ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Υπάρχει και άλλος τρόπος να κάνεις πολιτική




του Μιχάλη Τριανταφυλλίδη

Φοβάμαι  πως η επιδημία που έχει ενσκήψει τον τελευταίο καιρό και έχει ανεβάσει τον πυρετό στα ύψη, περισσότερο από αυτόν του Σαββατόβραδου, για το ποιος θα προτείνει την πιο περίεργη ιδέα για τη συνάντηση της Αριστεράς, του Κέντρου, του χαφ και του σέντερ  μπακ, δεν αντιμετωπίζεται, δυστυχώς, με τα γνωστά εμβόλια.
Χρειάζεται κάποια καινούργια θεραπεία.

Κανά χρόνο πριν, κάποιος είχε αναφωνήσει, πάλι με την ευκαιρία κάποιου κρίσιμου συμβάντος, αν δεν σφάλω, να γίνει ο Μπουτάρης Πρωθυπουργός.
Μετά κάποιος έγραψε, πρόσφατα, να γίνει ο Μπουτάρης ο συνεκτικός κρίκος και ηγέτης συνάντησης της Κεντροαριστεράς.

Πιστεύω ότι σε περίπτωση χηρείας του Πατριαρχικού ή Αρχιεπισκοπικού θρόνου, χτύπα ξύλο, δεν θα προταθεί και για την αντίστοιχη θυσία.

Κατ΄αρχάς να ξεκαθαρίσω ότι δεν χρειάζομαι πιστοποιητικά λόγω πολυετούς καλής φιλικής σχέσης και να έρθω στο προκείμενο.

Ναι έτσι είναι έχει πολύ μεγάλη διεισδυτικότητα σε όλα τα στρώματα λόγω του ότι είναι άνθρωπος κανονικός, και κυρίως δεν διαχειρίστηκε φαύλη και ευρωφόρα εξουσία. Γιαυτό άλλωστε τον κυνηγάνε θεοί και δαίμονες

Ο Γιάννης Μπουτάρης, αν το λησμονούν κάποιοι ας το θυμηθούν τώρα, είναι εκλεγμένος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, ανατρέποντας μία παντοκρατορία πολυετιών και το στοίχημα είναι να πετύχει στο ρόλο που του εμπιστεύτηκε ο λαός της Θεσσαλονίκης και προς εκεί κινούμαστε όλοι να στηρίξουμε και αποτελεί όντως προτεραιότητα και στοίχημα για την πόλη και τους πολίτες της που μπορεί να πιστέψουν σ αυτήν την εκδοχή.

Μόνο ο Μπουτάρης μπορεί να παίξει ρόλο συσπειρωτικό, διήθησης προς κάθε κατεύθυνση, ας πούμε και σε όλη την Ελλάδα. Ας συμφωνήσουμε σ΄αυτό.

Θα παρακαλούσα όμως όλους τους φίλους και τις φίλες με κοντινές ιδέες ή πιο απομακρυσμένες να ξεσκονίσουν λίγο την πολιτική σκέψη από την ταλαίπωρη πια αντίληψη της κίνησης, της μικροκίνησης, της κάμαρης και του σαλόνος και ας αναγνώσουν, διαφορετικά όμως, την ανάγκη της στιγμής.

Μία από τις πολύ βασικές ανάγκες σήμερα, είναι η αλλαγή ατζέντας. Και η αλλαγή ατζέντας δεν μπορεί να προκύψει με τη διαρκή ανακύκλωση των ίδιων και απαράλλακτων εμμονών περί όλων και άλλων.

Η Αυτοδιοίκηση είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό εργαλείο, που μπορεί εάν λειτουργήσει ως τέτοιο, να ανατρέψει αυτή τη σχέση και συνθήκη.

Γιατί;

Γιατί η καθημερινότητά μας βρίσκεται στα σπίτια μας και όχι σε ιδεατούς χώρους, και στα σπίτια μας το βασικό μέσο που έχουμε για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα είναι η συνάντηση των πολιτών και η Αυτοδιοίκηση.

Οι Δήμοι έχουνε άπειρες δυνατότητες. Το πολιτικό σύστημα τους θέλει και αυτούς εγκλωβισμένους σε μιαν άθλια δυσπραγία έως απραξία και κυρίως αποφυγή του να κουνήσουμε έστω και το μικρό μας δαχτυλάκι να βρούμε λύση.

Στο τελευταίο συνέδριο της ΚΕΔΕ, ότι πιο απαρχαιωμένο και δύσκαμπτο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους, πέντε Δήμαρχοι , που φαίνεται καθαρά πως δεν διεκδικούν ούτε τα εύσημα σοφίας ούτε κάτι διαφορετικό, έβγαλαν μία κοινή ανακοίνωση στην οποία μπορούν να χωρέσουν χίλιες δύο αναγνώσεις. Κυρίως όμως σηματοδοτούν μια διαφορετική αντίληψη για το ρόλο της πολιτικής και της Αυτοδιοίκησης

Ερώτηση κρίσεως σημαντική. Η Ευρωπαϊκότητα της χώρας αξιολογείται μόνον με το κατά πόσον απαντάμε με ευκολία σε ερωτήματα περί τα δημοσιονομικά της χώρας μας και μόνον;

Το ότι η Αυτοδιοίκηση βρίσκεται σε μορφή σπαργανώδη ακόμη , σε ότι αφορά τον εκσυγχρονισμό της εφ’ όλης της ύλης δεν μας χαρακτηρίζει;

Ξέρω ανοίγει άλλο μέτωπο.Θα ορμήξουν τα χιλιάδες ΝΠΔΔ  των Δήμων, συμβασιούχων κλπ..

Δεν με ενδιαφέρει, ας ανοίξουν.
Γιατί και γι’ αυτό ισχύει, σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, ότι και για την ΕΡΤ και για οποιονδήποτε φορέα του δημοσίου και μάλιστα ακόμη πιο διευρυμένα σε ότι αφορά την πελατεία και το βόλεμα προς τα Αριστερά.

Νομίζω ότι στη φάση που βρισκόμαστε και με δεδομένο ότι πρέπει να επαναπροσδιοριστούν όχι μόνον οι πολιτικοί σχηματισμοί αλλά και το περιεχόμενο της πολιτικής, ας εντοπίσουμε που και πως μπορούν να  οργανώνονται κινήματα διαμόρφωσης κοινής γνώμης και συνείδησης πολίτη και ας αρχίσουμε το σκάψιμο.
Σίγουρα τότε κάτι θα βγει.

Έχουμε συμφωνήσει πιστεύω πως στη δική μας χώρα θέλουμε να επιβραβεύουμε την ήσσονα προσπάθεια σε ότι αφορά την δουλειά μας, την βελτίωσή μας, τα πάντα. Η πολιτική καλόμαθε σ΄αυτή τη θέση και φοβάται μπας και βραχούν τα
μιντέρια της.

Απαιτείται όμως και μην επαναλάβουμε τη βλακώδη περί αυγών και ομελέτας, ρήση.


Αλλά να τολμήσουμε. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου