ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Δημοκρατία και αδιέξοδα



του Ευθύμη Δημόπουλου


Η αντιπολίτευση τον τελευταίο καιρό επικαλείται διαρκώς τη γνωστή ρήση «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» προκειμένου να σύρει τη χώρα σε εκλογές και να δικαιολογήσει την άρνησή της να συναινέσει στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Για μια ακόμη φορά ερμηνεύει επιδερμικά την επιγραμματική αυτή διατύπωση υποστηρίζοντας ότι η λύση στα αδιέξοδα της δημοκρατίας δίνεται μόνο μέσω των εκλογών.

Από τότε που εκδηλώθηκε η παγκόσμια οικονομική κρίση το 2008, στην Ελλάδα έχουν μεσολαβήσει μέσα σε 6 χρόνια 3 εκλογικές αναμετρήσεις (μαζί με τις ευρωεκλογές) και ετοιμαζόμαστε για την τέταρτη. Παράλληλα σχεδόν αμέσως μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση η αντιπολίτευση αμφισβητεί τη νομιμοποίηση των κυβερνήσεων και ζητά εκ νέου εκλογές. Έτσι εδώ και χρόνια η χώρα ζει σε ένα πολιτικό περιβάλλον παρατεταμένης όξυνσης και αστάθειας που εμποδίζει τη σχεδιασμένη αντιμετώπιση της κρίσης και της χρεωκοπίας. Οι εκλογές από μόνες τους δεν επιλύουν τα αδιέξοδα. Με αυτή την εμπειρία είναι λογικό η κοινή γνώμη να απωθεί, με μεγάλο δημοσκοπικό ποσοστό, τη «λύση» των εκλογών.

Το κομματικό μας σύστημα και κυρίως η εκάστοτε αντιπολιτευτική εκδοχή του αντιλαμβάνονται τη λειτουργία της δημοκρατίας και της πολιτικής μόνο μέσω των εκλογών. «Να φύγουνε αυτοί και να έρθουμε εμείς στα πράγματα» είναι η πεμπτουσία της κομματικής αντιπαλότητας. Με τη σειρά του το μιντιακό σύστημα τροφοδοτεί αυτή την πρακτική, γιατί ευνοεί τους όρους θεάματος (μονομαχία). Έτσι το δημοκρατικό μας κοσμοείδωλο εξαντλείται σε μια διαρκή εκλογομαχία με αποτέλεσμα να υπερτροφεί η δημαγωγία, η όξυνση, η πελατειακή πολιτική και να ατροφεί όλο το υπόλοιπο σώμα των δημοκρατικών λειτουργιών.

Ωστόσο ο δημοκρατικός δομικός σκελετός δεν εξαντλείται με την καθολική ψήφο και τις εκλογές. Ένα σύνολο επιπλέον αρχών, μηχανισμών ελέγχου αλλά και αξιών συνθέτουν την πρώτη ύλη του δημοκρατικού οικοδομήματος. Σεβασμός του νόμου έναντι της ασυδοσίας, αξιοκρατία αντί του νεποτισμού και της ευνοιοκρατίας, πολιτική αγωγή και εκπαίδευση των πολιτών, συναίνεση, λογοδοσία, προτεραιότητα υπακοής στον κοινό κανόνα και όχι στο συντεχνιακό συμφέρον, εκπαίδευση ως προϋπόθεση και παράδειγμα δημοκρατίας, ανεξάρτητη θεσμική και διοικητική λειτουργία είναι απαραίτητες επιπλέον προϋποθέσεις που οφείλουν να λειτουργούν για να περιγράψουμε αυτό που λέγεται δημοκρατία.
Εμείς παρακάμπτουμε όλα αυτά ή τα αφήνουμε στην τύχη τους και πιστεύουμε ότι φυτεύοντας εκλογικές διαδικασίες συγκροτούμε δημοκρατικά περιβάλλοντα. Έτσι για παράδειγμα πιστέψαμε ότι οι μαθητικές και φοιτητικές εκλογές συνεπάγονται ευθύγραμμα δημοκρατικό σχολείο και πανεπιστήμιο. Με αυτό τον τρόπο αδιαφορούμε για όλες τις πρόνοιες της δημοκρατίας, πετάμε στο καλάθι όλη την «προληπτική δημοκρατία» και κρατάμε μόνο τον τύπο των εκλογών. Τα αποτελέσματα αυτής της φτωχής και μονομερούς πολιτικής κουλτούρας μονομέρειας τα ζούμε. Οι πολίτες καθηλώνονται στη σύγχυση, την πολιτική απαιδευσία η οποία φτάνει να ερμηνεύεται ως εθνική ιδιοτυπία και ελληνικός εξαιρετισμός. 

Τη στιγμή λοιπόν που θα έπρεπε σε συνθήκες χρεωκοπίας να αναστοχαστούμε πάνω στο περιεχόμενο της μεταπολιτευτικής μας δημοκρατίας και να επιδιώξουμε την ανακαίνιση και τον εμπλουτισμό της, η αντιπολίτευση τσιρίζει ξανά για εκλογές και ζητά αυτοδυναμία, αν και γνωρίζει ότι ανοίγει ένα κύκλο απανωτών εκλογικών αναμετρήσεων με καταστροφικές επιπτώσεις για την οικονομική και κοινωνική ζωή στη χώρα.

Αν εκλαμβάνουμε τη φράση «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» ως αξίωμα με εκλογική μόνο ισχύ και όχι ως πολιτικό θεώρημα το οποίο χρειάζεται να αποδεικνύεται με ένα σύνολο λειτουργιών, τα αδιέξοδα θα ανακυκλώνονται

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου