ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Θα ξεφτιλίσουμε και τις πανελλαδικές;

Παρατηρητήριο

Το ζήτημα είναι αν υπάρχουν καθαρές πολιτικές και ειλικρινής διάθεση. Μπορεί η ΝΔ να απαρνηθεί τον κρατισμό και το κομματικό κράτος και να μας οδηγήσει σε μια φιλελεύθερη κοινωνία με ανοικτούς θεσμούς, υγιή οικονομία και παραγωγική συγκρότηση; Να διαμορφώσει περιβάλλον ελκυστικό σε μεγάλα κερδοφόρα κεφάλαια; Η παρουσία του Κ. Μητσοτάκη στο τιμόνι προσφέρει βάσιμες ελπίδες. Σίγουρα όχι βεβαιότητες. Ειδικά όταν τον βλέπουμε να διστάζει απέναντι στα πολύ συντηρητικά στρώματα ή την Εκκλησία. Αναζητείται η υπέρβαση των εσκαμμένων, δηλαδή το εφαλτήριο για τις πολιτικές του μέλλοντος. Κάποιος πρέπει να εκσυγχρονίσει και τους νοικοκυραίους. Ε;

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χθες είδα πάλι στον ύπνο μου τον πατέρα.
Καθόμασταν οι δυο μας σ’ ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντιλο. Κάποιος μας έφερε δυο ποτηράκια και κρασί.
– Είσαι καλά; Του λέω.
- Καλά, καλά, και μου ‘πιασε το χέρι.
– Άντε, στην υγειά σου, είπε.
Σήκωσε το ποτήρι, τσούγκρισε και το άφησε πάνω στο τραπέζι.
– Δεν πίνεις; Ρώτησα.
– Εσύ να πιεις, απάντησε. Εγώ δε θέλω να ξεχάσω....
Γιάννης Βαρβέρης

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

Γιάννης Θεοδωρίδης: Ο πόνος του αιμομικτικού αποχωρισμού





Ακούμε συχνά ιδιαίτερα στις μέρες μας, πολιτικούς να εκφράζουν με βάθος ψυχής και γνήσιο συναισθηματικό σπαραγμό, τον πόνο που νοιώθουν από τον αποχωρισμό κρατικής περιουσίας της οποίας κάθε τρόπος παραχώρησης συνιστά “ξεπούλημα”.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι ειλικρινείς ως προς τα συναισθήματα που εκφράζουν και ως προς την αντίληψη του “ξεπουλήματος”. Οφείλουμε να τους πιστέψουμε παρότι είναι αδύνατον να συμμεριστούμε μία τόσο πρωτόγονη αντίληψη της ζωής και της σχέσης με τον κόσμο.

Ο σπαραγμός τους μπορεί να μην έχει ουδεμία αντιστοιχία με την συνολική αποτίμηση της πράξης, έχει όμως ευθεία “σωματική” και συναισθηματική αντιστοιχία με το σπαραγμό του βρέφους που χάνει την αγκαλιά την μάνας του. Στην περίπτωση του βρέφους όπου ο εαυτός του είναι το σύμπαν, η απώλεια της “αγκαλιάς είναι απώλεια δικού του “σώματος” και ψυχής. Κανένα τίμημα, ούτε όλη η περιουσία του κόσμου δεν μπορεί ούτε στοιχειωδώς να αναπληρώσει το ναρκισσιστικό τραύμα της απομείωσης της ύπαρξης.

Στα βρέφη βέβαια μια τέτοια αντίληψη δεν συνιστά κανενός είδους πρόβλημα. Στην περίπτωση των ενηλίκων όμως, όπως τυπικά είναι το πολιτικό προσωπικό που “πονάει”, η ίδια αντίληψη του κράτους εφόσον διατηρήσει τη δυναμική της, αποκτά μια δαιμονιώδη διάσταση. Η αγκαλιά μεταξύ του πολιτικού και της μητρικής “κρατικής ύλης” έχει μολυνθεί σεξουαλικάΗ μονοπωλιακή ιδιοκτησιακή ηδονή που αναπτύσσεται είναι ασυναγώνιστη και αιμομικτική. Κάθε παρενόχληση της αιμομικτικήςσχέσης με την “κρατική ύλη”, συνιστά βρωμερό παράσιτο της ωραιότητας που γίνεται μοιραία αντιληπτό ως “ξεπούλημα”. Ο “τρίτος”, ο εξωτερικός παράγοντας που έρχεται να “αγοράσει”, να γονιμοποιήσει, να αναπτύξει τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τους σιδηροδρόμους, είναι ο εισβολέας που φέρνει τον αληθινό κόσμο της ματαίωσης δια του “αιμομικτικού αποχωρισμού”.

Ο “πόνος” αυτών των ανθρώπων είναι γνήσιος. Γνήσιος και τραγικός. Αποτελεί την έκφραση ενός αρρωστημένου ιδεολογήματος που οδήγησε τη χώρα στον ευνουχισμό. Είναι το ιδεολόγημα του Οιδίποδα που ευνουχίστηκε επειδή φαντάστηκε την υπέρτατη ηδονή στην σύνδεση με τη μητρική σάρκα της οποιας η παραμικρή απώλεια συνιστά "ξεπούλημα". Πολίτες και πολιτικοί πορεύτηκαν στην Ελλάδα για δεκαετίες με αυτή την θνησιγενή φαντασίωση της σύνδεσης με το αναντικατάστατο κράτος.

1 σχόλιο:

  1. μια ακόμα λύση υπάρχει και αυτή δεν είναι άλλη απο την εκποίηση και εκπόρνευση της ¨μάνας κράτους¨ με την ¨εκτέλεση¨ της, για να πάμε βόλτα ώς κοινωνία και ως άτομα ¨βόλτα με το ορφανοτροφείο¨.
    Ζήτω! τα εκποιημένα κράτη βορά στις ¨πουτάνες παγκοσμιοποιημένες αγορές¨

    ΑπάντησηΔιαγραφή