ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ

1973 Νίξον - Μπρέζνιεφ
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον και ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης, Λεονίντ Μπρένζιεφ, κατά τη διάρκεια περιπάτου στην αυλή της έπαυλης του πρώτου στην Καλιφόρνια, το 1973. Στο βάθος, ο Ειρηνικός Ωκεανός. Από την Καθημερινή

Παρατηρητήριο

του Τέλη Σαμαντά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Εδώ και χρόνια επιμένω και θα συνεχίσω να επιμένω: οι μελέτες και οι αναλύσεις —πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές, πολιτιστικές— που αφορούν την επτάχρονη Δικτατορία είναι ελάχιστες σε σχέση με τις αντίστοιχες που αφορούν την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Κι όμως, θεωρώ πως στη διάρκεια της Χούντας διαμορφώθηκαν τα κύρια κοινωνικά ρεύματα που καθόρισαν τις μεταπολιτευτικές στρεβλώσεις. Η αποκοπή από το διεθνές περιβάλλον και η λαϊκιστική εσωστρέφεια· η ανάδυση νέων κοινωνικών στρωμάτων που απέκτησαν οικονομική ισχύ χάρη στα οικονομικά μέτρα των δικτατόρων (χωρίς όμως να έχουν και την αντίστοιχη πολιτική εκπροσώπηση, την οποία απέκτησαν στη συνέχεια κατά τη Μεταπολίτευση)· η απότομη διακοπή των πνευματικών αλλά και των πολιτικών αναζητήσεων σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους· η σαφέστατη οπισθοχώρηση των προβληματισμών για τον εκσυγχρονισμό της πολιτικής ζωής της χώρας· η υποχρεωτική συνύπαρξη αντιθετικών και αποκλινόντων πολιτικών και πνευματικών προβληματισμών και η εκ των πραγμάτων σύγκλιση τους —στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή— απέναντι στον «κοινό εχθρό» της Χούντας· η καθυποταγή μέσω της ανοχής της Δικτατορίας μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας· ηκυριαρχία του κιτς σε πάμπολλους τομείς της πολιτιστικής ζωής — αυτά είναι μερικά μόνο από τα αποτελέσματα του επτάχρονου «γύψου».

Η σημαντικότατη αυτή έλλειψη μελέτης της Χούντας έχει σοβαρές επιπτώσεις: η περίοδος της Δικτατορίας έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση απλώς ως μία «σκοτεινή περίοδος», καταπίεσης και βίας από τη μία και «αντιστασιακής πράξης» από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η ουσιαστική άγνοια —και όχι μόνο των νεότερων γενιών— των παραμέτρων οι οποίες συνιστούν την ιστορική τομή που αποτελεί για την νεοελληνική ιστορία η Δικτατορία 1967-1974 και, κατ’ επέκταση, η ενοχοποίηση της Μεταπολίτευσης ακόμη και για φαινόμενα που στην πραγματικότητα η ημερομηνία γέννησής τους χρονολογείται στην περίοδο της Χούντας. Με λίγα λόγια: ο καλύτερος τρόπος για να «θυμηθούμε» την αυριανή επέτειο είναι να μελετήσουμε το τι σήμαινε στην πραγματικότητα για την νεοελληνική κοινωνία εκείνη η «σκοτεινή περίοδος». Πολλές αιτίες ακόμη και των σημερινών κακοδαιμονιών υποψιάζομαι πως θα ανακαλύψουμε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο βασικός λόγος, ωστόσο, που επέλεξα να ασχοληθώ με την αφελή αυτή επιλογή είναι πιο σημαντικός. Την έγραψε σε δύο φράσεις ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς, η αρθρογραφία και οι αιχμηρές παρεμβάσεις του οποίου έχουν πάντα ενδιαφέρον. «Εδώ και 30 χρόνια, το θέμα της έκθεσης είναι το ίδιο. Τι καλός που είναι ο ελληνοορθόδοξος κομμουνισμός και τι κακός που είναι ο προτεσταντικός καπιταλισμός», έγραψε στο fb ο Καστανάς. Και υπερθεμάτισε μνημονεύοντας θέματα εξετάσεων από το παρελθόν. «Οι στέγες κοντά, οι ψυχές μακρυά. Η αρχαία τέχνη πρωτοπόρα και ζωντανή. Ο τεχνολογικός πολιτισμός και η αλλοτρίωση του ανθρώπου. Η σύγχρονη αποξένωση». Και σχολίασε: «Κανείς δεν τολμά να βγει από το ελληνικό στερεότυπο. Τεχνοφοβία και άγιος ο Θεός. Πρέπει να αντισταθούμε στην ανήθικη τεχνολογική Δύση. Διότι μας κάνει να τρέχουμε γρήγορα και να ξεχνάμε την ανθρωπιά μας. Ενώ όταν πηγαίναμε με τον αραμπά βλέπαμε και κάνα άνθρωπο. Το ότι μιλάω με τους φίλους μου σήμερα ακόμη και όταν βρίσκονται χιλιάδες μίλια μακρυά με τούτο το μηχάνημα του διαβόλου, με απομακρύνει από τους ανθρώπους. Λουδιτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα. Η αριστερή αφήγηση της ανατολής συνεχίζεται».

Κ. Ζούλας Καθημερινή

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Μήπως κάνουμε λάθος; μια γροθιά στα στομάχια μας από τον koblo


 Από το blog Koblopoulos

Στον Γιώργο Κοσκ., στο Χριστόφορο, την Έλενα και τον Αχιλλέα - για την προσδοκία)


Μήπως κάνουμε λάθος; Είμαι πλημμυρισμένος από ένα συναίσθημα: αγωνία. Το αποτέλεσμα των εκλογών με έχει σοκάρει. Περίμενα μια ενστικτώδη αντίδραση ορθολογισμού μπροστά στην κάλπη. Περίμενα συσπείρωση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, το Μάνο στη Βουλή, τη Χρυσή Αυγή έξω, το "ΝΑΙ" στην Ευρώπη. Αλλά για ποιο να πρωτοπείς; Και όλοι εμείς;! Εντάξει, είμαστε μειοψηφία, αλλά διάολε, δεν είμαστε και ζαβάδια! Πανεπιστημιακοί, διανοούμενοι, σχολιαστές, οι πιο "λογικοί" συμφωνούσαν! Και τώρα; Τι ε; Τώρα μονάχα ευθύνη. Τώρα μονάχα αγνή, καθαρή ευθύνη στα χέρια όλων μας. Ζούμε την ιστορία συν-αναγνώστες! Ευχαριστώ τόσο πολύ για αυτή την ευκαιρία!


Και σας ξαναρωτάω, για τι να πρωτοπείς, για ποιο να κρατήσεις την ανάσα σου και να αγχωθείς;! Για το 40% της αποχής;! Καλά ρε παιδιά, όπου είστε, όποιοι κι αν είστε, δεν καταλαβαίνετε τι συμβαίνει; Δεν καταλαβαίνετε το μέγεθος της συγκυρίας και της ευθύνης; Πού ζείτε εσείς; Τι είστε άραγε, τόσο πλούσιοι ή τόσο φτωχοί; Μα 40%; Δεν ξέρω τι να πιστέψω, το μούδιασμα με πλακώνει.


Μόνο αυτούς θα κατηγορήσω, της αποχής. Ή μάλλον, δεν είναι κατηγόρια, είναι υπενθύμιση...Μια υπενθύμιση της ευθύνης τους. Γιατί η ευθύνη δεν ξεχνάει, πάντα επιστρέψει να ζητήσει τα χρεωστούμενα. Όπως τώρα δα, μιλάει καθαρά η κάλπη: "ΟΧΙ" στο Μνημόνιο. Απλά κι ωραία. Όχι, στην Ένωση και τελείως αναμενόμενα, όχι στην Εύρώπη, με αυτούς τους θεσμού; τουλάχιστον. Μάλιστα. Αδιαμφησβήτητο. Αυτό είναι το ωραίο της δημοκρατίας: γίνεται αυτό που θέλει ο λαός. Πρέπει να το ομολογήσω έκανα λάθος, είχα μπερδευτεί. Αλλά στο τέλος της ημέρας την πραγματικότητα δεν μπορείς να την αλλάξεις. Το αποτέλεσμα είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας: αγανάκτηση. Δεύτερος ο ΣΥΡΙΖΑ, ψηλά ο Καμμένος, θρίαμβος η Χρυσή Αυγή, έξω οι εκσυχρονιστές. Όλοι. Αυτή είναι η κοινωνία τώρα και σήμερα, τέρμα. Αυτή είναι η Ελλάδα. Μ' αρέσει δε μ' αρέσει.


Έκανα λάθος. Τεράστιο. Δεν έπρεπε να ψηφίσω ΔΡΑΣΗ-ΦΙΣ, το μετανιώνω. Είναι όλοι τους ηλίθιοι. Ναι, αυτή η λέξη ταιριάζει, είμαστε ηλίθιοι και πρώτος απ' όλους εγώ. Όλοι, από το Ματσαγγάνη μέχρι την Ξαφά, έχουν την ακόλουθη ευθύνη: έπρεπε να συνταχθούν μαζί. Έπρεπε να κατέβουν σε ένα κοινό μέτωπο οι δυνάμεις υπέρ της Ευρώπης. Τώρα τουλάχιστον θα είχαμε κυβέρνηση. Είμαστε ηλίθιοι όσοι τους ακολουθήσαμε, έπρεπε να το καταλάβουμε ότι μας ενώνουν πολλά περισσότερα απ' όσα μας χωρίζουν. Τώρα, που η εναλλακτική που μας τρομοκρατούσε φαίνεται στον ορίζοντα, τώρα μόνο φαίνεται καθαρά. Τι ατυχία για μια χώρα ακόμα και οι ποιο λογικοί της να είναι τόσο κοντόφθαλμοι, τι κατάρα. Ακόμα και αυτοί έπαθαν ό,τι κορόιδευαν. Την πατήσαμε κύριοι, ό,τι κι αν γίνει την πατήσαμε, ακόμα κι αν σωθούμε του πνιγμού φάνηκε το τι είμαστε. Όπως κι ο πατέρας μου, "Τον ήπιαμε".


Και τώρα πάλι στην ευθύνη. Τώρα όλοι, όλοι ανεξαιρώτας στην ευθύνη. Φαινόταν στο πρόσωπο του Σαμαρά η ευθύνη που τον στοιχειώνει. Ο Ματσαγγάνης, ο Μάνος, η ΔΗΣΥ και Η Δημιουργία, ο Μανδραβέλης κι ο Σκάλκος να μας πουν γιατί; Γιατί κι αυτοί μικρότεροι των συγκυριών, γιατί; Μήπως τελικά κάνουμε λάθος; Και οι καθηγητές μου και οι επιστήμονες και οι σχολιαστές, οι πιο "αρμόδιοι" κι οι "ειδικοί", οι πιο μετριοπαθείς και σκεπτόμενοι κάνουμε λάθος; Μήπως τώρα που ένα πείραμα "Χιλής της Ευρώπης"-αντί για "Δανία του Νότου"- φαντάζει προ των πυλών, μήπως ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε για το αν είμαστε λάθος βρε αδερφέ;! Άλλωστε στον πυρήνα της σκέψης μας είναι η αμφιβολία και η αμφισβήτηση και η αναζήτηση! Είμαστε τυχεροί κατά μία έννοια: ήρθε η ώρα για τη διάψευση! Η πραγματικότητα θα μας δείξει! Υπάρχει μια σοβαρή πιθανότητα να ζήσουμε ιστορικές στιγμές φίλοι μου και να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα! Ποτέ να μην ξεχνάμε τη μικρότητά μας, σύντροφοι και συνάδελφοι, ποτέ. Όπως είχε πει και ο Καρκαγιάννης, "Ευτυχώς που χάσαμε". Δεν αποκλείω να το πω κι εγώ, δεν είναι και λίγο 70% μιας κοινωνίας, δεν μπορεί να είναι όλοι ηλίθιοι! Ας αρχίζουμε να συμφυλιωνόμαστε με mia "αλλαγή προσωπικού παραδείγματος"...


Αλλά τώρα ευθύνη για όλους, όχι μόνο για εμάς. Ο λαός είναι ξεκάθαρος: Μνημόνιο όχι. Δε θέλουμε βρε αδερφέ να σωθούμε έτσι, πάρτο γραμμή. Απλά τώρα ήρθε η ώρα να το εφαρμόσουμε! Ευθύνη και για τους φίλους μας, το Leo και τον LLS: μάγκες όλοι εσείς που ψηφίσατε Αριστερά, οποιασδήποτε έκφανσης ήρθε η ώρα να το υπερσπαστείτε. Τώρα θέλω να σας δω. Διαψεύστε μας! Για το καλό όλων μας, υπόδειξτε μας το λάθος μας, καταλογιστείτε το μας. Ήρθε η ώρα της Πράξης. Τα λόγια τελέιωσαν, τώρα Πράξη. Όλοι όσοι το διαλέξατε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, με τον Καμμένο και τη Χρυσή Αυγή ή με τον Τσίπρα και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ήρθε ή ώρα να λουστούμε τις επιλογές μας. Όλοι μας. Δεμένοι σ'αυτές, χωρίς διέξοδο, πορεία στο άγνωστο.


Με συγχωρείτε ειλικρινά για τη μελοδραματικότητα. Δεν είναι τόσο ηθελημένη, όσο αντανακλαστική. Μια βαριάντα με κυβέρνηση Μνημονίου δεν είναι διόλου απίθανη. Αν και όλα τα παραπάνω δεν σταματούν σε καμία περίπτωση να ισχύουν σε μια τέτοια παρτίδα. Απλά η συνειδητοποίση ήρθε αργά. Και για ακόμα μία φορά: λες να κάνουμε λάθος; Λες να μην έχουμε καταλάβει κάτι βασικό; Για την κοινωνία, για τον συνάνθρωπο, για εμάς τους ίδιους. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω πού είμστε και πού θα πάμε; Αλήθεια σας το λέω, αφού είναι για τις ζωές μας, μακάρι να κάνουμε, μακάρι να κάνω πρώτος απ' όλους εγώ, λάθος. Αλλά πάνω απ' όλα ευθύνη. Ευθύνη για εσάς, για μένα, να μην ξεχνιόμαστε. Θα σας ρωτήσω αύριο αγαπητοί μου, μην πείτε ότι δεν το είχατε συνειδητοποιήσει. Η επιλογή είναι και ευθύνη. Σε καλή μεριά μας εύχομαι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου