ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Ηiggs Boson

Ηiggs Boson

Παρατηρητήριο

Σχετικά με την αποστροφή Κυριάκου Μητσοτάκη περί ανισότητας:

Η μοναδική μορφή ισότητας που έχει νόημα για εμάς τους φιλελεύθερους,είναι η ισότητα ενώπιον του Νόμου (ισονομία)!
Κάθε άλλη μορφή,ειναι είτε ανέφικτη,είτε επιτυγχάνεται μέσω καταναγκασμού,άρα συντρίβει τον ανθρωπο,τα δικαιώματα και τη μοναδικοτητά του. Ο εξισωτισμος,υπήρξε ιστορικά πάντοτε βίαιος και αυθαίρετος,συνέτριψε τα άτομα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους στο όνομα ενός συλλογικού οράματος,το οποίο κάποιοι άλλοι σχεδίασαν και τους επέβαλλαν. Οδήγησε σε κοινωνίες στάσιμες,ομοιόμορφα βαρετές,πληκτικά ομοειδείς,οικονομικα αδιέξοδες,αισθητικά βάρβαρες,ηθικά αποτρόπαιες.
Ειναι τελείως διαφορετικό το να ζητάς ενα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για τον καθένα απο το να ζητάς ίδιο εισόδημα για ολους.
Αυτή ειναι η ειδοποιός διαφορά φιλελευθερισμού-σοσιαλισμού και το τεκμήριο ηθικής υπεροχής της ελευθερίας.

Βαγγέλης Πάλμος

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ουδέν κακον αμιγές καλού. Η καταστροφή του Σαρωνικού έχει και ένα θετικό. Άρχισε το ξήλωμα της " πολιτικής αριστερής οικολογιας" απο τη λίστα των κοινωνικών μας στερεοτύπων. Μεγαλη πρόοδος παίκτες. Ένας απίθανος φερετζές ιδιοτέλειας, αριστερισμού και άεργου επαγγέλματος. Καιρός ήταν.

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Ο πραγματικός κίνδυνος είναι αλλού



του Plamen Tonchev

Το καλοκαίρι του 2012 το περιοδικό Spiegel είχε εντάξει τον Αλέξη Τσίπρα στη λίστα των πιο επικίνδυνων Ευρωπαίων πολιτικών. Είχα γράψει κάποιες σκέψεις γι'αυτήν την “τιμητική διάκρισή” του τότε: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=17696

Δύο χρόνια αργότερα, τα πράγματα φαίνονται αρκετά διαφορετικά για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Ηγείται του μεγαλύτερου ελληνικού κόμματος, τουλάχιστον στην σημερινή συγκυρία, και διεκδικεί την πρωθυπουργία της χώρας. Υπήρξε υποψήφιος της ευρωπαϊκής Αριστεράς για την προεδρία της Κομισιόν στις τελευταίες ευρωεκλογές και απέκτησε διεθνή αναγνωρισιμότητα. Συγχρωτίζεται με τους Ισπανούς Αγανακτισμένους (los indignados) που πλέον έχουν συγκροτηθεί σε κόμμα (Podemos), αλλά έχουμε καιρό να ακούσουμε κάποια αναφορά στην ηρωική Αργεντινή και την επαναστατική Βενεζουέλα. Έχει βελτιώσει αισθητά τα αγγλικά του, αλλά το κυριότερο είναι ότι έχει πλέον κάποιες παραστάσεις από το εξωτερικό – αυτό κι αν έχει σημασία. Εχει συναντήσει πολλούς εκπροσώπους του “νεοφιλελεύθερου κατεστημένου”, το οποίο δεν χάνει ευκαιρία να κατακεραυνώσει, αλλά πάντως βρίσκεται κατά καιρούς στο ίδιο τραπέζι με δαύτους. Μέχρι και τον Πάπα Φραγκίσκο κατάφερε να επισκεφθεί – πιθανώς αυτή ήταν η ευχή του, όταν απομονώθηκε στο Αγιον Ορος μπροστά στην εφέστια εικόνα της Παναγίας “Αξιον Εστί”.

Όλα αυτά μοιάζουν να είναι θετικά. Είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας να έχει έναν εν αναμονή πρωθυπουργό – είτε γίνει πρωθυπουργός είτε όχι – που να αντιλαμβάνεται πόσο μετράνε οι επαφές στο εξωτερικό κι ότι οι διεθνείς συμμαχίες χτίζονται με κόπο. Με τη γραβάτα έχει ένα πρόβλημα ο Τσίπρας, αλλά μεγαλύτερη σημασία έχει να μη λέει αρλούμπες στα διεθνή πάνελ και να κινείται άνετα στους διαδρόμους όπου συχνά γίνονται οι ουσιαστικές διαπραγματεύσεις. Κατά τα κοινώς λεγόμενα, έξω ο Αλέξης Τσίπρας πάει καλά. Τί γίνεται, όμως, στο εσωτερικό της χώρας;

Η ειρωνεία είναι ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο πιθανό να βρει κάποιον κοινό τόπο με τον Γιούνκερ παρά με τον Λαφαζάνη. Εντός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι σαφές ακόμα αν το ευρώ είναι όντως “το εθνικό μας νόμισμα” (κατά δήλωση του ίδιου του Τσίπρα) ή όχι. Οι αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις για το σχίσιμο των Μνημονίων και τη διαγραφή του χρέους ή για την τήρηση των δεσμεύσεων της χώρας διαδέχονται η μία την άλλη. Την ώρα που ο Τσίπρας – καλώς - πουλάει μετριοπάθεια στο εξωτερικό, η νεολαία του κόμματός του συμπεριφέρεται όπως ο όχλος που διαπόμπευε “ταξικούς εχθρούς” κατά τη διάρκεια της Μορφωτικής Επανάστασης του Μάο. Η κομματική “Αυγή”, ως νέα “Αυριανή”, είναι ο ορισμός του οχετού στην αντιπαράθεση με πολιτικούς αντιπάλους. Η στρατηγική του Τσίπρα στο δρόμο προς την εξουσία περνάει από τον ωμό εκβιασμό με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας (κάτι που είχαν κάνει κι άλλοι εν αναμονή πρωθυπουργοί στο παρελθόν...) και το μπόνους των 50 εδρών σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές. Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, το έκτρωμα των 50 εδρών το σκαρφίστηκε η Νέα Δημοκρατία, προκειμένου να διαιωνίσει τη φαυλότητα του ΠΑΣΟΚ στο όνομα των αυτοδύναμων κυβερνήσεων, αλλά η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση υποκρίνεται απροκάλυπτα ενταφιάζοντας το πάγιο αίτημα της Αριστεράς για “απλή και άδολη αναλογική”.

Εδώ επανέρχεται το θέμα της λίστας του Spiegel, με κάποιες διευκρινίσεις. Το πόσο επικίνδυνος είναι ο Τσίπρας θα φανεί στο μέλλον – νέος είναι και θα μείνει για αρκετά χρόνια στον πολιτικό στίβο. Δεύτερον, δεν είναι απαραίτητο να κάνει όλα τα εντυπωσιακά που υπόσχεται – γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι προεκλογικοί λεονταρισμοί απέχουν παρασάγγας απ'αυτά που μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση, ιδίως στην σημερινή Ελλάδα και στην σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση. Το πιο επικίνδυνο για μένα είναι κάτι άλλο: το γεγονός ότι ένας νέος άνθρωπος που ευαγγελίζεται διάφορα φρέσκα και ανατρεπτικά έχει υιοθετήσει την ίδια μουχλιασμένη μανιέρα των παλιών κομμάτων. Διαβλέπω, δηλαδή, τον κίνδυνο το υποτιθέμενο νέο να αποδειχθεί κακέκτυπο του παλαιού και, τελικά, μεγάλη απογοήτευση. Κι εύχομαι να διαψευστώ.


3 σχόλια:

  1. Απορία: Ποια ακριβως ειναι τα φρέσκα και τα ανατρεπτικά που -σύμφωνα με τον αρθρογράφο- ευαγγελίζεται ο Τσιπρας;

    Και πως ειναι πιθανόν να τα βρει με τον Γιουνγκερ οταν χθες ακομη διακήρυξε απο την Ισπανία οτι "ο φόβος εχει περάσει πλέον στην αλλη όχθη;"

    Αυτο το κλισέ οτι επειδη η αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ πήγε πέντε ταξίδια στο εξωτερικό και είδε κάποιους εκπροσώπους του νεοφιλελευθερισμου χωρις να πειστούν στα χέρια ειναι ρηχό, πρόχειρο και λαϊκίστικο επιχείρημα. Συσκοτίζει την ουσία: οτι η πολιτικη του ΣΥΡΙΖΑ βασίζεται σε παρωχημένα μοντέλα -κρατισμου, ρήξεων και ακατάσχετης δημαγωγίας, αντιμετωπίζει την Ευρώπη με αμφιθυμία αν οχι και εχρθοτητα και φέρει στοιχεια αριστερισμός όσον αφορά τη σχεση του κόμματος αυτου με τους θεσμούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

    Λετε να μην τα βλέπουν αυτα οι ευρωπαιοι εταίροι μας;
    Επισης το τροπάρι οτι οπως καθε αντιπολιτευση λεει καμια κουβέντα παραπάνω αλλα δεν εφαρμόσει αυτα που διακηρύσσει στερειται σοβαρότητας. Διοτι, πρώτον δεν το ξέρουμε αυτο και δεν εχουμε κανένα λογο να το προεξοφλούμε και δεύτερον ποιος ειπε οτι κατι τετοιο δεν ειναι επικίνδυνο;

    Πιστεύω οτι καλυτερα θα ηταν να παίρνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ κατα γράμμα -οπως ακριβως επιμένει να μας παρουσιάζεται- και να μην σπεύδουμε σε ερμηνείες και εικασίες για τον τροπο που θα πολιτευτεί -οι οποίες σε μεγαλο βαθμο εκφράζουν δικές μας επιθυμίες και συσκοτιζουν τα πραγματα.Αντίθετα, ετσι νομιμοποιείται και δικαιολογείται εκ των υστέρων ο αναρθολογιςμος, η παράνοια, ο λαϊκισμός, ο κρατισμος, ο εξαιρετισμος και η αντί ευρωπαϊκή υστερία. Μαζί τους καταξιώνεται και ο κύριος εκφραστής αυτών των παθογενειών που διεκδικεί να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χωρας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Διορθωση: "χωρις να πιαστούν στα χέρια" εννοείται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γεια σας, Αλίκη. Είδα με μεγάλη καθυστέρηση το σχόλιό σας και ζητώ συγγνώμη γι'αυτό.

    Η αναφορά μου στα "φρέσκα και ανατρεπτικά που ευαγγελίζεται ο Τσίπρας" προφανώς είναι ειρωνική - ή, τουλάχιστον, σ'εμένα είναι προφανές αυτό. Το δε γεγονός ότι ο Τσίπρας δεν έχει έρθει στα χέρια με τους "εκπροσώπους του νεοφιλελεύθερου κατεστημένου, το οποίο δεν χάνει ευκαιρία να κατακεραυνώσει" (άλλη μια ειρωνική αναφορά), οφείλεται, κατά τη γνώμη μου πάντα, σε δύο πράγματα:
    - Σε κάποιες νόρμες συμπεριφοράς στη Δύση, ακόμη κι όταν διαφωνείς με τον συνομιλητή σου. Σ'αυτές τις νόρμες αντιπαραβάλλω τη συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αναφέρω και στο άρθρο: "Την ώρα που ο Τσίπρας – καλώς - πουλάει μετριοπάθεια στο εξωτερικό, η νεολαία του κόμματός του συμπεριφέρεται όπως ο όχλος που διαπόμπευε “ταξικούς εχθρούς” κατά τη διάρκεια της Μορφωτικής Επανάστασης του Μάο. Η κομματική “Αυγή”, ως νέα “Αυριανή”, είναι ο ορισμός του οχετού στην αντιπαράθεση με πολιτικούς αντιπάλους."
    - Στην εμπειρική παρατήρηση ότι "κάθε αντιπολίτευση λέει καμιά κουβέντα παραπάνω", όπως πολύ σωστά επισημαίνετε. Ειδικά στην Ελλάδα ο κανόνας αυτός επιβεβαιώνεται πανηγυρικά εδώ και δεκαετίες.

    Χρόνια πολλά και καλές γιορτές!
    Π. Τόντσεφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή