ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

Οι εποχές


Ούτε το χώμα είναι άνυδρο, ούτε οι εποχές είναι ξερές. Με το σπόρο υπάρχει κάποιο πρόβλημα, σύντροφοι. Άμα είναι να συνεχίσουμε, κάπως πρέπει να το ψάξουμε.

3 σχόλια:

  1. Σχόλια φίλων από το fb

    Σκεφτόμουν σήμερα στην κηδεία, "υπάρχουν άραγε, εδώ μέσα, άνθρωποι που ανακουφίστηκαν, απ'αυτόν τον ενοχλητικό "παλιμπαίδα" της τελευταίας περιόδου"; Φοβάμαι ότι υπήρχαν. Κωστής

    Ας δεχτούμε το αυτονόητο. Άνθρωποι σαν τον Λεωνίδα και τον Μιχάλη ενοχλούν πολύ τα κατεστημένα όσο ζουν. Είναι μια ανακούφιση για μερικούς η απουσία τους. Γιατί με το βάρος του λόγου τους δημιουργούν αμηχανία -το λιγότερ-ο όταν εκφράζουν μια άποψη ρηξικέλευθη. Το ζήσαμε. Οι μετριότητες που κάνουν σήμερα τους αρχηγούς ούτε απόψεις έχουν ούτε προτάσεις - εκπέμπουν μιζέρια και συντηρητισμό. Κάπου μέσα τους ανακουφίστηκαν που έφυγε ένας ακόμα ενοχλητικός. Γιώργος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Leo, όχι μόνο ο/οι σπόρος/οι, αλλά και η εντατική μονοκαλλιέργεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. γρηγόρη
    η μονοκαλλιέργεια. Αυτή ξέρουμε αυτή εμπιστευόμαστε. Ένα κουπί αέναο, που σε γυρίζει σβούρα. Ποτέ δύο για να προχωρήσεις τη βάρκα. Μονάχα ένα, πάντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή