ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Thelonious monk - Allen ginsberg

Thelonious monk - Allen ginsberg
Δυο γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

Όσοι βιάζεστε να του δώσετε εύσημα συμβολής στην αποδόμηση του αντιαμερικανισμού λάβετε υπόψη σας ότι:
1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αντιαμερικανισμός. Υπάρχει όμως έντονος αντιευρωπαϊσμός σαφώς πιο ισχυρός και επικίνδυνος. Ο αντιαμερικανισμός αναπτύχθηκε μεταπολεμικά ως φιλοσοβιετισμός και έσβησε μαζί με το τέλος της σοβιετίας. Το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωσή του κατά την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης και τα κινήματα των αδεσμεύτων. Μέχρι που η δανεική ευδαιμονία τα σκούπισε όλα.
2. Δεν τόχει σε τίποτε όταν επιστρέψει να γυρίσει το χαρτί και να ξαναγίνει αντιαμερικανός ή αντιτραμπ ή οτιδήποτε άλλο. Διαβάζει άριστα το ακροατήριό του, ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους κλείνει το μάτι και πλασάρει ότι τα βρήκε με τον τέως δαίμονα για να την πει στους σημερινούς δαίμονες της ΕΕ. Το αύριο είναι άλλη μέρα.
3. Η Αριστερά μπορεί να συγχωρήσει όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές αποκλίσεις, ανίερες συμμαχίες κλπ , προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Θα τις βγάλει όμως σαν μαχαίρια μετά την ήττα, για να δικάσει τους χτεσινούς ηγέτες. Έχουμε δρόμο ακόμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων τους η Επιτυχία είναι το κλείσιμο της ΒSH Hellas, (πρώην Πίτσος),. Ουδόλως τους απασχολεί η επίσκεψη στις ΗΠΑ. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταλάβει τι ακριβώς παίζεται μέσα στα ελληνικά λαϊκά στρώματα ελπίζω να είμαστε ζωντανοί. Ως τότε αφήστε τους ήσυχους να σας φτιάχνουν την ατζέντα.

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Plamen Tonchev: Η βρώμικη πολιτική και η καθαρή ταβέρνα


Σχόλιο μαργαρίτας: Πείτε του ταβερνιάρη ότι οι φόροι δεν πάνε στις τράπεζες αλλά στη σύνταξη του πατέρα του, στο μισθό κάποιου δημόσιου υπάλληλου συγγενή του, στο στρατό και την αστυνομία που τον φυλάνε και στο νοσοκομείο που θα τον περιθάλψει, αν πάθει τίποτα. Ας κοιτάει να μαγειρεύει καθαρά και όμορφα και ας αφήσει την πολιτικολογία στον κατάλογο με τα χταπόδια.


Τον Ιανουάριο του 2008, σε πτήση προς τις Βρυξέλλες, άκουσα εμβρόντητος το πλήρωμα της Ολυμπιακής να βγάζει σκαιότατη ανακοίνωση - στα ελληνικά, τα αγγλικά και τα γαλλικά - κατά του τότε Υπουργού Μεταφορών Κωστή Χατζηδάκη, καταγγέλλοντάς τον για τις προσπάθειές του να παραδώσει τον κραταιό εθνικό μεταφορέα στα χέρια των νεοφιλελεύθερων καρχαριών (sic).

Διαβάζοντας την παρακάτω είδηση, έχω την εντύπωση ότι ο χρόνος έχει σταματήσει και εφτά χρόνια αργότερα τίποτα δεν έχει αλλάξει σ'αυτήν την χώρα - ή, τουλάχιστον, στην νοοτροπία ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας. Βλέπω να διατηρείται ακλόνητη η πεποίθηση ότι οι πολιτικοί είναι εξ ορισμού βρώμικοι και υποχωρητικοί στις ορέξεις του ΔΝΤ, όπως και των πλουσίων ξένων που έχουν βαλθεί να καταδικάσουν τους Έλληνες σε φτώχεια και μιζέρια μέσω μιας τεχνητής οικονομικής κρίσης (sic).


Δύο πράγματα με εντυπωσιάζουν:
- Η ανθεκτικότητα της κοσμοθεωρίας που θέλει τους Έλληνες μονίμως υπό διωγμό και θύματα επιβουλών. 
- Η αντίφαση ένας τόσο υπερήφανος και αξιοπρεπής λαός να βγάζει με τόση ευκολία τα άπλυτά του στην φόρα, προσβλέποντας στην λύπηση των ξένων.
Πλάμεν

Υ.Γ.
Μακάρι να είχα σπουδάσει ψυχολογία και δη κοινωνική ψυχολογία, αλλά δεν είμαι και σίγουρος ότι αυτό θα μού έλυνε όλες τις απορίες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου