ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Charlotte Gainsbourg Haven can wait

She’s sliding, she’s sliding down to the depth of the world She’s fighting, she’s fighting the urge to make sand out of pearls Heaven can wait and hell’s too far to go Somewhere between what you need and what you know And they’re trying to drive that escalator into the ground She’s hiding, she’s hiding on a battleship of baggage and bones There’s thunder, there’s lightning and an avalanche of faces you know Heaven can wait and hell’s too far to go Somewhere between what you need and what you know And they’re trying to drive that escalator into the ground You left your credentials in a greyhound station with a first aid kit and a flashlight Going to a desert unknown Heaven can wait and hell’s too far to go Somewhere between what you need and what you know And they’re trying to drive that escalator into the ground

  Αν κάτι έχουμε ανάγκη αυτό είναι η αγάπη


Αφιερωμένο στο φίλο το Μωυσή που τόσο του αρέσει, αλλά σε διαφορετική εκτέλεση.

5 σχόλια:

  1. Αχ και βάχ ! βρε Leo εσύ θα μας τρελλάνεις !!! Και δεν είμαστε και σε καλή ...ψυχολογική κατάσταση να το αντέξουμε ! Τούτη τη στιγμή κρατάω το ...ρεφρέν σου : Αν κάτι έχουμε ανάγκη αυτό είναι η αγάπη !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ, Λεωνίδα! Αλλά νομίζω κι αυτή η εκτέλεση είναι πάλι με τον Beck (κι η Charlotte φορά τα ίδια ρούχα.. :-) Πάντως στο youtube μπορείς να βρεις πάρα πολλές εκτελέσεις (π.χ., αυτή την ξέρεις; http://www.youtube.com/watch?v=uamk75yHLhw). Όλες μου αρέσουν και πιο πολύ απ' όλες η Charlotte! Ειλικρινά την θαυμάζω αυτή τη γυναίκα - μπράβο της, έμοιασε και του πατέρα της και της μητέρας της!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Moses καλημέρα. Βρες το "just like a woman" του Dylan σε εκτέλεση της Charlotte από το διπλό "Ι'm not there" που είναι το soundrack της ομώνυμης ταινίας. Είναι μια εκπληκτική εκτέλεση, από μια καταπληκτική τύπισσα. Η γυναίκα των εναλλακτικών ονείρων μας. Δεν είναι η ομορφιά της είναι το styl και το ύφος. Έχεις απόλυτο δίκιο.

    Μήτσο
    Μέσα σε κλίμα μίσους και ανασφάλειας το μόνο που μπορεί να μας κρατήσει είναι η αγάπη. Ειδικά αν είναι τη Charlotte.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναι, Λεωνίδα, τα ξέρω, τα έχω, τα ακούω και τα βλέπω. Όλες οι εκτελέσεις-διασκευές των τραγουδιών του Bob Dylan στο "Ι'm not there" είναι καταπληκτικές. Κι η ταινία του Todd Haynes ήταν πολύ καλή. (Αν ψάξεις στα mazemata.blogspot.com θα δεις ότι έβαλα μερικές.)

    Είδες/άκουσες την αφιέρωση που σου έκανα στα mazemata.blogspot.com;

    Ξέχασα να σου πω τη μικρή προσωπική μου ιστορία με το τραγούδι της Gainsbourg. Χθες το απόγευμα, ήμουν σ' ένα σούπερ μάρκετ για ψώνια και μ' έκπληξη άκουσα να το παίζουν στη μουσική του μαγαζιού. Δεν κρατήθηκα, άρχισα να τραγουδώ κι εγώ: "Heaven can wait and hell’s too far to go" :-) κι ο λιγοστός κόσμος μέσα στο μαγαζί μ' έβλεπε περίεργα.. Αμέσως μετά μόλις γύρισα σπίτι έβαλα την ανάρτηση με το βιντεάκι στα mazemata!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Gainsbοurg στο super market; Πολύ προχώ μου φαίνεται η γειτονία σου Μoses. ¨Όσο για το τραγούδι, ναι είναι πια παράξενο να τραγουδά κανείς στο δρόμο, να νιώθει δηλαδή ευτυχία με απλά πράγματα, ένα τραγούδι, μια μορφή, κάτι άυλο, κάτι που γλυστρά ανάμεσα στα χέρια του που δεν το πιάνει και κυρίως δεν το κατέχει.
    Όσο για του byrds σου απάντησα στο mazamata.

    ΑπάντησηΔιαγραφή