ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Τρεις μικρές ασύνδετες ιστορίες



του Θάνου Τσουμαλάκου

Θα ήθελα να σας γράψω τρεις μικρές ασύνδετες ιστορίες και να ζητήσω και από τον τόσα χρόνια φίλο Λεωνίδα να τις σχολιάσει, όντας εγώ όχι μέλος της ΔΗΜΑΡ, αλλά σίγουρα ευνοϊκά κείμενος, άρα καλόπιστος.

Γράφει ο Πρετεντέρης στο χθεσινό Bήμα της Kυριακής” πως η τρόικα ανεβάζει το θέμα των εργασιακών μόλις πριν τρείς εβδομάδες, χωρίς αυτό να περιλαμβάνεται στο δεύτερο μνημόνιο (Μάρτιος 2012), μήτε στις 89 προαπαιτούμενες ενέργειες για την δόση του Ιουλίου. Άρα, «όταν ο πρωθυπουργός διαβεβαίωνε, ότι η Ελλάδα θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της αποκλείεται να εννοούσε απαιτήσεις που δεν είχαν ακόμη διατυπωθεί». Και συνεχίζει με το ερώτημα «τι είδους διαπραγμάτευση είναι αυτή που η μία εκ των δύο πλευρών έχει την δυνατότητα να θέτει όταν θέλει, όποιo θέμα θέλει…» και καταλήγει πως «δεν υπάρχει διαπραγμάτευση αλλά διευθέτηση απαιτήσεων».
Συμπεραίνει τέλος, πως η τρόικα δεν έφτιαξε την οικονομία, αλλά καταστρέφει το πολιτικό σύστημα!
Αυτή είναι η πρώτη ιστορία, ας πούμε.

Η δεύτερη Ιστορία έχει να κάνει με το ποιό είναι το μόνο θέμα που το «αμαρτωλό Πασόκ» του Γιωργάκη και των μνημονίων μπορεί να συμμετέχει;
Για ποιό πολιτικό χώρο θα μπορέσει πάλι να αρθρώσει καταγγελτικό λόγο, να θυμίσει την περήφανη (λέμε τώρα) αριστερή του παράδοση, να κάνουν δηλώσεις στελέχη τύπου Σκανδαλίδη και Λοβέρδου, και τα μέσα ενημέρωσης να τους παίζουν;
Η απάντηση είναι μόνο για την Χρυσή Αυγή με τα μαύρα μπλουζάκια!
Και ξαφνικά βρίσκουν ρόλο αυτοί, βρίσκει ρόλο και ο Aδωνις, που τους αναλαμβάνει εργολαβία, σαν παλιά συντρόφια άραγε;

Ποιόν ωφελεί όλη αυτή η καρικατούρα; Προσωπικά γνωρίζω εκατοντάδες «σοβαρούς εκπρόσωπους» τύπου μπαμπά Πλεύρη (ή και υιού), οι οποίοι εύκολα θα ήταν αποδιοπομπαίοι αλλά και «σοβαροί». Εντός συστήματος δηλαδή.
Αλλά μήπως τότε δεν θα μπορούσε να «τους την πέσουν» όλοι αυτοί στις τηλεοράσεις; Μήπως δεν θα προκαλούσαν εξοργιστικά;

Η τρίτη ιστορία αφορά την απόδραση του Πασόκ από το κάδρο.
Ο Πάγκαλος και ο Σηφουνάκης υποστηρίζουν Σαμαρά, και κάποιοι Πασόκοι πιάνουν στασίδι στον Σύριζα.
Βλέπουμε λοιπόν κάποιους επιφανείς να ανακαλύπτουν την σοφία και τον ρεαλισμό του Σαμαρά και κάποιους άλλους να «ξεπλένονται» στην κολυμβήθρα του Τσίπρα.
Δηλαδή όταν το πράγμα κατασταλάξει θα είναι και ο Σύριζα …πολυπολιτισμικός, θα έχει και αυτός τους μετανάστες τους.

Πως συνδέονται οι τρεις Ιστορίες;
Κατά την γνώμη μου σε δεύτερο και τρίτο επίπεδο:
Ποιοι θα μείνουν στο κάδρο του Πασόκ, μόνο ο Γιωργάκης;
Και τι κάνει στο Harvard; Σίγουρα όχι μαθήματα.
Ποια η εξέλιξη της Χρυσής Αυγής; Ωφελεί η αντιπαράθεση μαζί της, αφού ότι ακουμπάει είναι τελειωμένο;
Και για την Δημάρ: Για ποια εργασιακά μάχεται; Πότε μπήκαν στην agenda; Έχει σχέση με το ερώτημα 1, επάνω. Γιατί σύρεται σε διλλήματα τύπου επίδομα γάμου ή προοδευτική μεταρρύθμιση, συγκυβέρνηση ή εξαφάνιση;
To Πασόκ το παίρνεις χωρίς τα στελέχη του, (κάτι σαν asset deal, για όσους ξέρουν από επιχειρήσεις).
Ο υγιής κόσμος θα έρθει μόνος του, δεν θα ακολουθήσει τον Κοτσακά, τον Φωτόπουλο και τα ρέστα.
Να ξέρουμε ποιες μάχες δίνουμε και εναντίον ποιών.








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου