ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Πολιτικοί από τη βάση


Κανένα πολιτικό κόμμα και κανένας πολιτικός δεν τολμά να τους ακουμπήσει. Οι ιερές αγελάδες της χώρας. Οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ. Όλοι τους χτυπούν φιλικά στην πλάτη τους σφίγγουν το χέρι. Χτες τους μάζεψαν τα ΜΑΤ, τους πήγαν μέσα, γιατί έκαναν κατάληψη σε δημόσιο ίδρυμα. Είναι κάτι, κάτι θετικό. (leo) 


της 'Aννας Δαμιανίδη από το protagon
Νέοι πολιτικοί γεννιούνται από τη βάση, από τους αγέρωχους συνδικαλιστές. Ας πούμε η ΔΕΗ τόσα χρόνια, πόσα χρόνια αλήθεια, πολλά μα πολλά χρόνια, κατέβαζε τους διακόπτες κάθε φορά που διεκδικούσε κάτι παραπάνω για τους μισθούς, τα επιδόματα και τα λοιπά βοηθήματα για μια καλύτερη ζωή του προσωπικού της. Δεν δικαιούνταν οι άνθρωποι να έχουν μια καλύτερη ζωή; Τη στιγμή που εργάζονταν στην καρδιά και στην ουσία της προόδου, εκεί που παράγεται και διανέμεται το ηλεκτρικό ρεύμα; Ποιος δεν τους καταλάβαινε όταν απεργούσαν κάθε τρεις και λίγο; Ποιος δεν καταλάβαινε και τη λάμψη, τη συναισθηματική επίδραση που είχε στις καρδιές μας η λέξη απεργία; Όλα καλά καμωμένα, ζεστά και φωτεινά σαν καλοριφέρ αλογόνου, απεργίες και αυξήσεις σκόρπιζαν θαλπωρή σαν πρωινός καφές, σαν τοστιέρες ανοιχτές.
Και πέρασαν τα χρόνια και συνηθίσαμε τα μπλακάουτ και τους εκβιασμούς, όπως συνηθίζεις το ηλεκτρικό ρεύμα και σου κακοφαίνεται να επιστρέψεις στη φουφού. Μια μικρή τεχνολογική αυτοκρατορία εντός της οικίας μας, που μας δικτύωνε με το υπόλοιπο ηλεκτροφόρο περιβάλλον. Το ιδιωτικό εντός του δημοσίου και τούμπαλιν, το μεγάλο μονοπώλιο, η ζεστή αγκαλιά του κράτους, όλα αυτά δεν τα έχουν ακόμα αναλύσει επαρκώς ούτε οικονομολόγοι ούτε ηλεκτρολόγοι. Ήρθε ο μισθός στη ΔΕΗ κι έγινε κάτι το δυσθεώρητο, ένας ηλεκτρικός άγγελος, ένα ηλεκτροσόκ προς όλους. Οι συντάξεις εξασφάλισαν ποιότητα ζωής σε επίπεδα που δεν τολμά να φανταστεί ο άλλος του ΙΚΑ, με την περικοπή στο δοξαπατρί απροειδοποίητα. Γιατί αν το φανταστεί θα τον διαπεράσει άλλου είδους ηλεκτροσόκ, μια επίγνωση αβάσταχτη σε καθεστώς δημοκρατίας, και δεν κάνει.
Δεν κάνει να σου περνάει από το μυαλό ότι οι συνδικαλιστές των δημόσιων οργανισμών έχουν μισθούς που δεν θα δεις ούτε στον ύπνο σου και λένε τόσο ωραία αγωνιστικά λόγια, γιατί τότε πού να στραφείς, τι να σκεφτείς, τι γλώσσα τότε εσύ, τι λόγια να χρησιμοποιήσεις; Τι τρέλα να αντέξεις, και πώς να τη θεραπεύσεις, με την ψυχανάλυση έτσι πανάκριβη; Γι αυτό οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ, έξυπνοι σαν τον εφευρέτη Κύρο με το γλόμπο βοηθό, είχαν τη φαεινή να δηλώνουν πως ταυτίζονται με τους φτωχούς όταν μπήκε στο λογαριασμό της ΔΕΗ το τέλος ακινήτου. Η γενικότερη συγκίνηση ήρθε κι έδεσε. Έλειπε όμως κάτι ακόμα, μια πινελιά σαν το κέτσαπ. Πέμπτη, πρωί νωρίς στην τηλεόραση, η σύλληψη Φωτόπουλου ήταν το γλυκόξινο αυτό κόκκινο κέτσαπ στα τριήμερα καταλήψεων, επαναστατικής ρητορικής, απεργιών και δεν συμμαζεύεται. Δάφνες και πικροδάφνες που σε κάνουν να ξεχνάς τα νούμερα. Να ξεχνάς ότι το χρέος και η καταστροφή είναι νούμερα, οι συντάξεις του ενός και του άλλου, οι περικοπές του ενός και οι μη περικοπές του άλλου, δεν είναι δάφνες και μεγάλα λόγια. Υποδεχτείτε λοιπόν πίσω από τα κάγκελα, στο ηρωικό αυτό πλάνο, έναν ηγέτη να γεννιέται. Ή κάντε λογαριασμούς, πρόσθεση, αφαίρεση, πολλαπλασιασμό, διαίρεση...
 

3 σχόλια:

  1. Δεν ξέρω αν ήταν λάθος ή σωστό η σύλληψη... Αυτό που ξέρω είναι ότι η επιχείρηση που λέγεται ΔΕΗ πρέπει να πολύσει τον εργαζόμενο που κάνει δολιοφθορές.
    Τελεία και παύλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η σύλληψη ήταν σωστή στο μέτρο που οι συνδικαλιστές εμπόδιζαν τη λειτουργία ενός κοινωφελούς καταστήματος. 'Επιτέλους εφαρμόστηκε ο νόμος απέναντι στους επιβήτορες της εξουσίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να διαφωνήσω καθέτως με το άρθρο ή να κάνω τον τρελό πως τάχα δεν καταλαβαίνω την προβοκάτσια; Αφενός μεν μιλάμε για άμεσο αιρετούς συνδικαλιστές, κι όχι για πληρωμένους κριτές. Μέσα στην ανάγκη και τη δημοκρατική μας αγωνία να κρίνουμε, ξεχνάμε όποτε μας βολεύει ότι κάποιοι εκλέγονται ακριβώς για να πράττουν προς το συμφέρον μιας ομάδας. Όταν αυτό το συμφέρον στρέφεται κατά της κοινωνίας, έχει καλώς μια και οι αριθμοί αποκαλύπτουν το πλειοψηφικό συμφέρον. Όταν όμως μια ομάδα κινείται/ενεργεί για το καλό όλων; Θεωρούμε αυτομάτως ότι το 78% που πληρώνει το χαράτσι, συμφωνεί με το μέτρο; Μήπως όλοι αυτοί απλά φοβούνται τις κυβερνητικές απειλές, όπως άλλοι τους κουκουλοφόρους και τους μπάτσους σε πορείες; Άρα η ενέργεια των συνδικαλιστών αναφέρεται όχι σε ένα συντεχνιακό ζήτημα/στόχο, αλλά σε εθνικό/λαϊκό. Με ένα τέτοιο στόχο συμφωνώ απολύτως με την ενέργειά τους χαρακτηρίζοντας κάθε άλλη θέση εντελώς κατευθυνόμενη ή χειραγωγούμενη ή προβοκατόρικη. Και στο κάτω κάτω, εισηγμένη εταιρεία είναι και άρα λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Δεν είναι κρατική (άσε τα μερίσματα που έχει η ΓΕΝΟΠ από εργατικές εισφορές).

    ΑπάντησηΔιαγραφή