ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Δηλαδή την Ελλάδα, τη μόνη χώρα που δεν έχει βγει ούτε και πρόκειται να βγει από την κρίση του 2009 έως ότου κατακτήσει τη γη της επαγγελίας, δηλαδή τον «κομμουνισμό με φτώχεια».

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Αρκεί ένα αντιρατσιστικό νομοσχέδιο;



Θα επιμείνουμε λίγο ακόμα στον αντιρατσιστικό νόμο. Τα πολιτικά κόμματα κατάφεραν να γελοιοποιήσουν την υπόθεση κατεβάζοντας 2-3 σχέδια νόμου κλπ. Προφανώς απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις οι Νεοναζί κάνουν πάρτι. Θα συνεχίσω με ένα εμπεριστατωμένο όπως πάντα, σημείωμα του φίλου και συνοδοιπόρου Δημήτρη Σκάλκου.

Δημήτρης Σκάλκος από Athens Voice

Η ενίσχυση του νομικού οπλοστασίου της δημοκρατίας απέναντι στην απειλή που ορθώνει το αιματοβαμμένο χέρι του ρατσισμού είναι επιβεβλημένη. Τόσο σε συμβολικό επίπεδο, με την επαναβεβαίωση του δημοκρατικού χαρακτήρα της πολιτείας μας, όσο και με την αναγκαία προσαρμογή των υφιστάμενων νομικών κανόνων στη νέα πραγματικότητα. Κάθε άλλη αντιμετώπιση που αδυνατεί να αντιληφθεί ότι η πολιτική οφείλει να προσαρμόζεται στις ιστορικές συνθήκες, έστω και άθελά της ρίχνει νερό στο μύλο του ρατσιστικού εξτρεμισμού. Ωστόσο, η θεσμική ρύθμιση του ζητήματος σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί επαρκή πρόβλεψη για την αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτού του αποκρουστικού φαινομένου. Ένα πλήθος παραγόντων συντελούν στην ενίσχυσή του και ανάμεσά τους οι οικονομικές συνθήκες, κάτι που παραδόξως δεν έχει απασχολήσει όσο θα έπρεπε.



Σε αυτή την κατεύθυνση, οι πολιτικοί οικονομολόγοι Hans Peter Gruner και Markus Bruckner μελέτησαν τα εμπειρικά δεδομένα της ακραίας ψήφου δεκαέξι κρατών-μελών του ΟΟΣΑ την περίοδο 1970-2002 αναδεικνύοντας την αρνητική συσχέτιση της οικονομικής ανάπτυξης με την υποστήριξη εξτρεμιστικών πολιτικών κομμάτων (“Economic Growth and the Rise of Political Extremism: Theory and Evidence”, CEPR discussion paper, 2010). Ειδικότερα, κατέδειξαν ότι μία ποσοστιαία μείωση 1% του ΑΕΠ συνδέεται με αντίστοιχη αύξηση 1% της ψήφου κυρίως σε ακροδεξιά κόμματα, με την απουσία προοπτικών ανάκαμψης να επηρεάζει τη συνάρτηση. Σε λίγο παλαιότερη μελέτη τους, οι Armin Falk, Andreas Kuhn και Josef Zweimoller, εξετάζοντας τα διαθέσιμα στοιχεία στις πρώην Ανατολική και Δυτική Γερμανία, συνέδεσαν την ακροδεξιά βία με τα υψηλά ποσοστά της ανεργίας (“Unemployment and Right-wing Extremist Crime”, CEPR discussion paper, 2009).

Στην Ελλάδα της κρίσης όπου η οικονομία συρρικνώνεται σε πρωτοφανή μεγέθη (τρίτη μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ από τις αρχές του εικοστού αιώνα) και η ανεργία καταστρέφει ολόκληρες κοινωνικές ομάδες, στην Ελλάδα όπου το σύστημα κοινωνικής προστασίας είναι αναποτελεσματικό, η κοινωνική κινητικότητα ανύπαρκτη και οι οικονομικές ανισότητες διευρύνονται, θεωρούμε ότι οι κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες της μακρόχρονης ύφεσης πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο ειδικής αντιμετώπισης. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι επιτακτική ανάγκη να ανακατανείμουμε τα βάρη της οικονομικής προσαρμογής, να αναπτύξουμε ένα λειτουργικό «δίχτυ ασφαλείας» για την προστασία των ασθενέστερων μελών της κοινωνίας μας, καθώς και να δώσουμε προτεραιότητα σε εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν απτά και αντιληπτά τα οφέλη σε ευρείες ομάδες του πληθυσμού.

Είναι λοιπόν ζήτημα αποφασιστικής σημασίας να αντιληφθούμε ότι, στην προσπάθεια της (αναγκαίας) δημοσιονομικής προσαρμογής, δεν πρέπει να αδιαφορήσουμε για την κοινωνική διάσταση των ακολουθούμενων οικονομικών πολιτικών. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να ανταλλάξουμε την επιθυμητή βελτίωση των μακροοικονομικών δεικτών με την ποιότητα της δημοκρατίας μας και τις πολιτικές μας ελευθερίες. Και τούτο σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί μία πολιτικά αποδεκτή, κοινωνικά λειτουργική, αλλά ούτε και οικονομικά βιώσιμη ανταλλαγή για τη χώρα μας.


4 σχόλια:

  1. Αν αυτό το νομοσχέδιο δεν είχε το (οργουελικό) επίθετο 'αντιρατσιστικό' είμαι σίγουρος ότι αυτός που θα το έφερνε στην Βουλή θα έψαχνε τρύπα για να κρυφτεί.

    Όπως, όμως, θα έλεγε ίσως και ο Σαίξπηρ η belladona, όποιο όνομα και να της δώσουμε, κάποια στιγμή θα μας δηλητηριάσει εξίσου αποτελεσματικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μπορεί να διαφωνώ με την άποψη του αρθρογράφου ότι απαιτείται επιπλέον «αντιρατσιστική» νομοθεσία, αλλά συμφωνώ με τη θέση ότι η οικονομική δυσπραγία, η ανασφάλεια και η αίσθηση κοινωνικής αδικίας φουσκώνουν τα πανιά του πολιτικού εξτρεμισμού.
    Για τις γελοιότητες με τα ...1, 2, 3...43 «αντιρατσιστικά» νομοσχέδια, τι να πει κανείς...
    Είμαστε πολλοί τυχεροί που οι της άλλης όχθης είναι ακόμη γελοιοδέστεροι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το τελευταίο Σταμο ξαναπέστο. Τελικά το λεγόμενο και συνταγματικό τόξο κατάφερε να γελοιοποιήσει ακόμα και αυτό, δηλαδή την αυτονόητη αντίθεση στο φασισμό. Δεν μπορούμε, το παρελθόν είναι ακόμα ισχυρό

      Διαγραφή
  3. Για την ...ακρίβεια «είμαστε πολύ τυχεροί...», .. ο δαίμων του πληκτρολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή