ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Charlotte Gainsbourg Haven can wait

She’s sliding, she’s sliding down to the depth of the world She’s fighting, she’s fighting the urge to make sand out of pearls Heaven can wait and hell’s too far to go Somewhere between what you need and what you know And they’re trying to drive that escalator into the ground She’s hiding, she’s hiding on a battleship of baggage and bones There’s thunder, there’s lightning and an avalanche of faces you know Heaven can wait and hell’s too far to go Somewhere between what you need and what you know And they’re trying to drive that escalator into the ground You left your credentials in a greyhound station with a first aid kit and a flashlight Going to a desert unknown Heaven can wait and hell’s too far to go Somewhere between what you need and what you know And they’re trying to drive that escalator into the ground

  Αν κάτι έχουμε ανάγκη αυτό είναι η αγάπη


Αφιερωμένο στο φίλο το Μωυσή που τόσο του αρέσει, αλλά σε διαφορετική εκτέλεση.

5 σχόλια:

  1. Αχ και βάχ ! βρε Leo εσύ θα μας τρελλάνεις !!! Και δεν είμαστε και σε καλή ...ψυχολογική κατάσταση να το αντέξουμε ! Τούτη τη στιγμή κρατάω το ...ρεφρέν σου : Αν κάτι έχουμε ανάγκη αυτό είναι η αγάπη !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ, Λεωνίδα! Αλλά νομίζω κι αυτή η εκτέλεση είναι πάλι με τον Beck (κι η Charlotte φορά τα ίδια ρούχα.. :-) Πάντως στο youtube μπορείς να βρεις πάρα πολλές εκτελέσεις (π.χ., αυτή την ξέρεις; http://www.youtube.com/watch?v=uamk75yHLhw). Όλες μου αρέσουν και πιο πολύ απ' όλες η Charlotte! Ειλικρινά την θαυμάζω αυτή τη γυναίκα - μπράβο της, έμοιασε και του πατέρα της και της μητέρας της!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Moses καλημέρα. Βρες το "just like a woman" του Dylan σε εκτέλεση της Charlotte από το διπλό "Ι'm not there" που είναι το soundrack της ομώνυμης ταινίας. Είναι μια εκπληκτική εκτέλεση, από μια καταπληκτική τύπισσα. Η γυναίκα των εναλλακτικών ονείρων μας. Δεν είναι η ομορφιά της είναι το styl και το ύφος. Έχεις απόλυτο δίκιο.

    Μήτσο
    Μέσα σε κλίμα μίσους και ανασφάλειας το μόνο που μπορεί να μας κρατήσει είναι η αγάπη. Ειδικά αν είναι τη Charlotte.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναι, Λεωνίδα, τα ξέρω, τα έχω, τα ακούω και τα βλέπω. Όλες οι εκτελέσεις-διασκευές των τραγουδιών του Bob Dylan στο "Ι'm not there" είναι καταπληκτικές. Κι η ταινία του Todd Haynes ήταν πολύ καλή. (Αν ψάξεις στα mazemata.blogspot.com θα δεις ότι έβαλα μερικές.)

    Είδες/άκουσες την αφιέρωση που σου έκανα στα mazemata.blogspot.com;

    Ξέχασα να σου πω τη μικρή προσωπική μου ιστορία με το τραγούδι της Gainsbourg. Χθες το απόγευμα, ήμουν σ' ένα σούπερ μάρκετ για ψώνια και μ' έκπληξη άκουσα να το παίζουν στη μουσική του μαγαζιού. Δεν κρατήθηκα, άρχισα να τραγουδώ κι εγώ: "Heaven can wait and hell’s too far to go" :-) κι ο λιγοστός κόσμος μέσα στο μαγαζί μ' έβλεπε περίεργα.. Αμέσως μετά μόλις γύρισα σπίτι έβαλα την ανάρτηση με το βιντεάκι στα mazemata!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Gainsbοurg στο super market; Πολύ προχώ μου φαίνεται η γειτονία σου Μoses. ¨Όσο για το τραγούδι, ναι είναι πια παράξενο να τραγουδά κανείς στο δρόμο, να νιώθει δηλαδή ευτυχία με απλά πράγματα, ένα τραγούδι, μια μορφή, κάτι άυλο, κάτι που γλυστρά ανάμεσα στα χέρια του που δεν το πιάνει και κυρίως δεν το κατέχει.
    Όσο για του byrds σου απάντησα στο mazamata.

    ΑπάντησηΔιαγραφή