ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Thelonious monk - Allen ginsberg

Thelonious monk - Allen ginsberg
Δυο γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

Όσοι βιάζεστε να του δώσετε εύσημα συμβολής στην αποδόμηση του αντιαμερικανισμού λάβετε υπόψη σας ότι:
1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αντιαμερικανισμός. Υπάρχει όμως έντονος αντιευρωπαϊσμός σαφώς πιο ισχυρός και επικίνδυνος. Ο αντιαμερικανισμός αναπτύχθηκε μεταπολεμικά ως φιλοσοβιετισμός και έσβησε μαζί με το τέλος της σοβιετίας. Το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωσή του κατά την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης και τα κινήματα των αδεσμεύτων. Μέχρι που η δανεική ευδαιμονία τα σκούπισε όλα.
2. Δεν τόχει σε τίποτε όταν επιστρέψει να γυρίσει το χαρτί και να ξαναγίνει αντιαμερικανός ή αντιτραμπ ή οτιδήποτε άλλο. Διαβάζει άριστα το ακροατήριό του, ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους κλείνει το μάτι και πλασάρει ότι τα βρήκε με τον τέως δαίμονα για να την πει στους σημερινούς δαίμονες της ΕΕ. Το αύριο είναι άλλη μέρα.
3. Η Αριστερά μπορεί να συγχωρήσει όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές αποκλίσεις, ανίερες συμμαχίες κλπ , προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Θα τις βγάλει όμως σαν μαχαίρια μετά την ήττα, για να δικάσει τους χτεσινούς ηγέτες. Έχουμε δρόμο ακόμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων τους η Επιτυχία είναι το κλείσιμο της ΒSH Hellas, (πρώην Πίτσος),. Ουδόλως τους απασχολεί η επίσκεψη στις ΗΠΑ. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταλάβει τι ακριβώς παίζεται μέσα στα ελληνικά λαϊκά στρώματα ελπίζω να είμαστε ζωντανοί. Ως τότε αφήστε τους ήσυχους να σας φτιάχνουν την ατζέντα.

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Charlotte Gainsbourg Haven can wait

She’s sliding, she’s sliding down to the depth of the world She’s fighting, she’s fighting the urge to make sand out of pearls Heaven can wait and hell’s too far to go Somewhere between what you need and what you know And they’re trying to drive that escalator into the ground She’s hiding, she’s hiding on a battleship of baggage and bones There’s thunder, there’s lightning and an avalanche of faces you know Heaven can wait and hell’s too far to go Somewhere between what you need and what you know And they’re trying to drive that escalator into the ground You left your credentials in a greyhound station with a first aid kit and a flashlight Going to a desert unknown Heaven can wait and hell’s too far to go Somewhere between what you need and what you know And they’re trying to drive that escalator into the ground

  Αν κάτι έχουμε ανάγκη αυτό είναι η αγάπη


Αφιερωμένο στο φίλο το Μωυσή που τόσο του αρέσει, αλλά σε διαφορετική εκτέλεση.

5 σχόλια:

  1. Αχ και βάχ ! βρε Leo εσύ θα μας τρελλάνεις !!! Και δεν είμαστε και σε καλή ...ψυχολογική κατάσταση να το αντέξουμε ! Τούτη τη στιγμή κρατάω το ...ρεφρέν σου : Αν κάτι έχουμε ανάγκη αυτό είναι η αγάπη !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ, Λεωνίδα! Αλλά νομίζω κι αυτή η εκτέλεση είναι πάλι με τον Beck (κι η Charlotte φορά τα ίδια ρούχα.. :-) Πάντως στο youtube μπορείς να βρεις πάρα πολλές εκτελέσεις (π.χ., αυτή την ξέρεις; http://www.youtube.com/watch?v=uamk75yHLhw). Όλες μου αρέσουν και πιο πολύ απ' όλες η Charlotte! Ειλικρινά την θαυμάζω αυτή τη γυναίκα - μπράβο της, έμοιασε και του πατέρα της και της μητέρας της!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Moses καλημέρα. Βρες το "just like a woman" του Dylan σε εκτέλεση της Charlotte από το διπλό "Ι'm not there" που είναι το soundrack της ομώνυμης ταινίας. Είναι μια εκπληκτική εκτέλεση, από μια καταπληκτική τύπισσα. Η γυναίκα των εναλλακτικών ονείρων μας. Δεν είναι η ομορφιά της είναι το styl και το ύφος. Έχεις απόλυτο δίκιο.

    Μήτσο
    Μέσα σε κλίμα μίσους και ανασφάλειας το μόνο που μπορεί να μας κρατήσει είναι η αγάπη. Ειδικά αν είναι τη Charlotte.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναι, Λεωνίδα, τα ξέρω, τα έχω, τα ακούω και τα βλέπω. Όλες οι εκτελέσεις-διασκευές των τραγουδιών του Bob Dylan στο "Ι'm not there" είναι καταπληκτικές. Κι η ταινία του Todd Haynes ήταν πολύ καλή. (Αν ψάξεις στα mazemata.blogspot.com θα δεις ότι έβαλα μερικές.)

    Είδες/άκουσες την αφιέρωση που σου έκανα στα mazemata.blogspot.com;

    Ξέχασα να σου πω τη μικρή προσωπική μου ιστορία με το τραγούδι της Gainsbourg. Χθες το απόγευμα, ήμουν σ' ένα σούπερ μάρκετ για ψώνια και μ' έκπληξη άκουσα να το παίζουν στη μουσική του μαγαζιού. Δεν κρατήθηκα, άρχισα να τραγουδώ κι εγώ: "Heaven can wait and hell’s too far to go" :-) κι ο λιγοστός κόσμος μέσα στο μαγαζί μ' έβλεπε περίεργα.. Αμέσως μετά μόλις γύρισα σπίτι έβαλα την ανάρτηση με το βιντεάκι στα mazemata!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Gainsbοurg στο super market; Πολύ προχώ μου φαίνεται η γειτονία σου Μoses. ¨Όσο για το τραγούδι, ναι είναι πια παράξενο να τραγουδά κανείς στο δρόμο, να νιώθει δηλαδή ευτυχία με απλά πράγματα, ένα τραγούδι, μια μορφή, κάτι άυλο, κάτι που γλυστρά ανάμεσα στα χέρια του που δεν το πιάνει και κυρίως δεν το κατέχει.
    Όσο για του byrds σου απάντησα στο mazamata.

    ΑπάντησηΔιαγραφή