ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

Για να μην έχετε απορίες περί της κυρίαρχης ιδεολογίας του έθνους μετά τη μεταπολίτευση, σας παρουσιάζω τις κεντρικές ιδέες των θεμάτων της έκθεσης στις εισαγωγικές εξετάσεις του γενικού λυκείου στο διάστημα 2000-2017. Ένα διάστημα με όλες τις πολιτικές παρατάξεις να έχουν παρελάσει από την εξουσία.

2000: Η παιδεία ως μέσο διαφύλαξης των ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης
2001: Ο ρολος του διανοούμενου στη σύγχρονη εποχή της εξειδίκευσης και της κατανάλωσης
2002: Η μοριακή βιολογία και η γενετική ως ανθρώπινη ματαιοδοξία προς αποφυγήν
2003: Οικολογική κρίση ανισότητα κατανομής πόρων, κατανάλωση, αληθινή δημοκρατία κλπ
2004: Ο σύγχρονος δάσκαλος απέναντι στην επαναστατημένη νεολαία
2005: Η αξία των ομαδικών αγωνισμάτων έναντι των ατομικών
2006: Η μεγάλη ακούραστη ψυχή του πνευματικού δημιουργού
2007: Ο κοινωνισμός ενάντια στον ατομισμό
2008: Η αξία της Παράδοσης
2009: Το βιβλίο ως μέσο άμυνας κατά των ΜΜΕνημέρωσης
2010: Ο φόβος να χάσεις τη δουλειά σου λόγω τεχνολογικών εξελίξεων και η ανάγκη της αυτομόρφωσης
2011: Η βόμβα της πληροφορίας
2012: Η αρχαία τέχνη ως πρωτοπόρα και ζωντανή…
2013: Η αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων λόγω της τεχνολογίας
2014: Η αξία της Ανθρωπιάς
2015: Οι αρχαίοι χώροι θέασης και ακρόασης
2016: Η φιλία
2017: Τα ευγενή ιδεώδη του ανθρωπισμού που διασύρονται στις μέρες μας και η ευθύνη της επιστήμης και της τεχνολογίας

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

Kαλό το Εγώ αλλά με το ΕΜΕΙΣ γνωρίζεις και κόσμο



 Astrid Ζωή Okland 


από την Αthens Voice


Ανήκω στη γενιά της Άπνοιας. Εμείς διαδεχτήκαμε τη γενιά του «Όπου Φυσάει ο Άνεμος». Ξεκινήσαμε ως η γενιά των € 800 επί Σημίτη· πέσαμε στα € 600 επί Κωστάκη· επί Mind the GAP, είμαστε στα € 400 (με κάτω –σύνηθες φαινόμενο στις μέρες μας– όριο τα € 0). Μα δεν είναι μόνο αυτό το θέμα. Η Άπνοια δεν έχει να κάνει (μόνο) με την τσέπη μας: ‘όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας’ (κλέβω τίτλους, γιατί δεν υπάρχει μία να τους αγοράσω!). Δεν θέλουμε να μείνουμε στην ιστορία ως η γαλήνη πριν τη καταιγίδα αλλά ούτε και ως οι καταλύτες της μηδενιστικής καταστροφής.

Οι παλαιάς κοπής πολιτικοί μάς θυμούνται όποτε έχουμε εκλογές: βουλευτικές, ευρωβουλευτικές, δημοτικές, περιφερειακές. Δεν έχει σημασία το πότε, αρκεί να οδηγούν σε καρέκλες. Όσο το πελατειακό κράτος λειτουργούσε, όλοι έκαναν (κάναμε) τα στραβά μάτια. Τώρα που το μάτι των ψηφοφόρων γυαλίζει, οι επαγγελματίες πολιτικοί –ταρακουνημένοι από τους κραδασμούς που απειλούν με κατάρρευση το σαθρό σύστημα που τους εξέθρεψε– έχουν αρχίσει, στο πλαίσιο μιας καταγέλαστης και αυτιστικής αυτοκριτικής, την κριτική εναντίον μας. Οι νέοι απαξιώνουν την πολιτική γιατί είναι ζαμανφουτίστες, τεχνολάγνοι, ατομικιστές, μπαχαλάκηδες, λαμογιόθρεφτοι, αδιάφοροι, αμόρφωτοι. Εμείς φταίμε, δηλαδή, ας το πάρουμε απόφαση. Αν μπορούσαν, θα μας έσφαζαν σαν την Ιφιγένεια, για να φυσήξει ούριος άνεμος στα κουρελιασμένα τους ιστία. Γιατί, εθελοτυφλώντας, πιστεύουν ότι η Άπνοια είναι σύμπτωμα και όχι η ίδια η αρρώστια.

Οι περισσότεροι πολιτικοί είναι για τα μπάζα. Αυτό το ξέρει η γενιά της Άπνοιας από πρώτο χέρι, το έχει βιώσει. Εκεί που κάνουμε λάθος πολλοί από εμάς είναι όταν απαξιώνουμε τις ιδέες. Η πολιτική οφείλει να είναι ιδέες που έχουν την τύχη να δοκιμάζονται στην πράξη. Κι αν απέτυχαν οι διεφθαρμένοι επαγγελματίες, ας δοκιμάσουμε εμείς, οι άφθαρτοι ερασιτέχνες. Αφού μας απόκλεισαν από το μέλλον τους, ας φτιάξουμε το δικό μας. Να μην περιμένουμε να φυσήξει για να σαλπάρουμε: να γίνουμε εμείς η δική μας κινητήρια δύναμη. Τώρα!

Η συνολική απόρριψη του πολιτικού συστήματος αναπόφευκτα οδηγεί σε αδιέξοδο απ’ όλες τις απόψεις. (Μιλάω ως μέλος μιας κοινότητας ανθρώπων. Αν είναι να το ρίξουμε στην παλαβή, γυρίστε σελίδα, κυριολεκτώ, και καλή τύχη!) Πολλοί νομίζουν ότι όσο πιο πολύ καταγγέλλουν, όσο πιο πολύ τάζουν επαναστατικούς παραδείσους, όσο πιο πολύ καταφεύγουν σε αριστερά στερεότυπα κάνουν κάτι. Τρίχες! Πρέπει να μπούμε στο παιχνίδι. Όχι επειδή μπορούμε (που, εν πολλοίς, δεν μπορούμε), όχι επειδή θέλουμε (που, εν πολλοίς, δεν θέλουμε), αλλά επειδή πρέπει. Βαρέθηκα ν’ ακούω στις μεταξύ μας συζητήσεις πως δεν υπάρχουν «πρέπει». Ασφαλώς και υπάρχουν. Το σύστημα είτε θα το αλλάξουμε από μέσα είτε θα το αλλάξουν άλλοι για εμάς, απέξω, δυσάρεστα. Να μείνει απαράλλακτο αποκλείεται. Το μόνο που εύχομαι είναι να μην αλλάξει το σύστημα εμάς.

Ξεφορτωθήκαμε την παλαιά γενιά πολιτικών και μας πήδηξε η νέα. Ε, ας πηδήξουμε μια γενιά (μεταφορικά πάντα). Οι τριαντάρηδες σήμερα είμαστε άπειροι αλλά έχουμε τις θεωρητικές γνώσεις και τις βιωματικές εμπειρίες να προσφέρουμε. Ας μην αφήσουμε πίσω μας το μέλλον. Οι περιστάσεις μας ‘στέρησαν’ (ευτυχώς) τις προοπτικές μιας αλαζονικής πολιτικής καριέρας και τις παραδοσιακές ιδεοληπτικές αγκυλώσεις. Μπορούμε να κάνουμε κάτι και αυτό είναι περισσότερο από το τίποτα, σωστά;

Σκόπιμα δεν αναφέρθηκα μέχρι τώρα στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Όσοι ενταχθήκαμε στη νεολαία ενός νέου κόμματος για την αριστερά των ονείρων μας, θα κάνουμε τη δουλειά μας, που είναι να φέρουμε τα πάνω κάτω: αντί να κατεβάζουμε βιτρίνες, όπως κάποιοι, αντί να κατεβάζουμε καντήλια, όπως όλοι, εμείς λέμε να κατεβάζουμε ιδέες. Κι αν δεν χωράτε εδώ, κάντε το ίδιο αλλού!
Εν κατακλείδι, φίλες και φίλοι (ανεξαρτήτως γενεών και πολιτικών πεποιθήσεων), παραφράζοντας το κάλεσμα ενός αρνητικού πρότυπου των καιρών μας, λέω: σηκωθείτε από ντιβανοκασέλες, καναπέδες, πουφ και βγείτε στην επιφάνεια. Θα μας ακούσουν αν έχουμε κάτι να πούμε!!!

* H Astrid Ζωή Okland είναι μέλος της Επιτροπής Νέων της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

3 σχόλια:

  1. Χαίρομαι που την ψήφισα.
    ΓΚ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χάρηκα που το διάβασα. Πήρα μια βαθιά ανάσα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. και βέβαια φίλοι, απέναντι στην άπνοια, στην κλεισούρα, στο νεομπολσεβικισμό, στα κόμματα νέου τύπου που ξεφυτρώνουν παντού με διάφορα προσωπεία, η Αstrid φέρνει την παγωμένη αλλά και ζωαδότρα ανάσα του Βορρά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή