ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Μήπως ήρθε η ώρα της κοινής λογικής;





Δύο είναι τα φλέγοντα της Μέσης Εκπαίδευσης. Αξιοπιστία και ορθολογική διαχείριση εκπαιδευτικού προσωπικού.

του Λεωνίδα Καστανά από την Athens Voice

Ο διασυρμός της ηγεσίας της ΟΛΜΕ σηματοδοτεί και το τέλος αυτού του είδους του συνδικαλισμού τον οποίο υπηρέτησε με συνέπεια αυτό το σωματείο για περίπου τριάντα χρόνια. Συνδικαλισμός που εκπροσωπεί κομματικές μειοψηφίες, υπερασπίζεται τις στρεβλές δομές του πελατειακού κράτους και εκβιάζει ανενδοίαστα  το σύνολο των πολιτών το οποίο τυγχάνει να είναι  εργοδότης του. Όσο οι κυβερνήσεις μετρούσαν το πολιτικό κόστος και είχαν απόθεμα δανεικών μπορούσε να μετρά νίκες. Τώρα που λεφτά δεν υπάρχουν και ο Τόμσεν μας επισκέπτεται συχνά το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο.  Συντριβή.

Η ήττα της ηγεσίας της ΟΛΜΕ δεν είναι νίκη της κυβέρνησης, παρότι έπραξε τα δέοντα. Είναι νίκη της κοινωνίας των πολιτών, των εργαζομένων, των δημοσίων υπαλλήλων, των καθηγητών. Των χιλιάδων ανώνυμων σκληρά δοκιμαζόμενων κατοίκων αυτής της χώρας που με τη στάση τους έδειξαν την έξοδο στον κορπορατισμό. Και στην πρώτη ευκαιρία θα τη ξαναδείξουν. Η μεγάλη πλειοψηφία των καθηγητών της ΜΕ γύρισαν την πλάτη στον ανορθολογισμό, στους λεονταρισμούς, στην εκδήλωση μιας τσάμπα μαγκιάς που στόχο είχαν, όχι την κυβέρνηση, αλλά την κοινωνία. Υπερασπίστηκε  τη δημόσια εκπαίδευση ως κοινό αγαθό και νίκησε.

Η ισορροπία αποκαταστάθηκε προς το παρόν, αλλά τα χρόνια και οξυμένα προβλήματα στο χώρο της Μέσης Εκπαίδευσης παραμένουν. Καθώς το πελατειακό κράτος καταρρέει από μόνο του λόγω ελλείψεως οικονομικών πόρων, ζητήματα όπως το περιεχόμενο σπουδών, η αξιολόγηση μαθητών και καθηγητών, η διοίκηση των σχολείων και η διαχείριση του εκπαιδευτικού προσωπικού έρχονται στην επιφάνεια με ορμή και δεν περιμένουν. Η οικονομική κρίση επιβάλλει απαντήσεις τις οποίες ολόκληρο το πολιτικό φάσμα αδυνατεί να δώσει, όσο εκτελεί συνταγές του παρελθόντος. Αν η πολιτεία δεν αντιμετωπίσει το πρόβλημα συνολικά με δραστικές και ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, οι κρίσεις και οι συγκρούσεις θα γίνουν στοιχεία της καθημερινότητας των σχολείων μας.

Το βασικό χαρακτηριστικό της ΜΕ είναι η αναξιοπιστία, η έλλειψη αξιολόγησης. Η μόνη αξιόπιστη διαδικασία είναι οι Πανελλήνιες Εξετάσεις και έχει ένα ιδιαίτερο συμβολισμό το γεγονός ότι η ηγεσία της ΟΛΜΕ θέλησε να την πλήξει. Τα Γυμνάσια αδυνατούν να διδάξουν σε όλες και όλους τα βασικά της Ελληνικής και της Αγγλικής γλώσσας, των Μαθηματικών και των Φυσικών Επιστημών. Στα Γενικά Λύκεια η γνωστή βαθμολογική κλίμακα από 0-20 έχει αντικατασταθεί από την 15-20 και στην τρίτη Λυκείου από την στενότερη, 18-20. Οι μαθητές πλέον δεν έχουν κανένα κίνητρο. Η φοίτηση είναι σχεδόν προσχηματική, η αναγκαιότητα του φροντιστηρίου επιτακτική. Τα ΕΠΑΛ μοιράζουν σε όλους, εγγράμματους και παντελώς αγράμματους, απολυτήρια Λυκείου και πτυχία ειδικότητας. Τα πιο παραγωγικά από τη φύση τους σχολεία έχουν αφεθεί στην τύχη τους.

Ο κάθε καθηγητής ελέγχεται αν μπαίνει και βγαίνει από την τάξη στην ώρα του, αλλά κανείς δεν γνωρίζει παρά μόνο αυτός και οι μαθητές του τι κάνει όσο είναι μέσα. Η συνεργασία μεταξύ καθηγητών του ίδιου αντικειμένου δεν είναι θεσμοθετημένη. Η διοίκηση του σχολείου δεν έχει τη δυνατότητα να κατανείμει ορθολογικά τους διδάσκοντες σε αντικείμενα, τάξεις και τμήματα προς το συμφέρον των μαθητών. Ο πραγματικός χρόνος διδασκαλίας κινείται μεταξύ 135-145 ωρών ανά έτος (χωρίς καταλήψεις), ιδιαίτερα μικρός για να διδαχθεί με επάρκεια η αχανής διδακτέα και εξεταστέα ύλη, ενώ το επίπεδο σπουδών είναι, θεωρητικά, ιδιαίτερα υψηλό σε σχέση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα.  Ένα ακόμα δείγμα φούσκας της ελληνικής κοινωνίας. Η επιμόρφωση των καθηγητών είναι απλώς μια δικαιολογία για να διοχετευτούν εκατομμύρια Ευρώ προς άγνωστες κατευθύνσεις. Ο επαγγελματικός προσανατολισμός λάμπει διά της απουσίας του.

Το σύστημα οργάνωσης και διδασκαλίας της ΜΕ εμποδίζει τον παραγωγικό δάσκαλο να κάνει σωστά τη δουλειά του και διευκολύνει το λουφαδόρο. Ότι θετικό συμβαίνει οφείλεται στην αυταπάρνηση όσων εκπαιδευτικών τιμούν το λειτούργημά τους και δεν είναι λίγοι. Απεναντίας είναι οι περισσότεροι. Το σύστημα Διοίκησης είναι εξωφρενικά γραφειοκρατικό  και εμποδίζει τη διεύθυνση να ασχοληθεί απερίσπαστη με τα μαθησιακά, κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα των μαθητών και μαθητριών. Οι χαμηλοί μισθοί αναγκάζουν όσους έχουν τη δυνατότητα να καταφεύγουν σε δεύτερο επάγγελμα. Ο νεοδιόριστος των 670 Ευρώ αδυνατεί να ζήσει αξιοπρεπώς μακριά από το σπίτι του.

Υπάρχει όμως και κάτι που έκανε καλά η δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Κάλυπτε με σχετική επάρκεια το πρόβλημα της εργασιακής απασχόλησης των χιλιάδων πτυχιούχων πανεπιστημίων και ΤΕΙ. Οι 17 ειδικότητες καθηγητών της δεκαετίας του 70 σήμερα έχουν φτάσει τις 117. Το σχολείο φαίνεται να υπάρχει μόνο για τους εργαζόμενους σε αυτό. Χιλιάδες διορισμοί, που δεν αντιστοιχούσαν στις πραγματικές ανάγκες, πολλοί εκ των οποίων με προϋπηρεσία και   παράκαμψη του ΑΣΕΠ, πολλές αποσπάσεις συχνά προς άγνωστη κατεύθυνση, πλέγμα ρυθμίσεων (οργανικότητα, αναθέσεις διδακτικών αντικειμένων) που καθιστούν αδύνατη την κινητικότητα,  πλασματικά τμήματα, ελλιπή ή ψευδή στατιστικά  στοιχεία. Και όλα αυτά υπό την ανοχή ή και την υπόδειξη των αρχών και φυσικά την πίεση  των συνδικαλιστών και των κομμάτων τους.

Το σύστημα αυτό οδήγησε σε τραγικές ελλείψεις βασικών ειδικοτήτων και σε πλεονάσματα άλλων και ανάγκασε την κυβέρνηση σε πρόχειρες αλλά απαραίτητες λύσεις, που προκάλεσαν τις σημερινές αντιδράσεις. Το κύμα των μαζικών συνταξιοδοτήσεων και η στάση των διορισμών λόγω ελλείψεως κονδυλίων καθιστούν ιδιαίτερα προβληματική τη λειτουργία των σχολείων τα επόμενα χρόνια. Η συνδικαλιστική ηγεσία είναι συνένοχη για τη σημερινή κατάσταση και φυσικά δεν δικαιούται να εκβιάζει την κοινωνία. Απεναντίας θα έπρεπε να είχε επεξεργαστεί ορθολογικές προτάσεις και να είχε προτείνει γενναίες λύσεις. Αλλά της είναι αδύνατο. Είναι δέσμια του καταγγελτισμού, του συντεχνιασμού και του λαϊκισμού της παραδοσιακής Αριστεράς και  της πελατειακής λογικής που διακρίνει ολόκληρη τη συνδικαλιστική νομενκλατούρα του δημοσίου.

Τι θα μπορούσε να γίνει;  Αναφέρω ενδεικτικά:

1. Νέο πρόγραμμα σπουδών για την υποχρεωτική δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Γυμνάσιο και Α Λυκείου) με γνώμονα την απλούστευση του περιεχομένου και τον περιορισμό των αντικειμένων. Επιστροφή στα βασικά και στη συνεχή επανάληψή τους. Πραγματική καλλιτεχνική παιδεία. Αυτενέργεια, ομαδοσυνεργατική διδασκαλία, πειραματική επιβεβαίωση, χρήση πολυμέσων,  παιχνίδι με τη γνώση.

2. Νέο Γενικό Λύκειο με 2 κατευθύνσεις στη Β και Γ τάξη που οδηγεί στην απόκτηση Εθνικού Απολυτηρίου μετά  από Πανελλαδικές (δυστυχώς) Εξετάσεις τύπου  IB. Η εισαγωγή στα ΑΕΙ να καθορίζεται και από άλλα ουσιαστικά κριτήρια που αυτά θέτουν. Τα εξεταζόμενα μαθήματα (5-6) να είναι και τα διδασκόμενα μαζί με τα Αγγλικά, την Πολιτειακή Παιδεία, το project και τη Γυμναστική. Δημιουργία τράπεζας θεμάτων.

3. Νέο Επαγγελματικό Λύκειο με αναδιάρθρωση των τομέων και των ειδικοτήτων, εκσυγχρονισμό των εργαστηρίων και προσαρμογή των μαθημάτων γενικής παιδείας στις ανάγκες των επαγγελματικών ειδικοτήτων. Εισαγωγή του θεσμού της χορηγίας. Απόκτηση Εθνικού Απολυτηρίου, ισότιμου με αυτό του Γενικού, μέσα από Ειδικές Πανελλαδικές Εξετάσεις. Πρόσβαση στα πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Απόκτηση Πτυχίου Ειδικότητας ( επίπεδο 4) μετά από νομαρχιακές εξετάσεις πιστοποίησης. Θεσμοθέτηση του 4ου έτους τεχνικής εξειδίκευσης (επίπεδο 5).  

4. Η διοίκηση των σχολικών μονάδων να γίνεται από Συμβούλιο Διοίκησης με τη συμμετοχή καθηγητών, γονέων, μαθητών, παραγόντων της πόλης. Πλήρης διαφάνεια πεπραγμένων μέσω του διαδικτύου. Δυνατότητα αναζήτησης οικονομικών πόρων. Ψυχολογική υποστήριξη μαθητών και μαθητριών από ειδικούς, προγράμματα επαγγελματικού προσανατολισμού.

5. Συνεχής εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση καθηγητών, προγραμμάτων, υποδομών και διοίκησης. Θεσμοθέτηση της συνεργασίας των ειδικοτήτων, κοινός προγραμματισμός ύλης και κοινή χρήση εποπτικών και άλλων μέσων. Επιμήκυνση του διδακτικού έτους και δραστικός περιορισμός των χαμένων ωρών. Δωρεάν επιμόρφωση εντός σχολικής μονάδας με αξιοποίηση του θεσμού του μέντορα.

6. Αυστηρός και συνεχής διοικητικός έλεγχος για την εξάντληση του ωραρίου των καθηγητών, τον αριθμό των τμημάτων και του αριθμού των μαθητών. Υποχρεωτικές υπερωρίες εντός σχολικής μονάδας όταν δεν καλύπτονται οι ανάγκες. Απαγόρευση των αποσπάσεων γενικώς. Επανασχεδιασμός του survey.

7. Σχέδιο συγχώνευσης μικρών σχολικών μονάδων με γνώμονα τη λειτουργικότητα αλλά και τις γεωγραφικές ιδιομορφίες της χώρας.  

8. Ενεργοποίηση δεύτερης και τρίτης ανάθεσης σε ειδικότητες που πλεονάζουν. Μετακινήσεις εκπαιδευτικού προσωπικού από περιοχές με πλεονάσματα σε περιοχές με ελλείμματα με διαφανή  κριτήρια.

Μια μεταρρύθμιση που θα επικεντρώνεται σ’ αυτούς τους τομείς και θα καθοδηγείται από μια τέτοια πολιτική έχει δύο στόχους: Ο ένας είναι να κάνει αξιόπιστη και ελκυστική τη μέση εκπαίδευση ώστε να δίνει πραγματικά εφόδια για τη συνέχιση των σπουδών ή την έξοδο στην αγορά εργασίας.  Να στρέψει τους μαθητές προς την επαγγελματική εκπαίδευση που είναι και το μέλλον της χώρας. Αν καταφέρει να περιορίσει και την εξωσχολική βοήθεια θα έχει πετύχει τα μέγιστα. Ο δεύτερος είναι να διαχειριστεί ορθολογικά και προς όφελος της κοινωνίας το εκπαιδευτικό προσωπικό. Να μη χαθούν θέσεις εργασίας, να αξιοποιηθούν στο έπακρο τα πτυχία, οι ικανότητες και οι δεξιότητες του προσωπικού. Ο κατάλληλος δάσκαλος στην κατάλληλη θέση.

Η ανάγκη της εξωσχολικής φροντιστηριακής ενίσχυσης που επιβαρύνει την κάθε οικογένεια μπορεί να περιοριστεί με απλές αλλά ουσιώδεις κινήσεις.
Επιλογή και αξιολόγηση των διδασκόντων των πανελλαδικώς εξεταζομένων μαθημάτων.
Αύξηση των ωρών διδασκαλίας.
Μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τάξη στη Γ λυκείου.
Οριοθέτηση της περιοχής των θεμάτων με τη δημιουργία  ανάλογης τράπεζας.

Τα προβλήματα της Μέσης Εκπαίδευσης είναι σε όλους γνωστά. Γνωστές και ώριμες είναι πάνω κάτω και οι λύσεις τους. Δυστυχώς, η γραφειοκρατική καμαρίλα και οι κομματικοί και συνδικαλιστικοί μηχανισμοί θα υπερασπιστούν με κάθε τρόπο το υπάρχον γιατί εξυπηρετεί την πελατειακή πολιτική τους και αναπαράγει τη μικροεξουσία τους. Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν ισχυρές πολιτικές, διακομματικές δυνάμεις να τολμήσουν. 

15 σχόλια:

  1. Δύο είναι τα φλέγοντα της κάθε δημόσιας υπηρεσίας. Αξιοπιστία και ορθολογική διαχείριση υπαλληλικού προσωπικού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τελικά φίλε Μάκη είναι τα ίδια παντού. Αξιοπιστία, δηλαδή παρέχω αυτό το λίγο ή το πολύ αλλά είναι ΑΥΤΟ που γράφει πάνω στο καρτελάκι του. Τελεία. Διαχείριση προσωπικού. Χρειάζονται τόσοι με αυτά τα προσόντα για να κάνουν αυτό, εκεί. Τέλος. Πότε θα γίνουν αυτά; Ο χρόνος είναι άπειρος ή όχι;

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα Leo,εξαιρετικό άρθρο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χρύσιππος Μπάρκας23 Μαΐου 2013 - 9:47 π.μ.

    Η εμπιστοσύνη του γράφοντος στην καρτεσιανή κοινή λογική, εφαρμοζόμενης εις ανθρώπινα όντα, οδηγεί σε επικινδύνους τινάς ατραπούς.
    Η διαφοροποίηση της κοινής λογικής ενός αστού, ενός φιλελεύθερου, ενός νεοφιλελεύθερου, ενός μαρξιστή και ενός φασιστή είναι η οπτική γωνία αυτού δια την αναγωγήν εις την κοινήν λογικήν. Όποτε, έτερον εκάτερον: Εσύ ως γράφων εντασσόμενος σε μια εκ των άνω κατηγοριών ή σε πολλάς τοιαύτας λαμβάνεις θέσιν ως προς την οπτικήν σου γωνίαν, δια την οποίαν έτερος τις θα πει κάποιαν άλλην θέσιν. Τοιουτοτρόπως προκαλείται οχλαγωγία θέσεων με μηδενικόν αποτέλεσμα. Σώφρον είναι λοιπόν να αναλάβει τοιαύτας διαδικαστικάς επιλύσεις η ισχυρά χειρ του κράτους, λαμβάνοντας αποφάσεις τις οποίας θα εφαρμόσει απαρεγκλίτως.
    Ημείς και υμείς απλώς υποστηρίζομεν τοιαύτας σοφάς και απολύτους αποφάσεις. Είναι το πλέον δόκιμον και έχει εφαρμοσθεί πολλάκις και διαχρονικώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κύριε Μπάρκα, είναι κάτι στιγμές που τα ίδια ακριβώς μου έρχονται στο μυαλό. Κάποιος να εφαρμόσει απαρεγκλίτως τα μισά απόσα λέγονται και γράφονται. ΚΑι μετά η συζήτηση να τελειώσει εκεί. Αλλά η δημοκρατία επιβάλλει το συνεχή διάλογο. Άμα είναι και ελληνική δημοκρατία τότε ο διάλογος δεν σταματάει ποτέ. Όχι όμως για καλό, αλλά για κακό. Πολλοί δεν θέλουν να εφαρμοστεί απαρεγκλίτως τίποτα. καλή σας μέρα

      Διαγραφή
  4. Τα γράφεις μόνο για να τα γράψεις ή ελπίζεις πως υπάρχει η παραμικρή ελπίδα να υλοποιηθούν αυτά που προτείνεις; Τέτοια αισιοδοξία; Σε θαυμάζω!
    Μπάμπης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρω και εγώ ρε φίλε. Δεν θέλει όμως και μεγάλη φασαρία να γίνουν, σχεδόν δεν θέλει και λεφτά. Θα ξεβολέψει βέβαια πολλούς και αυτό είναι πρόβλημα για το Συστημα. Μήπως να πάω να βρω τον Τόμσεν;

      Διαγραφή
  5. Χρύσιππος Μπάρκας23 Μαΐου 2013 - 1:13 μ.μ.

    Κύριε Καστανά,
    Η έως τώρα εμπειρία μου στα διεθνή φόρα όπου συμμετείχα, μού κατέδειξεν ότι, η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι το πολίτευμα των αρίστων. Ακόμα και έτσι όμως έχομεν χρείαν μιας "αοράτου χειρός", ούτως ώστε αυτή κατευθύνει τους κοινοβουλευτικούς αρίστους εις τον ορθόν δρόμον.
    Το ρόλον της αοράτου αυτής χειρός καλείται να παίξει η φιλελεύθερη ανανεωτική αριστερά, τα στελέχη και οι φίλοι της. Έχει ικανό αριθμό τοιούτων απ' τους προαναφερθέντας, ινα στελεχώσει επιτροπάς και think tanks.

    Γνωρίζω πολλούς τοιούτους, αλλά εκ διακριτικότητος και μόνον κωλύομαι όπως τους αναφέρω ονομαστικώς. Επειδή πιστεύω ότι εισθε ευφυής άνθρωπος, προφανώς θα τους έχητε αναγνωρίσει εις τον πολιτικόν σας περίγυρον.

    Οψώνεθα εις Φιλίππους, αγαπητέ κύριε Καστανά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κύριε Λεωνίδα σε γενικές γραμμές συμφωνώ με την κριτική σας(αρνητική και θετική) της κατάστασης στη Μέση Εκπαίδευση στη χώρα μας. Λόγια σκληρά, αλλά πού κοντά στην πραγματικότητα. Όσον αφορά τις προτάσεις έχω ορισμένες επιφυλάξεις:
    Τα περί Εθνικού Απολυτηρίου παραπέμπουν στη μεταρρύθμιση Αρσένη, που απέτυχε επειδή περιελάμβανε εξετάσεις σε 13 μαθήματα σε 2 τάξεις. Το σκεπτικό της μεταρρύθμισης εκείνης ήταν ότι δε θα μπορούν να παπαγαλίσουν και να κάνουν ιδιαίτερο μάθημα οι μαθητές σε 26 μαθήματα. Απέτυχε γιατί αυτό ακριβώς έγινε!
    Η καθιέρωση τράπεζας ερωτήσεων ή θεμάτων θα ενισχύσει την παπαγαλία αυτών των θεμάτων και όχι την κριτική σκέψη. Όταν στη μεταρρύθμιση του Αρσένη ακούστηκε ότι θα εισαχθεί κι ένα τεστ δεξιοτήτων, το οποίο θα αξιολογεί μόνο την κριτική σκέψη των μαθητών, άρχισαν οι αντιδράσεις των γονέων και (έμμεσα) των φροντιστών για το άγνωστο (καινό δαιμόνιο), που δεν θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν την επιτυχία των παιδιών. Έτσι σύντομα ματαιώθηκε.
    Όσον αφορά τους πλεονάζοντες καθηγητές, πώς θα λυθεί το πρόβλημα σε κάποιες ειδικότητες; Αν π.χ. περισσεύουν 2000 Γυμναστές, ή 1500 καθηγητές Γαλλικών, πού και πώς θα απασχοληθούν; Όταν εκστόμισα μια σκέψη για πιθανή μετάταξή τους ακόμα και σε υπηρεσίες του Δημοσίου που χρειάζονται προσωπικό (κυρίως σε υπηρεσίες ελέγχων,π.χ.ΙΚΑ) , το τι άκουσα δε λέγεται. Ποιος θα τολμήσει να μετακινήσει κάποιον πλεονάζοντα από τη λούφα του σχολείου (χωρίς ώρες διδασκαλίας) σε θέση πραγματικής εργασίας; Στο τέλος πάλι θα την πληρώσουν οι μαθητές που δε θα έχουν καθηγητή ΠΕ2,3,4 και εμείς που θα υποστούμε μια ακόμα μείωση μισθών.
    Όσο για την αξιολόγηση, νομίζω ότι θα μείνει πάλι στα χαρτιά. Ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κύριε Θωμά η μετάταξη είναι μια σωστή επιλογή και κάποια στιγμή το Σύστημα θα αναγκαστεί να την προχωρήσει, όπως εξάλλου και στα άλλα Υπουργεία.
      Η αξιολόγηση από το Σχολικό Σύμβουλο θάναι μάλλον παρωδία ή περίπου αλλά είναι προτιμότερο να ξεκινήσει έστω και έτσι παρά να μη γίνει ποτέ. Η αξιολόγηση από το διευθυντή είναι σαφώς εγκυρότερη αλλά όχι για το γνωστικό αντικείμενο.

      Το εθνικό απολυτήριο το βλέπω για 5-6 βασικά μαθήματα. Η τράπεζα θεμάτων για μένα πρέπει απλά να ορίζει την περιοχή και όχι τη δυσκολία ή το είδος των θεμάτων. Στα μαθηματικά και τη φυσική είναι απαραίτητο. Και γω ευχαριστώ

      Διαγραφή
    2. 1. Δεν καταλαβαινω γιατι οι βαθμοι στο λυκειο να να ειναι 16 εως 20 και τα πρωτα σημαδια αποτυχιας να φαινονται στην βαθμολογια των εισαγωγικων εξετασεων.

      2. Πρεπει το 15 εως 25% των υποψηφιων να εισαγεται σε σχολες υψηλης δυσκολιας, αυτο διδασκει η μελετη βαθμολογιων με θεματα κλιμακωτης δυσκολιας , οπως αυτες που γνωρισα το 1973.

      Το 1973 οι 5 πρωτοι των 4 υψηλοβαθμων σχολων του ΕΜΠ ελαβαν με αριστα το 20 : απο 18.77 εως 15.77.

      3.Αρα εξετασεις με θεματα κρισεως και κλιμακωτης δυσκολιας και με αυστηρη βαθμολογια σημαινουν δημοκρατια:Παιδια απο διαφορετικες κοινωνικες κατηγοριες με βαση τις ικανοτητες τους και την προσπαθεια θα εισαγονται , χωρις "δραματα' απο γονεις, ΜΜΕ και συλλογους Καθηγητων ή Φροντιστων.

      4.Εχω προτεινει -πολλες φορες- οι εξετασεις να γινονται 20 Αυγουστου για καλυτερη προετοιμασια των υποψηφιων και ενδεχομενως και μερικα μαθηματα στην Β Λυκειου (αλγεβρα , γεωμετρια, ανοργναη χημεια,αρχαια,...) για εξομαλυνση ατυχιων που συμβαινουν σε μια και μοναδικη εξεταση (ασθενεια, ερωτες, υπερβολικο αγχος,…)

      5.Φυσικα, απαιστειται πληρης αλλαγη της α βαθμιας, β βαθμιας εκπαιδευσης, εισαγωγικων,…, με στοχο οι μαθητες να διδασκονται πως να μαθαινουν νεες γνωσεις (τα εχω ξαναγραψει σε αλλες αναρτησεις) με στοχο απο την “καλυτερη εκπαιδευση για ολους” προς ” την καλυτερη εκπαιδευση που ταιριαζει στον καθενα”.

      “Μερικες σκεψεις για το εκπαιδευτικο πριογραμματης της α’- και β’-βάθμιας εκπαίδευσης και τις εισαγωγικες εξετασεις” ειχα γραψει στο
      http://panosz.wordpress.com/2012/03/31/sxoliasths-krisi-1/“


      Αφώτιστος Φιλέλλην

      Διαγραφή
  7. Καί μία ερώτηση --> Μαθητές στη διοίκηση του σχολείου; Γιατί;

    Γιά "τούς παράγοντες της πόλης" καλύτερα να μη μιλήσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάκη: Ένας μαθητής στο συμβούλιο διοίκησης με λόγο σε θέματα που αφορούν τους μαθητές προφανώς και όχι γενικά τη διοίκηση του σχολείου. Γιατί όχι;
      Για τους παράγοντες της πόλης. Η ανάγκη να είμαι επιγραμματικός δημιουργεί παρανοήσεις. Τη συμπάθειά μου για τους παράγοντες την ξέρεις. Η ποιότητά τους είναι γνωστή. Δεν εννοώ δημάρχους κλπ/ Αλλά εννοώ συνταξιούχους καθηγητές του ίδιου σχολείου, κάποιον πανεπιστημιακό της περιοχής, επιχειρηματίες σε σχετικό με το σχολείο αντικείμενο που αποφοίτησαν από το σχολείο αυτό, πνευματικούς ανθρώπους κλπ. Το σύστημα αυτό έχει εφαρμοστεί με επιτυχία σε κάποια πειραματικά με τη συμμετοχή αποφοίτων στο σχολικό συμβούλιο. Στόχος είναι το άνοιγμα του σχολείου στην κοινωνία.

      Διαγραφή
  8. Αυτό που κατά τη γνώμη μου λείπει από το άρθρο είναι η έλλειψη οράματος , η απουσία του τι θέλουμε από την εκπαίδευση , τι μαθητές, τι πολίτες και τι κοινωνία προτείνουμε . Το άρθρο αναφέρεται σε μια διαχείριση. Ανθρώπων , εταιρείας , κοινωνίας ................. σε μια διαχείριση παραγωγής (Παραγωγικός δάσκαλος ,τι να σημαίνει άραγε; )

    ΑπάντησηΔιαγραφή