ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Η αφορμή και η αιτία, του Γιώργου Μπράμου


του Γιώργου Μπράμου από τη Μεταρρύθμιση

Ο Γιώργος Μπράμος ειναι υποψήφιος της ΔΗΜ.ΑΡ. στην Α’ Αθήνας,

Παραφράζοντας την πασίγνωστη ρήση, αισθάνομαι πως ένα (αποτρόπαιο, αυτή τη φορά) φάντασμα πλανιέται πάνω από τη χώρα μου. Είναι η πιο αλλοπρόσαλλη, ανήθικη, επιθετική και επικίνδυνη εκδοχή της πολιτικής έκφρασης, ένας χώρος έξω από τη δημοκρατική και κοινοβουλευτική νομιμότητα, που οι συγκυρίες, αλλά και οι πράξεις και οι παραλήψεις της Μεταπολίτευσης, του προσφέρουν το περιθώριο για την κοινοβουλευτική του εκπροσώπηση.

Αναπτύχθηκε με τις τρομολαγνικές και ξενοφοβικές κραυγές μιας δημοσιογραφίας ανιστόρητης, ανεύθυνης και λαϊκιστικής. Ενισχύθηκε  από ένα πολιτικό σύστημα, που δεν μπορεί να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τις πραγματικές δυνάμεις του μόχθου, της δημιουργίας και της καινοτομίας. Θράφηκε από τη χυδαιότητα όσων μούντζωναν τη Βουλή και τον Κοινοβουλευτισμό και δεν είχαν το ελάχιστο κουράγιο να σκεφτούν και τη δική τους συμμετοχή στο δρόμο που μας έφερε στην τωρινή συμφορά.
Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη καμπή. Έχουμε ανάγκη μιας νέας αισιοδοξίας, εντελώς διαφορετικής από τα ψεύδη και τις υπεκφυγές του παρελθόντος και τον ζόφο του σήμερα. Μιας αισιοδοξίας που θα βασίζεται στην πραγματικότητα και την αλήθεια και θα επαναφέρει την Πολιτική της Αριστεράς στη δημιουργική της μήτρα, που είναι η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και Δημοκρατία.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ εκπροσωπεί το χώρο του Ορθού Λόγου και της Κοινωνικής Ευαισθησίας. Είναι ένας συγκερασμός δύσκολος και πρωτοφανής για τη χώρα μας, όπου, κατά κανόνα, ο Ορθός Λόγος συγχέεται, αν δεν ταυτίζεται, με τον κυνισμό της Νεοφιλελεύθερης Οικονομικής επιλογής και η Κοινωνική Ευαισθησία κατάντησε προνόμιο συνδικαλιστικών συντεχνιών. Σ’ αυτήν την εποχή, όπου τα παλιά σχήματα λειτουργούν πλέον ως καρκινώματα και εμποδίζουν την αναγκαία έξοδο προς τα εμπρός, όπου οι νέοι πολιτικοί σχηματισμοί που αναδύονται, τροφοδοτούνται από εθελοτυφλία, λαϊκισμό και αμετροέπεια, η Αριστερά που έρχεται από την μακρά παράδοση των δημοκρατικών αγώνων, έχει ένα κρίσιμο και καθοριστικό περιεχόμενο. Με προτάσεις και επεξεργασίες, είναι ανάγκη να επανακαθοριστούν οι έννοιες της Πολιτικής και της Δημοκρατίας, η θέση της χώρας στην Ευρώπη, η προστασία και κυρίως, η διεύρυνση του Κοινωνικού Κράτους, η αξία της Εργασίας ως βασικής συνιστώσας των δικαιωμάτων του ανθρώπου, η ενίσχυση της δημιουργικότητας και της αλληλεγγύης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου