Στην Αγγλία ο λόγος των λεηλατών δεν είχε ιδεολογικές αναφορές, μιλούσε για προσωπικά βιώματα: για την καθημερινή καταπίεση από την αστυνομία για μερικούς, για την απραξία της ανεργίας, για την επιθυμία να αποκτήσουν τα εμπορεύματα που κλέβουν, για τη στιγμιαία χαρά της αρπαχτής. Ενώ στην Αθήνα η ρητορική ήταν ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο και στην πολιτική εξουσία.  Αυτό ίσως εξηγεί τη διαφορετική αντιμετώπιση από τα κόμματα και τα ΜΜΕ. Στην Αγγλία, τα κόμματα και όλες οι μεγάλες εφημερίδες, προεταξαν την ανάγκη να αποκατασταθεί αμέσως η τάξη. Οπως έγραψε η κεντροαριστερή Guardian  σε κύριο άρθρο: «Να συζητήσουμε για τα ευρύτερα ζητήματα αργότερα. Σήμερα, τη στιγμή της απειλής, είναι ανάγκη να στηρίξουμε όλοι την αστυνομία». Στο δικό μας Δεκέμβρη πολλοί στήριξαν ή έδειξαν συμπάθεια για τους «εξεγερμένους», κρίνοντας από τη σκοπιά μιας πολιτικής στρατηγικής, έστω θολής. Οχι μόνο πολιτικοί και μέσα, αλλά  γονείς και λοιποί ενοχόπληκτοι μεσήλικες. Αν αυτοί έβλεπαν να καίγονται τα ψιλικατζίδηκα  στη γειτονιά τους, που μπορεί να ήταν και δικά τους, θα είχαν δείξει την ίδια κατανόηση και στήριξη στα παιδιά όπως όταν κάηκε η Φιλελλήνων;
Μπορεί λοιπόν να συμβούν αυτά στις συνοικίες της Αθήνας; Οι άγγλοι σχολιαστές θεωρούν σημαντικές αιτίες τη διάλυση των δεσμών της γειτονιάς, την αποξένωση των γενεών, την εξαφάνιση της οικογενειας, την άνοδο των συμμοριών – τις αλλαγές στην κοινωνική μικροκλίμακα, δηλαδή. Το οικονομικό πλαίσιο που γεννά την ανεργία και τη φτώχεια σαφώς επιδρά, αλλά  από μόνο του δεν εξηγεί τις συμπεριφορές. Πόσο μοιάζει η μικροκλίμακα της αθηναϊκής συνοικίας με του Λονδίνου; 
Προς το παρόν φαίνεται να διαφέρει αρκετά. Στις πιο πολλές λαϊκές συνοικίες, οι οικογένειες, οι φιλίες και οι σχέσεις της γειτονιάς λειτουργούν, τα φροντιστήρια δουλεύουν, τα παιδιά έχουν, ακόμα, προοπτικές: είτε για ένα επάγγελμα με ψηλότερο στάτους από τους γονείς, είτε για να παραλάβουν τη δουλειά τους. Η κρίση είναι πρόσφατη, και δεν έχει φανεί κατά πόσο αυτές οι πόρτες, που μέχρι προχτές ήταν ανοιχτές, έχουν κλείσει οριστικά. Αλλά κι αν περάσουν πολλά χρόνια στέρησης, εφόσον κρατήσουν οι οικογένειες και οι γειτονιές, μπορεί να μη δούμε την αποξένωση  που οδηγά σε μαζικούς βανδαλισμούς και λεηλασίες. Στις σχετικά λίγες γειτονιές όπου σωρεύονται οι αδήλωτοι μετανάστες, ή οι ναρκομανείς, τα προβλήματα είναι διαφορετικά. Αλλά οι λεηλασίες του Λονδίνου δεν έγιναν από τους αφανείς και περιθωριακούς, έγιναν από παιδιά της διπλανής πόρτας.
Αυτά τα παιδιά, σε εμάς, δεν είναι έτοιμα να καταστρέψουν τη ζωή του γείτονα. Για να μη φτάσουμε εκεί, χρειάζεται να κρατήσουμε τις κοντινές σχέσεις, να φτιάξουμε τα σχολεία, και να ξαναδώσουμε  πραγματικές προοπτικές για δουλειά.  Το «εμείς» σε όλα αυτά δεν είναι μόνο οι πολιτικοί, το απρόσωπο κράτος και οι αγορές. Είναι και ο κάθε δάσκαλος, γονιός, και γείτονας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου