μη μαδας τη μαργαριτα

  Ex scientia 27 Πυρηνικά, για ποιο λόγο; Κίμων Χατζημπίρος από Βooks' Journal Η άνοδος των ενεργειακών τιμών επαναφέρει στο προσκήνιο την πυρηνική ενέργεια. Ζήτημα που προκαλεί κοινωνική πόλωση, ενώ αποκαλύπτει ορέξεις για προμήθειες και εξοπλισμούς. Η χρήση πυρηνικής ενέργειας σχάσης, ακόμα και για ειρηνική παραγωγή, συνιστά τεχνολογία επικίνδυνη από την φύση της. Η προστασία από την ραδιενέργεια απαιτεί αποκλεισμό μεγάλων ατυχημάτων, εγγυημένη διαχείριση ραδιενεργών αποβλήτων και ασφαλή αποσυναρμολόγηση των εργοστασίων στο τέλος της ζωής τους. Για κανένα από τα ζητήματα αυτά δεν έχει βρεθεί ικανοποιητική λύση μέχρι σήμερα. Αντίθετα, παρά την βελτίωση των συστημάτων προστασίας μετά το Τσερνόμπιλ, είναι γεγονός ότι στην ανεπτυγμένη και οργανωμένη Ιαπωνία συνέβη ένα «αδιανόητο» και, παρ’ ολίγον, πολύ καταστροφικό ατύχημα. Σήμερα, η συμμετοχή πυρηνικής ενέργειας σχάσης σε ανθρώπινες παραγωγικές διαδικασίες είναι μικρή. Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα πυρηνικά εργοστάσια παράγου...

  Καύσωνες ή ανεμογεννήτριες; από τα ΝΕΑ Σκληρό το δίλημμα. Τί είναι χειρότερο, να αντιμετωπίζουμε καύσωνες,   πυρκαγιές και πλημμύρες ή να βλέπουμε γύρω μας άσχημες ανεμογεννήτριες; Αν συνυπολογίσουμε ότι οι ανεμογεννήτριες διώχνουν τουρίστες, κάνουν θόρυβο, σκοτώνουν πουλιά, προκαλούν διαβρώσεις και κατολισθήσεις, μάλλον   προτιμότεροι οι καύσωνες. Εξ άλλου, ανακύπτουν πρόσθετα αντιστασιακά ερωτήματα. Πώς ξέρουμε αν υπάρχει ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή; Πώς ξέρουμε αν οι καύσωνες    επιδεινώνονται από αυτήν; Πώς ξέρουμε αν οι ανεμογεννήτριες μετριάζουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου; Και γιατί πρέπει η μικρή πτωχή Ελλάς να σώσει τον κόσμο, μειώνοντας τις εκπομπές ανθρακούχων αερίων; Για λόγους αρχής, απορρίπτουμε όλες τις διαπιστώσεις που συμβαδίζουν με συμφέροντα εταιρειών. Π.χ. ότι η αιολική ενέργεια είναι δωρεάν, άφθονη και ευρέως διαθέσιμη. Ότι οι ανεμογεννήτριες είναι η πιο προηγμένη τεχνολογία ανανεώσιμης ενέργειας. Ότι δεν συνιστούν οχλούσες δραστ...

  Συχνά στη χώρα μας, η αντιπαράθεση εκπίπτει σε στείρα συνθηματολογία που στοχεύει το θυμικό και όχι τη λογική των πολιτών Δημοσιεύτηκε στην Athens Voice Στόχος μου δεν είναι να γράψω ένα ακόμη άρθρο κριτικής ή υπεράσπισης του ν/σ της κ. Κεραμέως για την Ανώτατη Παιδεία. Πολλοί συνάδελφοι αρθρογράφησαν αναδεικνύοντας τα αδύνατα σημεία του ν/σ, που όντως είναι πολλά, με κυριότερο ότι «δεν κάνει καμιά σοβαρή τομή και δεν συνιστά μεταρρύθμιση» (Β. Κιντή). Πράγματι, το προτεινόμενο μοντέλο διοίκησης χάνει το στόχο του, που θεωρητικά είναι η δημιουργία ενός θεσμικού αντίβαρου στην εκτελεστική εξουσία του Πρύτανη/Πρυτανικού Συμβουλίου. Είναι άκρως προβληματικό ότι το ίδιο πρόσωπο θα προεδρεύει δύο διοικητικών οργάνων, εκ των οποίων το ένα, Συμβούλιο Διοίκησης, έχει εποπτικές και ελεγκτικές αρμοδιότητες, ενώ το δεύτερο, Πρύτανης, εκτελεστικές αρμοδιότητες. Είναι προφανές ότι ο Πρόεδρος του Συμβουλίου δεν θα ελέγχει τον Πρύτανη, δηλαδή τον εαυτό του. Επίσης, «μ ε τον νέο νόμο, εντείνεται ...

  από τα ΝΕΑ   Μπορεί η κοινωνία να αντέξει μια επανάληψη όσων   συνέβησαν στο Μάτι; Τον άδικο τραγικό απολογισμό σε ανθρώπινα θύματα; Την σημαντική απώλεια περιουσιών; Την αδιανόητη ολιγωρία δημόσιων υπηρεσιών που διαφυλάττουν τους πολίτες από θεομηνίες; Την άτεχνη προσπάθεια αποφυγής ευθυνών; Ακόμα και μια κυβέρνηση με θετικό έργο σε άλλους τομείς, δύσκολα θα επιβίωνε μετά από τέτοιο κλονισμό. Μια δασική πυρκαγιά σε παραθεριστική πευκόφυτη περιοχή μπορεί να προκαλέσει πλήθος ανθρώπινων θυμάτων, επειδή πολλά μέρη κατοικούνται περισσότερο το καλοκαίρι, δηλαδή ακριβώς όταν κινδυνεύουν να καούν. Παρά τα μέσα που διατίθενται, η απειλή καταστροφής καραδοκεί, διότι η ανθρώπινη προσπάθεια δυσκολεύεται να νικήσει ένα πανίσχυρο εχθρό, το εύφλεκτο πεύκο. Τα πεύκα των χαμηλών υψομέτρων είναι προσαρμοσμένα στην φωτιά και την «επιθυμούν», αφού οι σπόροι τους φυτρώνουν εύκολα μετά την πυρκαγιά. Έτσι, εξασφαλίζουν διάδοση των γονιδίων, ανταγωνιζόμενα τα άλλα δένδρα. Οι καθαρισμ...

Από Την Καθημερνή  • Η διατύπωση του γνωστικού αντικειμένου γίνεται με τρόπο που ευνοεί εκ των προτέρων τον υποψήφιο που θέλει κανείς να εκλέξει. Αυτό επί της αρχής δεν είναι κακό, διότι πρέπει να μπορείς να προσελκύσεις αυτόν που μπορεί να υπηρετήσει το αντικείμενο που χρειάζεσαι ως πανεπιστήμιο και ως τμήμα. Κακό είναι να αποφασίζεται η περιγραφή όχι με γνώμονα τις ανάγκες του τμήματος, αλλά με βάση συσχετισμούς ισχύος που ευνοούν συγγενείς ή πολιτικούς φίλους προσώπων ή ομάδων. • Οι χρόνοι προκήρυξης της θέσης, συγκρότησης του εκλεκτορικού, και της εκλογής, μελετώνται επισταμένως ώστε να αποφευχθούν ανεπιθύμητοι εκλέκτορες που θα έχουν εκπαιδευτική άδεια και να περιληφθούν επιθυμητοί που δεν θα έχουν. Επίσης ο χρόνος έχει σημασία και για την ανανέωση των μητρώων των εκλεκτόρων κάθε τμήματος, ώστε σε αυτά να περιληφθούν οι κατάλληλοι εκλέκτορες και να προλάβουν να εγγραφούν εκλέκτορες και από το εξωτερικό, οι οποίοι, ως φίλοι του τμήματος ή συγκεκριμένων καθηγητών, έχουν ειδοποι...

Δημοσιεύτηκε στην Athens Voice   Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η τήρηση ίσων αποστάσεων, η εκλογική αναμέτρηση στη Γαλλία, η φιλελεύθερη δημοκρατία Όλο λέω ότι δεν θα γράψω πάλι για τον πόλεμο στην Ουκρανία αλλά όλο σ’ αυτόν γυρίζω. Αδύνατον να αποστασιοποιηθείς, αδύνατον να το βουλώσεις. Είναι τόσο κοντά μας το δράμα των Ουκρανών που είναι αδύνατο να κάνεις ότι δεν το βλέπεις. Τόσο σκληρό που δεν σε αφήνει να το ξεχάσεις. Τόσο άδικο που σε κρατάει εδώ και 45 μέρες θυμωμένο. Θυμωμένο με τη Ρωσία που βάλθηκε να εξαφανίσει από τον χάρτη μια γειτονική χώρα 40 εκατομμυρίων ψυχών. Αλλά είναι συνάμα και τόσο επικίνδυνο στο μέτρο που κινδυνεύει η φιλελεύθερη δημοκρατία σε όλη την Ευρώπη. Μερικοί όμως τα καταφέρνουν και μένουν χαλαροί μέσα στη φρίκη ενός άδικου πολέμου. Διαβάζουν αλλιώς την Ιστορία και στέκονται στην άλλη της πλευρά. Μπορούν να αιωρούνται στην ουδετερότητα ή να μετράνε με τον χωροβάτη τις ίσες αποστάσεις τους. Μπορούν να αποφεύγουν τη λέξη Ουκρανία ακόμα και όταν πηγαίνουν να π...

Από την Athens Voice   Κοιτάζω το εξώφυλλο της Libération με τη φέηκ φωτογραφία του Μακρόν να επιστρέφει σπίτι βιαστικά και να λέει στη γυναίκα του, την οποία δεν βλέπουμε, «chérie, j’ ai oublié la gauche» (αγάπη, ξέχασα την αριστερά!). Έξυπνο και πολυσήμαντο αλλά, όταν το λέει η Libé, κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Ο καθένας και η αριστερά του δηλαδή. Η εφημερίδα, σύμβολο πάλαι ποτέ της ανεξάρτητης, ανένταχτης, ριζοσπαστικής και εικονοκλαστικής αριστεράς, μεγαλωμένη με τις ιδέες του Μάη του 1968 και των άλλων Μαΐων που ακολούθησαν, η Libé του Σαρτρ και του Σερζ Ζουλί, σήμερα δεν είναι παρά ένας θλιβερός απόγονος εκείνης της περιπέτειας που ήθελε τη «φαντασία στη εξουσία». Όσο για την αριστερά την οποία υπαινίσσεται, δεν είναι άλλη απ’ αυτή του Μελανσόν, προϊόν ενός ετεροθαλούς υβριδισμού, κατά το πρότυπο του ΣΥΡΙΖΑ, των Podemos και της Die Linke, μια αριστερά που έκανε σημαία τον αντι-ευρωπαϊσμό, όπως άλλωστε και οι Λε Πεν, βλέποντας ότι ο λαϊκισμός (με δεξιό ή αριστερό πρόσημο) έ...