ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011

Οι «άνεργοι και πικραμένοι»



Tου Πάσχου Μανδραβελη από την Καθημερινή (3/8/11)

Με τον καλύτερο τρόπο συνόψισε τη σύγκρουση της κοινωνίας με τους ιδιοκτήτες ταξί ο αντιπρόεδρος του σωματείου Θεσσαλονίκης. «Δεν γίνεται», είπε χθες στον ΣΚΑΪ, «να μπορεί κάθε άνεργος και κάθε πικραμένος να βγάζει μια άδεια ταξί!»
Ακριβώς εκεί βρίσκεται ένα θέμα αρχής μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Να μπορεί κάθε «άνεργος και πικραμένος» να κάνει τη δουλειά που θέλει. Να μπορεί να γίνει γιατρός, αν σπουδάσει Ιατρική, ή ιδιοκτήτης ταξί αν έχει τα τυπικά προσόντα. Τα πληθυσμιακά κριτήρια, που υποκριτικά πολλοί ψηφοθήρες θέτουν, δεν είναι παρά ο ευφημισμός του αποκλεισμού των «ανέργων και πικραμένων» αυτής της κοινωνίας. Σύμφωνα με τη λογική τους, όσοι βολεύτηκαν -είτε γιατί είχαν μπάρμπα στην Κορώνη, είτε έδωσαν «μαύρα» κάτω από το τραπέζι- βολεύτηκαν. Οι υπόλοιποι δεν θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα, ούτε καν να δοκιμάσουν. Στα φυσιολογικά εμπόδια (που έχει η έναρξη ενός επαγγέλματος) ή στα γραφειοκρατικά αναχώματα (που βάζει το κράτος κατά την έναρξη μιας επιχείρησης) πρέπει να προστεθεί και το νταβατζιλίκι των μαντράδων που εμπορεύονται τις άδειες. Δηλαδή, οι «άνεργοι και πικραμένοι αυτής» της κοινωνίας πρέπει να πληρώσουν και εισιτήριο εισόδου για να κάνουν την δουλειά που θέλουν.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή την πρόταση αποκλεισμού ασπάζονται όλοι οι «κοινωνικά ευαίσθητοι», αυτοί που χύνουν με κάθε ευκαιρία μαύρο δάκρυ για την ανεργία των νέων· από τον κ. Φώτη Κουβέλη της Δημοκρατικής Αριστεράς, μέχρι τον κ. Τσίπρα του ΣΥΡΙΖΑ, την κ. Τόνια Αντωνίου του ΠΑΣΟΚ (μαζί της και η πάλαι ποτέ «εκσυγχρονιστική» πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ που όσο περνά ο καιρός γίνεται βαθιά αναχρονιστική) συν τον κ. Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος μεταμορφώνει σιγά σιγά τη Ν.Δ. σε εκφραστή όλων των κοτζαμπάσηδων της ελληνικής κοινωνίας.
Ενα από τα επιχειρήματα όσων δεν θέλουν να ζυμώσουν είναι ο χρόνος κοσκινίσματος. Αφού πέρασε μια εικοσαετία συζητώντας το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, το επιχείρημα που τώρα ορθώνεται είναι ότι δεν έγινε επαρκής διάλογος για το θέμα. Βέβαια, ο διάλογος έγινε το ιερό δισκοπότηρο της ελληνικής πολιτικής. Ολοι οι ψηφοθήρες, που δεν θέλουν να κάνουν κάτι, ανοίγουν διαδικασίες για εθνικό κουβεντολόι. Διαβουλεύονται με φορείς, ξανασυζητάνε για να αποφασίσουν ότι δεν θα αλλάξουν τίποτε. Κάπως έτσι δεν διαβουλεύτηκε το Ασφαλιστικό ο κ. Ρέππας, μετά την αποτυχημένη απόπειρα μεταρρύθμισης Γιαννίτση; Ε, κατά τον ίδιο τρόπο διαβουλεύτηκε και το μη-άνοιγμα των αδειών ταξί. Κράτησε τον πυρήνα της υπάρχουσας κατάστασης και τον σέρβιρε με μπόλικη μεταρρυθμιστική ρητορεία, ελπίζοντας ότι θα κοροϊδέψει τους κουτόφραγκους. Οπως ακριβώς η μη- μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού έσκασε στα μούτρα μας (και σήμερα το πληρώνουμε με δυσβάστακτο τόκο) έτσι ακριβώς σκάνε στα μούτρα μας και το μισάνοιγμα των φαρμακείων που έκανε ο κ. Λοβέρδος ή του δικηγορικού επαγγέλματος που έκανε ο κ. Καστανίδης.
Επιπλέον: στην περίπτωση των ταξί τι ακριβώς πρέπει να συζητήσουμε; Πόσους «άνεργους και πικραμένους» θα αποκλείσουμε; Κι αν τεθούν πληθυσμιακά κριτήρια στα ταξί, γιατί να μην μπουν και στα σουβλατζίδικα; Οσοι έχουν κομμωτήρια είναι παιδιά ενός κατώτερου κράτους; Δεν δικαιούνται προστασίας από τον ανταγωνισμό;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου