ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Λούλα Αναγνωστάκη

Λούλα Αναγνωστάκη
Η φωτό είναι του Σπύρου Στάβερη για τη LIFO

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα σαφές μέτωπο ΝΔ και του κυοφορούμενου νέου σχήματος της κεντροαριστεράς. Μια γενναία και ρηξικέλευθη πολιτική συνεννόηση αρχών με συγκεκριμένα σημεία επαφής και καθαρές στοχεύσεις. Κι ας έχουν διαφορές που πρέπει να γίνουν σαφέστατες. Αυτό προϋποθέτει τη διατύπωση και διακίνηση τεκμηριωμένων πολιτικών θέσεων για τα μεγάλα επίδικα και κυρίως για τα δύο πιο σημαντικά. Αυτά της παραγωγής πλούτου και της διαχείρισης του κράτους. Με τρόπο όμως που θα αποδεικνύει και στον πλέον αδαή ότι η ελευθερία στην οικονομία από τη μια και η υποχώρηση του κράτους από την άλλη θα αποδειχθούν ωφέλιμα όχι μόνο για το κεφάλαιο αλλά και για τους πολίτες και δη τους ασθενέστερους. Αυτό σημαίνει υπεύθυνη λαϊκή πολιτική και όχι ελιτίστικη ή λαϊκίστικη.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσο θα πολλαπλασιάζονται οι δημόσιες τοποθετήσεις των υποψηφίων τόσο θα αποκαλύπτεται ο φυσικός αρχηγός του κέντρου και το βαρύ πολιτικό του φορτίο. Αλλά είναι εποχή του diet, οπότε....

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Κλίνατε επ’ αριστερά




Θαυμάσια γραφή, κοφτερή ματιά, σύγχρονη αριστερή οπτική. Προσυπογράφω το κείμενο του Παναγιώτη Σιαβελή. Καιρός να σταματήσει το χάιδεμα της κοινής γνώμης, να ειπωθούν τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

του Παναγιώτη Σιαβελή από το arguments

Μια ενδιαφέρουσα ιδέα πέρασε από το μυαλό της νεολαίας μας: στην παρέλαση για την 28η Οκτωβρίου, λέει, εκεί που θα περνάνε μπροστά από τους επισήμους, θα γυρίσουν συντεταγμένα και επιδεικτικά το κεφάλι αριστερά, θέλοντας να γυρίσουν την πλάτη σε όσους τους απαξιώνουν. Η πραγματικά ενδιαφέρουσα, σκέψη, όμως, είναι η επόμενη: θα το γυρίσουν, λέει, το κεφάλι αριστερά ώστε να χαιρετήσουν τους γονείς και τους παππούδες τους.

            Δε γνωρίζω αν το βλέμμα προς τους γονείς θα είναι το βλέμμα που υποτίθεται ήταν μέχρι πρότινος αυτό το στραμμένο προς τους επίσημους, δηλαδή αυτό του προσποιητού σεβασμού. Ή ίσως το βλέμμα των μεγάλων που κρυβόταν πίσω από κάθε καφενειακή ρητορεία και δημόσια συναναστροφή για να φανερωθεί ένδοξο στα γραφεία των πολιτικών, αυτό της προσποιητά έντιμης επαιτείας, αυτό της ανενδοίαστης κακομοιριάς και αναξιοπρέπειας, στην πιο ψυχοπονιάρικη και παιδιάστικη, όμως, εκδοχή του, συνεπικουρούμενου από τις ειδικές σχέσεις γονέων-τέκνων. Ίσως αυτή ακριβώς να είναι και η επόμενη φάση μετατροπής της κοινωνίας από τόπο δημόσιο σε τόπο ιδιωτικό: εκεί που τα ζητάγαμε όλα σαν κακομαθημένα παιδιά από το κράτος, τώρα θα τα ζητήσουμε κατευθείαν από τις μαμάδες μας (επικυρώνοντας ταυτόχρονα και μια σοβαρή ψυχική/συναισθηματική παλινδρόμηση, από το στάδιο του εξαρτημένου παιδιού σε αυτό του βρέφους).

            Δε γνωρίζω επίσης αν θα έχει το βλέμμα αυτό (εκτός από αυτήν την απόγνωση) και στοιχεία κριτικής. Θα ‘ναι, δηλαδή, το ίδιο βλέμμα που έχουμε όλοι συνηθίσει, αυτό το κουτοπόνηρο κλείσιμο του ματιού ή μήπως θα μπορέσει να ρωτήσει και κάτι όπως «φταίτε κι εσείς» ή «καλά αυτοί, εσείς τι κάνατε»;
            Δε γνωρίζω τα αισθήματα που θα προκαλέσει το βλέμμα στους γονείς: θα αισθανθούν υπερηφάνεια που τα ανήλικα παιδιά τους έμαθαν το ποίημα για τους κλέφτες πολιτικούς, ικανοί πλέον να αναπαυθούν μιας και κανείς δε θα ζητήσει εξηγήσεις από τους ίδιους; Θα χαρούν με την πράξη επισφράγισης της κατά γράμμα μεταλαμπάδευσης της νοοτροπίας τους στα λαμπρά τους τέκνα; Μήπως αισθανθούν ντροπή που δε θα μπορούν να διασταυρώσουν τα δικά τους βλέμματα με αυτά των παιδιών, καταλαβαίνοντας ίσως τις δικές τους τεράστιες ευθύνες για την παρελαύνουσα μπροστά τους απόγνωση; Μήπως κανένας αισθανθεί ντροπή, βλέποντας το παιδί του να γυρίζει το κεφάλι από τη Σκύλα στη Χάρυβδη, δείχνοντας (το παιδί) πλήρη άγνοια για το ότι η τελευταία έχει την παραπλανητική μορφή του κηδεμόνα που ενδιαφέρεται;  

            Υπάρχει, τέλος, έστω μια περίπτωση όλα αυτά τα προηγούμενα να εκμηδενιστούν και να επικαλυφτούν από την ηδονή που προσφέρει μια εκφόρτιση κάθε αρνητικού συναισθήματος, κάθε ίχνους απογοήτευσης από τον κόσμο και από τον εαυτό,  όταν μαθητές και γονείς θα γνεύσουν συγκαταβατικά οι μεν στους δε, διασταυρώνοντας βλέμματα άδεια από το «χάσιμο» που προσφέρει μια ενδοσκόπηση, βλέμματα ανθρώπων σίγουρων για την αθωότητά τους, αποφασισμένων να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους, ανθρώπων που θα εναγκαλιστούν μεταξύ τους σε μια τελετή αλληλο-κάθαρσης, η οποία θα επισφραγιστεί όταν οι ευθύνες αποβληθούν με τη μορφή γιαουρτιών και αποδοκιμασιών προς τους εκτεθειμένους στην εξέδρα-αρένα επισήμους;
            Δε γνωρίζω τι θα γίνει σε λίγες ώρες, αν και πιστεύω πως δε θα βιώσουμε τίποτα το καινούργιο. Αυτό που σίγουρα είναι καινούργιο και με θλίβει είναι το γεγονός ότι θυμάμαι πολλούς από αυτούς που φέτος στρίβουν το κεφάλι αριστερά, τους θυμάμαι άλλες χρονιές να αντιδρούν στο μιλιταριστικό, αναχρονιστικό θεσμό των παρελάσεων. Και φέτος έχουν ήδη κλείσει πρώτη θέση απέναντι στους επισήμους και περιμένουν τα παιδιά να δώσουν το εναρκτήριο σάλπισμα, μπερδεμένοι και ετοιμοπόλεμοι ανάμεσα σε λογιών σημαίες, άλλοτε απεχθείς.




4 σχόλια:

  1. Έξοχο κείμενο!! Διαισθάνομαι όμως ότι οι γονείς μάλλον δεν θα μπορούν να κάνουν κάτι περισσότερο από αυτό που έχουν ήδη κάνει: Έφεραν τη χώρα σε σημείο κατάρρευση και ζητούν τώρα από τα παιδιά τους να την κάνουν να ορθοποδήσει, λες κι αυτά είναι υπεύθυνα! Αυτό θα πει "Επανάσταση" (του καναπέ βεβαίως βεβαίως). Για ντροπή ούτε λόγος - πώς ζητάς να νιώσει ντροπή κάποιος που δεν γνωρίζει τι είναι αυτό, αφού έχει ήδη παλινδρομήσει στο στάδιο του βρέφους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έξαιρετικό κείμενο που σε υποχρεώνει να στοχαστείς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαλιστα. Τετοια αριστερα ειναι και ο παπανδρεου ?
    καλυτερα να μην αντιδρουσαν λες οι μαθητες ε? ΝΑ κοιτουσαν και την αννουλα καταματα και να την ευχαριστουσαν μηπως; Αυτο θα εδειχνε ωριμοτητα απο μερους των μαθητων . Κι αν δεν θελετε ουτε απο τις μαναδες τους να ζηταν κατι τα παιδια , φιλε μου αν εχεις παιδια , σφαξτα απο τωρα γιατι με τετοια μυαλα που κουβαλας απ τα παιδια σου το κεφαλι σου θα φας .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όταν θα μάθεις να ξεχωρίζεις το βρακί από τη γραβάτα Ανώνυμε (γιατί μάλλον τα έχεις μπερδέψει) ίσως μπορέσεις να γράψεις κι ένα σχόλιο της προκοπής. Όταν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το θεσμό από το πρόσωπο τι άλλο από όσα διαβάζει κανείς πιο πάνω είναι αναμενόμενο; Κι επειδή βεβαίως τα παιδιά δεν είναι κοτόπουλα, όπως προφανώς τα θεωρείς και κάνεις λόγο για σφαξίματα, καλύτερα να επιστρέψεις στο κοτέτσι σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή