ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Σταύρος Τσακυράκης, ο δικός μας σούπερ ήρωας

Παρατηρητήριο

Εφυγε μια εμβληματική μορφή της Γενιάς του Πολυτεχνείου. Ο Σταύρος Τσακυράκης, Γραμματέας της νεολαίας του ΚΚΕ Εσωτερικού στα χρόνια του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, συνταγματολόγος καθηγητής της Νομικής Αθηνών, αργότερα αφοσιωμένος στην υπόθεση των δικαιωμάτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Πολίτης με όλη τη σημασία της έννοιας, σε διαρκή εγρήγορση για την τύχη αυτού του τόπου και της Ευρώπης, για την ποιότητα της Δημοκρατίας, αντίπαλος της δημαγωγίας και των εύκολων λόγων.

Η δημόσια σφαίρα έχασε μια μαχητική φωνή στρατευμένη στην υπόθεση της ελευθερίας που στάθηκε η καθοδηγητική αξία της ζωής του.

Οι φίλοι του χάσαμε την ευθύτητα, την ανιδιοτέλεια, την ανατρεπτικά παιγνιώδη διάθεσή του.

Οι πολιτικά απανταχού ρηγάδες και ρηγίτισσες θα αναπολήσουν την ατομική και συλλογική τους διαδρομή, και τον σιωπηλό δεσμό που κρατάει ακόμα.

Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες θα θυμούνται έναν Δάσκαλο συμπαραστάτη.

Γιάννης Βούλγαρης

Καθηγητής Παντειου Πανεπιστημίου
Γραμματέας Ρήγα Φεραίου 1974-1976».

Πηγή: Ο Γιάννης Βούλγαρης αποχαιρετά τον Σταύρο Τσακυράκη | iefimerida.gr

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Η Νιόβη Παυλίδου απευθύνει έκκληση στον Πρωθυπουργό για την καταστροφή του ΑΠΘ



Μια μεγάλη Κυρία της έρευνας και της εκπαίδευσης, η καθηγήτρια του ΑΠΘ, Νιόβη Παυλίδου απευθύνεται στον πρωθυπουργό για τη δραματική κατάσταση του πανεπιστημίου της και λέει τα πράγματα με τα όνομά τους. Όταν πανίσχυροι και κυβερνώντες κομματικοί μηχανισμοί σφυρίζουν αδιάφορα και δεν τολμούν να πουν ευθαρσώς τα προφανή, η ευθύνη πέφτει στους πολίτες. Αυτοί και μόνο αυτοί θα σώσουν τελικά τη χώρα, αν τα καταφέρουν.

Τελικά είναι τόσο δυνατοί οι εργολαβικοί, οι αριστεριστές και οι Μυλόπουλοι;
Τόσο πολύ τους φοβάστε;
 Ή είναι η αδιαφορία σας για τα πανεπιστήμια τόσο μεγάλη ;
Ή μήπως είστε απασχολημένοι με το πώς θα γδάρετε καλύτερα  τους αδύναμους για να επιβιώσουν οι δυνατοί σας φίλοι; (leo)

κ. Πρωθυπουργέ,

Εκφράζοντας τον πραγματικό πόνο καθηγητών και φοιτητών του Αριστοτέλειου Παν/μιου Θεσσαλονίκης θα περιέγραφα αυτό που συμβαίνει με μια δραματική φράση: Όνειρα, δουλειά, πάθος, δημιουργικότητα, καινοτομία και πρωτοπορία ό,τι δηλαδή σημαίνει μέσα στους αιώνες το πανεπιστήμιο, ό,τι οι περισσότεροι από μας πιστέψαμε, να στέκεται ανήμπορο και απελπισμένο μπροστά σε ένα βουνό από σκουπίδια.

Μια πραγματικότητα που μας ευτελίζει ως κοινότητα αλλά και ως χώρα. Εβδομήντα μέρες είναι τεράστιο χρονικό διάστημα για μια πολιτεία να μην προστατεύει, να μην παρεμβαίνει, να μην καν σχολιάζει ένα τέτοιο έγκλημα όταν μάλιστα δεν έχει πια κανένα θεσμικό πρόβλημα ή κοινωνικά εμπόδια.

Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, το μεγαλύτερο ίδρυμα της χώρας σήμερα καταστρέφεται αλύπητα. Ρίζωσε βαθιά με τα χρόνια η ανομία στους χώρους του προστατευμένη από την εκφυλισμένη ελληνική αντίληψη περί ακαδημαϊκού ασύλου.

Εξωπανεπιστημιακές ομάδες κινούμενες στα όρια ή και εκτός νομιμότητας, καλοθρεμμένοι εκπρόσωποι του ελληνικού συνδικαλισμού του «τσαμπουκά» και κάθε περιθωριακό στοιχείο διερχόμενο ή εγκατεστημένο στην πόλη απολαμβάνει την στοργική φιλοξενία των χώρων του ΑΠΘ καταστρέφοντας κτήρια, υλικά, εκπαιδευτικές διαδικασίες και αξίες οποτεδήποτε επιθυμήσει και φαντασθεί.

Ποιος έχει την ευθύνη για το δημόσιο πανεπιστήμιο; Υπάρχει πολιτεία να προστατεύσει την ιδιοκτησία της;
ΠΑΡΑΥΤΑ, ΑΥΤΕΠΑΓΓΕΛΤΑ και χωρίς χρονοτριβές;

Ή μήπως η ελληνική αντίληψη περί «αυτοδιοίκητου» εμπεριέχει και την υποχρέωσή μας να φτάσουμε στα όπλα για να εξασφαλίσουμε την φύλαξη του επαγγελματικού μας χώρου;

Εγκαλέστε όποιον νομίζετε ότι ευθύνεται κύριε πρωθυπουργέ, δημόσιες αρχές, διοικήσεις του πανεπιστημίου, εμάς τα απλά μέλη ΔΕΠ! Αλλά κάντε κάτι.

Πώς να κατανοήσει κανείς ότι κυβέρνηση και κόμματα στέκονται βουβά απέναντι σ΄αυτό που συμβαίνει;

Η κατάσταση έφθασε σε επίπεδα γενικού συναγερμού σε όλους τους τομείς: υγείας, ευνομίας, δημόσιας τάξης και πάνω απ’ όλα παιδείας, και εμείς ακόμη περιμένουμε! Πραγματικά δεν ξέρω τι!

Νιόβη Παυλίδου
Καθηγήτρια Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών ΑΠΘ
Μέλος του Συμβουλίου Ιδρύματος ΑΠΘ

3 σχόλια:

  1. Λεο, παραδέχομαι ότι δεν έχω παρακολουθήσει τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, την οποία καλά κάνεις και προβάλλεις (δυστυχώς πρόβλημα δεν έχει μόνο το ΑΠΘ, υπάρχουν και άλλα ιδρύματα που δε μπορούν να πληρώνουν εργολάβο καθαριότητας). Ένα ερώτημα (ίσως άσχετο με την ανάρτηση) είναι αν τα Πανεπιστήμια πρέπει ούτως ή άλλως να νομιμοποιούν το δουλεμπορικό θεσμό των εργολαβικών υπαλλήλων (οι καθαρίστριες δουλεύουν με 4-ωρες και 5-ωρες συμβάσεις στο Πανεπιστήμιο Πατρών, είναι ντροπή). Στην τελική ας ιδρύσουν μια ... spinoff εταιρία καθαριότητας τα Πανεπιστήμια και ας προσλάβουν πλήρους απασχόλησης προσωπικό καταργώντας τους εργολάβους / μεσάζοντες. Αν κάποιος ξέρει το θεσμικό πλαίσιο ας μας διαφωτίσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κώστα ούτε εγώ ξέρω πως θα λυθεί το πρόβλημα της καθαριότητας του ΑΠΘ. Σιγά όμως μην είναι άλυτο και σιγά το πρόβλημα. Αυτό που βλέπω και με τρελαίνει είναι ότι υπάρχουν καθημερινά πολλές ευλκαιρίες για να μην αφήσουν κάποιοι τα πανεπιστήμια να δουλέψουν. Αν δεν ήξερα τι μπάχαλο είναι η χώρα θα πίστευα ότι είναι συνωμοσία κάποιων να καταστρέψουν την Ελλάδα. Λες και είναι όλοι, κόμματα , φρικιά, εργαζόμενοι, υπουργεία, εισαγγελείς και αστυνομία μέσα στο ίδιο κόλπο. Στόχος τα κλειστά πανεπιστήμια. Ακόμα και η ΔΗΜΑΡ είναι τόσο μα τόσο χαλαρή με το θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή