ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Το στοίχημα της Ελληνικής κοινωνίας



του Γιώργου Τσιριγώτη από το blog Ιερισσός

Το ότι η Ελληνική κοινωνία περνάει κρίση είναι πια κοινότυπα παραδεκτό απ’ όλους. Κι όλοι αυτοί που το παραδέχονται –εθελοντικά, χωρίς να τους βασανίσουμε-, προσχώρησαν σ’ αυτήν την παραδοχή εδώ και κανένα χρόνο, από τότε δηλαδή που έσφιξαν τα πράγματα με τα οικονομικά. Εδώ και κανένα χρόνο γενικεύονται οι αντιδράσεις μας στα μέτρα της οικονομικής εξαθλίωσης και στην καταστροφή του βιοτικού μας επιπέδου. Έπρεπε δηλαδή να μας βάλουν χοντρά το χέρι στο πορτοφόλι για να αντιδράσουμε, να ξεσηκωθούμε, να αμφισβητήσουμε την πολιτική και τους πολιτικούς μας, να αρχίσουμε να φτύνουμε και να γιαουρτώνουμε, αυτούς που θεωρούμε υπεύθυνους για την κρίση, την οικονομική (αυτή μας ενδιαφέρει, οι άλλες ούτε μας ένοιαξαν, ούτε μας νοιάζουν, γιατί δεν πειράζουν το πορτοφόλι μας).
Ας δούμε όμως τα πράγματα λίγο πιο ψύχραιμα και λίγο πιο αναδρομικά.
Η Ελληνική κοινωνία περνάει κρίση εδώ και δεκαετίες πολλές. Κρίση δημοκρατίας, κρίση θεσμών, κρίση ηθική και κοινωνική, κρίση πολιτική. Η οικονομική κρίση ήρθε πολύ αργότερα, σαν επιστέγασμα και συνέχεια όλων των άλλων. Τι να πρωτοθυμίσουμε; Τον Κοσκωτά, τις υποκλοπές, τα ομόλογα, το παραδικαστικό, τα υποβρύχια, το Βατοπέδι, τους κουμπάρους; (Δείτε εδώ μία καταγραφή σκανδάλων: http://epanastasi-gr.blogspot.com/2011/05/blog-post_1678.html).
Κι όμως, υπήρχαν από τότε μερικοί, λίγοι, που τα έλεγαν. Οι πολλοί δεν καταλάβαιναν, δεν τους αφορούσε. Πιο συγκεκριμένα, αυτές τις κρίσεις τις κρύβαμε κάτω από το χαλί γιατί δεν «άγγιζαν» το πορτοφόλι μας και τις «υπομέναμε» καθώς ήμασταν χορτάτοι. Τώρα βγήκαν στην επιφάνεια γιατί μας προέκυψε η οικονομική κρίση, αλλιώς δεν θα μας ένοιαζαν –για τους πολλούς πάντα μιλάω- και θα εξακολουθούσαμε με τον γνωστό μας καταναλωτικό και νεοπλουτίστικο δρόμο, παγερά αμέριμνοι και ευτυχείς.
Τώρα, μετά την οικονομική καταστροφή, ανακαλύπτουμε έκπληκτοι το κακό ποιόν των πολιτικών που μας κυβέρνησαν όλα τα χρόνια, τις απατεωνιές τους, τις κλεψιές τους, τις λαμογιές τους, τα ψέμματά τους, τα εγκλήματά τους, τις περιουσίες τους. Μέχρι τώρα, «δεν τα ξέραμε, δεν είχαμε ακούσει, ήμασταν εντελώς ανίδεοι».
Τώρα ανακαλύπτουμε το ποιόν –για να αναφέρουμε τις ξεφωνημένες περιπτώσεις- του Τσοχατζόπουλου, του Παυλίδη, του Μαντέλη, του Τσουκάτου, των τριακοσίων –και βάλε-, λες κι αυτοί που μας κυβέρνησαν –όλα τα χρόνια- έβγαιναν με κλήρο, δεν τους ψηφίζαμε και τους ξαναψηφίζαμε, αν και διάφοροι «γραφικοί και περιθωριακοί» μας το φώναζαν «τι κουμάσια ήταν». Εμείς, «γλύφοντας το κοκαλάκι μας» από το τραπέζι της αρπαχτής (άλλος με διορισμό, άλλος με φοροδιαφυγή, άλλος με επιδόματα, άλλος με αυθαίρετο, άλλος με εργολαβίες, άλλος με προμήθειες) τους είχαμε «κορώνα στο κεφάλι μας». Αυτοί που τα φώναζαν ήταν απλά «παράξενοι, αντικοινωνικοί και ιδιότροποι». Μέχρι και πριν ένα χρόνο ακόμα, τους ξαναψηφίσαμε για δημάρχους και περιφερειάρχες. Φανταστείτε πως ο καημένος ο Αριστοτέλης, στον Δήμο που γεννήθηκε και έδωσε και το όνομα του, έχει δήμαρχο τον γνωστό κ. Πάχτα. Η Περιφέρεια Κ. Μακεδονίας ανέδειξε περιφερειάρχη τον κ. Ψωμιάδη.
Αυτή η διαχρονική μας συμπεριφορά είναι που δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας για κάποια επερχόμενη λύτρωση. Εάν δηλαδή –υποθετικά μιλώντας-, βρεθεί μία λύση και μπορέσουμε να ξαναδανειζόμαστε όπως πριν, νομίζετε ότι θα εξακολουθήσουμε να είμαστε τόσο αγανακτισμένοι με τους πολιτικούς μας; Η ερώτηση είναι ρητορική και ας την απαντήσει ο καθένας μόνος του. Προσωπικά έχω την αίσθηση πως θα ξαναγυρίζαμε μέσα σε μια βδομάδα, στην -προ της κρίσης- συμπεριφορά μας, γιατί γενικώς το παρελθόν έδειξε πως λίγο κρατάει η αγανάκτηση και η ανάτασή μας. Κοντολογίς, και λωτοφάγοι και βελανιδοφάγοι.

Επειδή όμως αυτό το σενάριο είναι υποθετικό και δεν πρόκειται να συμβεί, η αίσθησή μου είναι ότι θα βαδίσουμε -υποχρεωτικά πια- ως κοινωνία, προς την έξοδο και την λύτρωση. Ήδη τα σημάδια μιας τέτοιας πορείας –υποχρεωτικής επαναλαμβάνω και όχι κατ’ επιλογή- είναι ορατά. Η αναζήτηση του κόσμου ξεπερνάει τις πολιτικές και τις κομματικές γραμμές, διαπερνάει όλους τους χώρους. Αναζητούμε αγωνιωδώς πολιτικούς με τιμιότητα και αλήθεια κι αυτό είναι η πρώτη προϋπόθεση. Οι πολιτικές έρχονται μετά και δεν έχουν τόση σημασία εάν δεν πληρωθεί η προϋπόθεση. Αυτούς που μπορούν να εμπνεύσουν αυτήν την εμπιστοσύνη, οι πολίτες θα τους φέρουν στο προσκήνιο.
Δεν ξέρω κατά πόσο ειλικρινής είναι η «αφύπνησή» μας, το μέλλον και οι εξελίξεις θα το δείξουν, είναι πολύ νωρίς να βγάλει κανείς ασφαλή συμπεράσματα. Προσωπικά πιστεύω ότι εδώ βρίσκεται και το μεγάλο στοίχημα της ελληνικής κοινωνίας. Μακάρι η αμφισβήτηση του πολιτικού προσωπικού να είναι συνεχής και με συνέπεια. Μακάρι ο κόσμος να ξεκαθαρίσει την πολιτική μας σκηνή από τους ανεπάγγελτους και τους απατεώνες. Αυτό θα είναι δείκτης ωριμότητας, ηθικής ανάτασης, αλλά και αυτοσυντήρησης. Είδωμεν.


*Ο Γιώργος Τσιριγώτης είναι καθηγητής στα ΑΤΕΙ και διαχειριστής του blog Ιερισσός. Δίνει τη δική του μάχη, στον τόπο του ενάντια στα μεταλλεία χρυσού.

2 σχόλια:

  1. Η επαγγελματική πολιτική διαδικασία, αναδεικνύει και προωθεί στην εξουσία, όχι τυχαία, τα χειρότερα στελέχη κάθε κοινωνίας.

    Τα προσόντα που πρέπει να έχει οπωσδήποτε ένας επαγγελματίας πολιτικός για να επιβιώσει είναι εκτός των άλλων:

    1. Ισχυρή επιθυμία για άσκηση εξουσίας στην υπόλοιπη κοινωνία. Αυτό αποκλείει αυτομάτως τους πιο καλοπροαίρετους συμπολίτες μας.

    2. Τυφλή υπακοή στους ανώτερούς του στο κόμμα, μέχρι να αναρριχηθεί ο ίδιος στην ηγετική κομματική ομάδα. Αυτό αναδεικνύει τους πιο τιποτένιους χαρακτήρες. Ανθρώπους που δεν θα έκανε παρεά ένας φυσιολογικός άνθρωπος

    3. Απουσία ηθικών αναστολών στις εσωκομματικές μάχες, όπου οι αντίπαλοι εξοντώνονται όχι μόνο πολιτικά αλλά και προσωπικά.

    4. Πίστη στο αξίωμα ότι ο σκόπός ("το καλό της πατρίδας"), αγιάζει τα μέσα για την επίτευξη των καλών σκοπών(το κόμμα χρειάζεται λεφτά, ψήφους κλπ).

    5. Απουσία προσωπικής αξιοπρέπειας για να ξεπερνά τις προσβολές των ανώτερων κομματικών στελεχών, τις απαραίτητες ψευδείς υποσχέσεις προς τους ψηφοφόρους, τις συνεχείς διαψεύσεις των υποσχέσεων αυτών κλπ

    6. Ικανή δόση βλακείας για να πιστεύει ότι ξέρει καλύτερα τι είναι καλό για τους συμπολίτες του, απο τους ίδιους κλπ κλπ

    Απο τα παραπάνω είναι φανερό ότι όσοι ασχολούνται επαγγελματικά με την πολιτική (δηλαδή με στόχο να αποκτήσουν τελικά την εξουσία και να επιβάλουν το όραμά τους στους υπόλοιπους), θα μπορούσαν να σταδιοδρομήσουν με επιτυχία και σε εγκληματικές οργανώσεις τύπου Κόζα Νόστρα.

    Γι' αυτό το λόγο, θα έλεγα ότι είναι πιο εύκολο, αντί να ψάχνουμε κάτι που δεν είναι εφικτό (την ανάθεση της εξουσίας σε ικανούς, τίμιους, αλτρουιστές κλπ), να περιορίσουμε το μέγεθος της ζημιάς που μπορούν να κάνουν αυτοί που τελικά παίρνουν την εξουσία.

    Ο μοναδικός τρόπος για να γίνει αυτό, είναι μέσα απο τον συνταγματικό περιορισμό της δυνατότητας που έχει το κράτος να παρεμβαίνει στην κοινωνία των πολιτών.

    Ο περιορισμός των πόρων που το κράτος αφαιρεί απο την κοινωνία, μέσα απο την φορολογία, θα μετέφερε μέρος της εξουσίας απο το κράτος στους ίδιους τους πολίτες, αυξάνοντας τις επιλογές τους.

    Στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα, ένα κόμμα που παίρνει το 40% των ψηφοφόρων που έχουν ψηφίσει, αποκτά απόλυτη πλειοψηφία στην νομοθετική, στην εκτελεστική και εμμέσως και στην δικαστική εξουσία. Επιπλέον μπορεί να ψηφίσει οποιονδήποτε νόμο επιθυμεί, για οποιοδήποτε θέμα, χωρίς κανένα περιορισμό, γιατί ελέγχει εμμέσως και το συνταγματικό δικαστήριο (που εφαρμοζει το τρισάθλιο σύνταγμα που έχουμε).

    Αυτού του είδους η απόλυτη εξουσία, δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.

    Εάν θέλουμε να επιβιώσουμε μακροπρόθεσμα, θα πρέπει να διαχωρίσουμε πλήρως τις εκλογικές διαδικασίες των τριών εξουσιών (βουλή, προεδρική κυβέρνηση, δικαστές), με την ελπίδα ότι οι μέν θα ελέγχουν τους δε και με την ελπίδα ότι θα ανήκουν σε αντίθετα πολιτικά στρατόπεδα. Ένας τρόπος για να επιτευχθεί αυτό θα ήταν να μην συμπίπτουν χρονικά οι επιλογές των τριών εξουσιών.

    Επιπλέον θα μπορούσαμε να κάνουμε σταδιακές βουλευτικές εκλογές (οι μισοί βουλευτές να εκλέγονται κάθε 2 χρόνια με τετραετή θητεία) για να πιέζεται συνεχώς το πολιτικό σύστημα. Θα μπορούσαμε ακόμα να δώσουμε την δυνατότητα απόλυσης εν ενεργεία βουλευτών, με την συλλογή ικανού αριθμού υπογραφών απο ψηφοφόρους της εκλογικής τους περιφέρειας και ενδεχομένως, υποχρεωτική προκήρυξη νέων εκλογών για πρόεδρο και κυβέρνηση, με την αντίστοιχη συλλογή υπογραφών σε εθνικό επίπεδο.

    Τα πιο πάνω θα μπορούσαν να περιορίσουν την ζημιά που αναπόφευκτα κάνει η πολιτική τάξη στη χώρα, βαθαίνοντας την δημοκρατία και τη συμμετοχή των πολιτών.

    Η μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών, θα μπορούσε φυσικά να οδηγήσει και στα αντίθετα αποτελέσματα, αλλά αυτό είναι και το ρίσκο της δημοκρατίας, όπου η κοινωνία παίρνει αυτό που δικαιούται, ούτε παραπάνω, ούτε λιγότερο.

    Για την τέταρτη εξουσία ενδεχομένως να μην χρειάζεται να κάνουμε οτιδήποτε, εφόσον παραμείνει ελεύθερο το διαδίκτυο, που θα αντικαταστήσει πολύ σύντομα τα χρεωκοπημένα ΜΜΕ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. minority
    εξοχο, του βάζω τίτλο και το ανεβάζω ως ανάρτηση, εκτός και αν θέλεις να το χτενίσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή