ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Ξαναχτίστε το τείχος στην Ελλάδα


 Γράφει ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος για την αυτιστική Ελλάδα που δεν πήρε μυρωδιά από την πτώση του τείχους του Βερολίνου μιας και ασχολιότανε τότε με το δικό της βρώμικο 89. Και τα γράφει ωραία. Τα Χριστούγεννα του ίδιου έτους βρέθηκα με το φίλο μου τον Ευθύμη Δημόπουλο, την Αγάπη και το Μαγδάκι στο Βερολίνο. Να δούμε από κοντά τι παίζει.  Κοιτούσαμε στη γερμανική ΤV την εκτέλεση του Τσαουσέσκου και της συζύγου του, πολλά βλέπαμε λίγα καταλαβαίναμε, αλλά νιώθαμε καλά το τέλος μιας εποχής. Δεν θυμάμαι να χαιρόμασταν απλά ανατριχιάζαμε και αναστοχαζόμασταν τη διαδρομή από την Οκτωβριανή επανάσταση, τον μεγάλο πόλεμο μέχρι εκείνες τις μέρες.

Οι κομμουνιστές σε όλον τον κόσμο έκλαιγαν. Και στην Ελλάδα. Τι κι αν ήταν της ανανεωτικής ή της δογματικής Αριστεράς. Σφίχτηκε η καρδιά τους όταν είδαν το σφυροδρέπανο να κατεβαίνει από το Κρεμλίνο. Γιατί στην Ελλάδα οι αριστεροί αγαπούσαν εκείνο το σταλινικό μόρφωμα. Κουτσό στραβό, ήταν το όνειρό τους.  Ήταν το σύστημα αναφοράς της ελληνικής παραδοσιακής Αριστεράς. Και όχι μόνο. Λίγοι ήταν οι αριστεροί  που είχαν απογαλακτιστεί από τον κομμουνισμό, που είχαν αφήσει το βυζί του σταλινισμού και αναζητούσαν κάτι άλλο, κυρίως στα βιβλία. Το όνειρο μιας κλειστής ολοκληρωτικής κοινωνίας ήταν ζεστό ακόμα και γι αυτούς που καταδίκαζαν απερίφραστα τα εγκλήματα του σταλινισμού. Πίστευαν τότε ότι ένας άλλος σοσιαλισμός ήταν εφικτός, χωρίς εγκλήματα και Γκούλαγκ, αλλά με κράτος πατέρα και αφέντη που θα μοίραζε δίκαια το βιος του στους πολίτες του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του κλπ. Ακόμα και ευρωκομμουνισμός ήταν μια μεθόδευση για ένα ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό αλλά στο σοσιαλισμό. Όπου το κόμμα θα ρύθμιζε τις τύχες των ανθρώπων. Ένα κόμμα καλό και όχι κακό σαν το ΚΚΣΕ. Γιατί για ένα παράξενο λόγο οι κομμουνιστές ήταν καλοί άνθρωποι και ήθελαν μόνο το καλό των συνανθρώπων τους. Ποτέ δεν το κατάλαβα, είχα δει τόσους καλούς και κακούς ανθρώπους παντού.

 Η ελληνική κοινωνία δεν κατάλαβε τι συνέβη το 89 γιατί αδιαφορούσε για τις ανοικτές δημιουργικές εξωστρεφείς κοινωνίες. Γιατί σα νοοτροπία ήταν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Ανησυχούσε για τη δική της τύχη, μήπως τελειώσει το ΠΑΣΟΚ και μαζί το κοσμαγάπητο κράτος που είχε φτιάξει. Μισούσε τον «αμερικάνικο τρόπο ζωής», μισούσε την Ευρώπη και την ΕΟΚ που ήταν το ίδιο συνδικάτο με το ΝΑΤΟ, μισούσε την επιχειρηματικότητα, την ιδιωτική πρωτοβουλία και περίμενε τον Αντρέα να προχωρήσει στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Το ΠΑΣΟΚ είχε συνθήματα πιο αριστερά από το ΚΚΕ εσωτερικού. Η Ελλάδα αγωνιούσε για το πότε θα κλείσουν οι μεγάλες επιχειρήσεις ή θα γίνουν προβληματικές να τις πάρει το κράτος να τις κάνει κρατικές να φωλιάσει μέσα κει και να ζήσει καλά. Το 89 πήγαινες στην Εφορία να ανοίξεις εταιρία και σε κοιτούσαν οι υπάλληλοι σαν εγκληματία. Για να μη θες να γίνει κρατικός υπάλληλος, για να μην έχεις ένα κομματικό δόντι να σε χώσει κάπου, κάτι ύποπτο ήσουν. Δεν προλάβαινε το άμοιρο το ΚΚΕ να διατυπώσει ένα  αίτημα και γίνονταν πραγματικότητα. Σήμερα όλοι αυτοί κάνουν πως δεν ξέρουν το ΠΑΣΟΚ.


Το 89 την ώρα που έσπαγε το ατσάλι του σταλινικού κρατισμού την ίδια ώρα δενόταν το ατσάλι του ελληνικού κρατισμού, ο σοσιαλισμός αλά Γκρεκ. Πάντα μερικές δεκαετίες πίσω. Σήμερα ένα μέρος των πολιτών αυτής της χώρας ζητάει να φέρει στην εξουσία όλους εκείνους που τότες, όταν έπεφτε το τείχος, έκλαιγαν. Και το χειρότερο, κλαίνε ακόμα. Τους επιλέγει γιατί είναι οι τελευταίοι που μπορούν να του κάνουν το όνειρο πραγματικότητα, να του φτιάξουν ένα κράτος αφέντη που θα του δίνει δουλειά αλλά δεν θα του ζητάει και τα ρέστα. Που θα του σβήνει τα χρέη φορτώνοντάς τα σε άλλους ή στα παιδιά του. Που θα του δίνει άδεια να χτίσει στις κοίτες ποταμών και θα τρέχει να τον αποζημιώσει όταν πνίγεται. Μπρέζνιεφ και Χόνεκερ ψάχνει η Ελλάδα αλλά δεν τους βρίσκει. Μόνο κακέκτυπα βρίσκει και βολεύεται μ’ αυτά.                

2 σχόλια:

  1. Η Ελλάδα είναι η μόνη Ορθόδοξη χώρα που δεν πέρασε ποτέ κομμουνιστική διακυβέρνηση. Ίσως τώρα είναιη ώρα να κυβερνήσει ο Σύριζα για να απομυθοποιηθούν η Αριστερά και ο κομμουνισμός. Αυτό φοβάταο και το ΚΚΕ, γι αυτό επιτίθεται συνεχώς στον Σύριζα και τον χαρακτηρίζει κόμμα αστικό. Αφού δεν μάθαμε τίποτα από τα 45 και πάνω χρόνια κομμουνισμού στις άλλες Ευρωπαικές χώρες, είμαστε υποχρεωμένοι να τον υποστούμε. Ελπίζω η ιστορία να επαναληφθεί ως φάρσα κι όχι ως τραγωδία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή