ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Παρατηρητήριο

Βγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάΒγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάχανα, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;να, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;ρκτο.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

Nick Gravenites, play the blues, all night long.

 

“Το αληθινό μπλουζ σε πιάνει και σε δονεί συναισθηματικά. Με τη μουσική που έχει μπλουζ γεύση, πουλάς Ρepsi Cola. Το μπλουζ δεν έχει σχέση με την αστραφτερή, εξεζητημένη μουσική του εμπορίου. Έχει διαφορετικούς κανόνες, διαφορετικό λόγο ύπαρξης. Για να εκφραστείς, πρέπει να είσαι ελεύθερος, να μην είσαι καταπιεσμένος από την εκπαίδευση. Να κάνεις ό,τι μπορείς για να βγάζεις την ψυχή σου στο όργανό σου, να παίζεις σλάιντ, να δημιουργείς τα δικά σου κουρδίσματα. Ο Τζον Λι Χούκερ σπανίως έπαιζε πάνω από ένα ακόρντο».

Aυτά λέει στο Γ. Χριστοδουλόπουλο στην Ελευθεροτυπία ο Νίκ Γκραβενίτης o λευκός bluesman με τις Ελληνικές ρίζες, μια εμβληματική μορφή στη blue σχολή του Σικάγο.

Γεννήθηκε στο Σικάγο το 1938. Στη δεκαετία του 50 μαζί με τον  Paul Butterfield, χώνονται στις φτωχογειτονιές των μαύρων της πόλης τους, σπάνε τα στεγανά των ρατσιστικών διαχωρισμών μια βάρβαρης για την Αμερική εποχής, και έρχονται σε επαφή με το blues και τους μαύρους δημιουργούς του. Γίνονται αμέσως αποδεκτοί, γιατί έχουν το ίδιο feeling με τους μαύρους, γιατί μιλάνε την ίδια γλώσσα, αυτή της μουσικής και του blues. Γνωρίζονται και παίζουν με τους   Muddy Waters, Howlin' Wolf, αλλά και τους λευκούς Mike Bloomfield and Charlie Musselwhite εμβληματικές μορφές των blues της περιοχής του Σικάγο και της Βόρειας Καλιφόρνιας.

Στα 60’s βγαίνει στο δρόμο. Μπορεί η Καλιφόρνια να είναι χωμένη μέσα στη ψυχεδέλεια και τα ναρκωτικά όμως πάντα υπάρχει χώρος για τη folk και τα blues δηλαδή τις παραδοσιακές μουσικές λευκών και μαύρων. Αυτές εξάλλου αποτελούν και το πρόπλασμα πάνω στο οποίο θα στηθεί η rock και η pop μουσική των επόμενων δεκαετιών στην Αμερική αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Στη δεκαετία αυτή όπως και κάθε ροκ σταρ μπλέκεται με το αλκοόλ, τις ουσίες, γυρνάει με τα φιλαράκια του στους δρόμους του Σαν Φραντσίσκο ακολουθώντας τον T. Κέρουακ. Όπως τραγούδαγε και ο Δ. Πουλικάκος, «αργότερα κλαμπάκια , ροκ εν ρολ και στους δρόμους». Ο δρόμος, η αναζήτηση, η εμπειρία, βασικά στοιχεία κάθε blue δραστηριότητας .

Από ένα παλιό blue τραγούδι θυμάμαι: «Όταν μια γυναίκα νιώθει τα blues κλείνεται μέσα και κλαίει, όταν ένα άντρας νιώθει τα blues παίρνει ένα τρένο φορτηγό και ταξιδεύει.»

Και οι δύο τους  ταξιδεύουν, μέσα τους ή έξω τους, αναζητούν. Γι’ αυτήν την αναζήτηση και τη δόνηση που σου προκαλεί μιλά και ο Γκραβενίτης κάτι που το νιώθουν όσοι αγαπούν τα blues.
To 1967 μαζί με τον κιθαρίστα Μ.Bloomfield, τον οργανίστα Barry Goldberg τον μπασίστα Harvey Brooks και τον ντράμερ Buddy Miles δημιουργούν τους the Electric Flag,  μια μπάντα αναφοράς στο ψυχεδελικό  blues. Εμφανίζονται για πρώτη φορά στο Monterey Pop Festival και βγάζουν το 1ο τους άλμπουμ A Long Time Comin'.

«Δεν έχει σημασία το χρώμα του δέρματός σου, αλλά το πώς νιώθεις και πώς μπορείς να εκφράσεις το αίσθημά σου στη μουσική», λέει. «Με την Τζάνις Τζόπλιν μάθαμε τα μπλουζ φοιτητές, εγώ στο Σικάγο, εκείνη στο Οστιν του Τέξας. Βρεθήκαμε στο Σαν Φραντσίσκο ακολουθώντας τους μπίτνικς και τον Τζακ Κέρουακ. Είμαστε απένταροι, παίζαμε σε μικρά καφέ για 10 δολάρια, κάναμε δίσκους μαζί. Προερχόμαστε κι οι δύο από την ίδια φλέβα».

Την επομένη του θανάτου της η Τζάνις θα έμπαινε στο στούντιο να τραγουδήσει τη σύνθεση του Γκραβενίτη «Buried alive with the blues». Η ορχηστρική εκτέλεση του κομματιού υπάρχει στο «Pearl», μετά θάνατον δίσκο της Τζάνις.
Ωστόσο ο Γκραβενίτης δεν έχει την τύχη ούτε  της Τ. Τζόπλιν ούτε του Μπάτερφιλντ ούτε του Μπλούμφιλντ, αυτών των χαρισματικών μουσικών και ωραίων τύπων που χάθηκαν άδοξα και πρόωρα από την ηρωίνη. Επιβιώνει, ξεφεύγει, στέκεται και βρίσκεται ακόμα στη σκηνή με διάφορα σχήματα των παλιών καλών του φίλων. Γυρνάει την Αμερική, έρχεται σχεδόν κάθε χρόνο στην Ελλάδα, and play the blues all night long, until my eyes get full of tears

5 σχόλια:

  1. Γιατί μπορεί η Αριστερά να έχει προβλήματα αλλά μην γίνουμε και φυτά. Η άνοιξη μας καλει. Ας ξεκινήσουμε με blues και έπεται συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. όχι αγόρι μου, η συνέχεια θα είναι πιο δυναμική. Με κείνα τα λουκάνικα τι θα γίνει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ναι μέσα είμαι, πάρε Σπίθα, μιλάμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή