ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τάσος Μπουλμέτης

Τάσος Μπουλμέτης

Παρατηρητήριο

Το ελληνικό κράτος, όχι η ελληνική κοινωνία αλλά το κράτος, παρέταξε σε αυτά τα πολύ δύσκολα και κρίσιμα χρόνια της κρίσης τρεις σπουδαίους ανθρώπους που υπερασπίστηκαν με σθένος, σύνεση και θαυμαστή εργατικότητα τη χώρα, την κοινωνία και τη θέση μας στην Ευρωπαϊκή ένωση: τον Λουκά Παπαδήμο, τον Γιάννη Στουρνάρα και τον Παναγιώτη Πικραμμένο, ο καθένας τους υπόδειγμα homme d’ etat. Και τους τρεις αυτούς πατριώτες ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να τους κηλιδώσει ηθικά, να τους εξοντώσει πολιτικά, να τους ρίξει βορά στους «αγανακτισμένους». Το ήθος του φθόνου, το ήθος του μίσους, το ήθος του διχασμού.

Ευθύμης Δημόπουλος

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Το αριστεροδέξιο και πάντα φοβικό προς τη Δύση συνεχές, παλλόμενο αδιαλείπτως, γραπώνεται τώρα από την εθνική ταυτότητα και μετατοπίζεται πολιτικά δεξιά. Τα όσα αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις δεν είναι φενάκη. Το κίνημα των αγανακτισμένων εκδικείται. Επιστρέφει ηττημένο, αβέβαιο και light. Η εξαπάτησή του παράγει το αντίθετο πολιτικό αποτέλεσμα. Ποιος πολιτικός θα τολμήσει να του πάει κόντρα όταν δεν έχει χρήμα να μοιράσει;

Μήπως ήρθε ο καιρός της δεξιάς;

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Και η αριστερά της ευθύνης;



Του Κίμωνα Χατζημπίρου, ΝΕΑ, 14.11.11

Ο αρνητισμός των διαφόρων εκδοχών της Αριστεράς έναντι μιας κυβέρνησης συνεργασίας για το νοικοκύρεμα της χώρας δεν είναι οπωσδήποτε ανεύθυνος. Η θέση του ΚΚΕ ότι η επιλογή του κ. Λουκά Παπαδήμου ως Πρωθυπουργού εξυπηρετεί αποκλειστικά την ελληνική και την ευρωπαϊκή πλουτοκρατία συνάδει με τον εκπεφρασμένο στόχο της ανατροπής μέσω κινητοποίησης της εργατικής τάξης. Δεν είναι ανευθυνότητα το να οδηγεί το ΚΚΕ τη χώρα σε οικονομική καταστροφή, αφού επιδιώκει ακριβώς την κατεδάφιση του καπιταλιστικού καθεστώτος, το οποίο θα αντικατασταθεί στη συνέχεια από σύστημα ελεγχόμενης οικονομίας. Αντιστοίχως, η σκληρή καταδίκη της συγκυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πλήρως συνεπής με την επιδίωξή του να ανατραπεί αυτό που χαρακτηρίζει ως νεοφιλελεύθερο σύστημα, ενώ προστίθεται και αντιμνημονιακή έμφαση η οποία ελκύει τους αγανακτισμένους.
Πρόκειται για σαφείς θέσεις και προτάσεις που αποτελούν λογική προέκτασή τους.
Ακόμα και το επιχείρημα πως η καταστροφή της οικονομίας θα πλήξει περισσότερο τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα δεν αποδεικνύει κάποια ανευθυνότητα, αφού είναι γνωστό ότι μια ανατροπή θα απαιτούσε θυσίες και η κατανομή των θυμάτων της θα ήταν κοινωνικά άδικη, μέχρις ότου έλθει η τελική ανακούφιση.
Τα πράγματα είναι όμως λιγότερο σαφή αναφορικά με τη θέση που παίρνει έναντι της κυβέρνησης συνεργασίας η μετριοπαθής Αριστερά.

Ο πολιτικός αυτός χώρος αρνείται τις απλουστευτικές αντιιμπεριαλιστικές αναλύσεις και δεν μιλά για ανέφικτες λύσεις. Αναγνωρίζει τη σημασία της Ευρώπης, τη σημασία των τραπεζών, τη σημασία της αγοράς, τη σημασία της προστασίας των πολιτών από μια οικονομική καταστροφή...
Θα ήταν, επομένως, λογικά αναμενόμενη μια κριτική στήριξη από τον χώρο αυτό ενός κυβερνητικού σχήματος εθνικής σωτηρίας. Ωστόσο, επικρατεί το σύνδρομο του «αριστερού προφίλ». Μια αποχή από την ψηφοφορία εμπιστοσύνης, ακόμα περισσότερο μια εξεζητημένη καταψήφιση, είναι συμφέρουσες τακτικές.
Αφενός «αριστερίζουν» επαρκώς. Αφετέρου, χάρη στις ψήφους των μη αριστερών κομμάτων, είναι εξασφαλισμένη η κοινοβουλευτική στήριξη της συμφωνίας προκειμένου να αποφευχθεί η πτώχευση της χώρας.
Τα πράγματα, βέβαια, θα είχαν μπλέξει αν αυτή η πολυτελής ουδετερότητα έπειθε μεγάλο αριθμό βουλευτών, οπότε θα ήταν πλέον στον αέρα η χρηματοδότηση της χώρας.
Η Αριστερά της ευθύνης δεν επιβεβαιώνεται στην πράξη. Αδυνατεί να αποφύγει τη μοιραία πορεία ενός φθαρμένου πολιτικού προσωπικού το οποίο δίνει μάχες οπισθοφυλακής αγνοώντας το μεσοπρόθεσμο συμφέρον των ίδιων των κομμάτων.

1 σχόλιο:

  1. Σε γενικές γραμμές δε θα διαφωνήσω. Ωστόσο, έχω την αίσθηση ότι μηδενίζεις την τακτική του ΚΚΕ. Πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο λεγόμενος κίνδυνος πτώχευσης δεν έπαψε να υπάρχει παρά τις λαϊκές κινητοποιήσεις στις οποίες πρωτοστατεί το ΚΚΕ. Αντιθέτως όμως τα μέτρα θα ήταν χειρότερα αν δεν υπήρχαν οι κινητοποιήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή