ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Τεχνικής μηχανικής εγκώμιον

Παρατηρητήριο

Βγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάΒγαίνεις στο σχολείο στα διαλείμματα για να κάνεις τη λεγόμενη εφημερία στο προαύλιο. Μην πέσουν και χτυπήσουν, μη τσακωθούν, μην μπει ο εξωσχολικός και τα πειράξει. Και πέφτει το μάτι σου στην άκρη της αυλής σένα παιδί που περπατάει μόνο του. Φαινομενικά δεν έχει κανένα λόγο να είναι μόνο του. Ούτε στο τηλέφωνο μιλάει, ούτε διαβάζει το μάθημα της επόμενης ώρας. Απλά κάνει διάλειμμα μόνο του ενώ λίγο παρακάτω η αυλή δονείται από τα γέλια, τα χάχανα, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;να, τα τρεχαλητά. Γιατί αυτό το παιδί είναι μόνο του; Ποιο σκοτεινό σπήλαιο έχει ρουφήξει αυτό το βλασταράκι στα έγκατα της ανείπωτης φρίκης;ρκτο.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Τα χαμόγελα της Γκιουλμπαχάρ, του Εμράχ, της Αϊτούλ, της Αλεξάνδρας


Δεν είναι μικρός ο θρίαμβος, είναι μεγάλος είναι τεράστιος είναι ένας θρίαμβος γεμάτος ελπίδα για τις κοινωνίες των ανθρώπων, που μάχονται και κερδίζουν. Τι να τους πουν των παιδιών οι δυσκολίες, τα μειονοτικά, η φτώχεια. Τι να της πει της δασκάλας τους, το νέο ή το παλιό σύστημα, τα βιβλία, τα αναλυτικά προγράμματα, το υπουργείο, οι θεωρίες. Εκεί μέσα στην αληθινή καθημερινή ζωή, εκεί στις λάσπες του δύσβατου δρόμου, εκεί είναι που δένεται τ΄ατσάλι. Πίσω κουφάλες και σας φάγαμε. Mπράβο Άννα που μας έφερες τέτοια νέα, μπράβο ( Leo)

Ένας μικρός θρίαμβος
της Άννας Δαμιανίδη από το protagon
Το καλύτερο μου το 2011 ήταν το ταξίδι των τριών παιδιών από τα Πομακοχώρια στην Αθήνα. Δεν τα ξέρω τα παιδιά, και δεν τα συνάντησα. Την ιστορία την έμαθα συμπτωματικά, από μια φίλη μου που είναι καθηγήτρια  Μαθηματικών στο Γυμνάσιο της Σμίνθης. Χρόνια τώρα μας διηγείται τις εμπειρίες της από την καθημερινή μάχη που δίνουν με τις προκαταλήψεις, τη φτώχεια, τα στερεότυπα, το παρελθόν αυθαιρεσίας της ελληνικής πολιτείας, με το κλείσιμο των μειονοτήτων στον μικρό καταπιεσμένο κόσμο τους, με τις ανισότητες κάθε είδους με δυο λόγια, για να μπορέσουν να κάνουν το σχολείο τους να λειτουργήσει κανονικά σε δύσκολες συνθήκες. Ένα Γυμνάσιο όπου φοιτούν παιδιά από όλα τα γύρω χωριά, χωριά φτωχά, χωριά όπου μέχρι τη δεκαετία του 90 μπορούσες να τα προσεγγίσεις περνώντας φρουρούμενες μπάρες. Δυσάρεστες ιστορίες, που δεν αφήσαμε να μας απασχολήσουν εδώ κάτω εμάς τους έχοντες και κατέχοντες τον λόγο και τις δημοκρατικές ανησυχίες. Θα μας έθιγαν την εικόνα της ευρωπαϊκής χώρας στην οποία νομίζουμε ότι ζούμε, θα μας ξύπναγαν φόβους που δεν έχουμε αντιμετωπίσει ποτέ ξεκάθαρα κι ανοιχτά, με πλήρη ειλικρίνεια.
Εκεί λοιπόν. Στα μέρη που δεν μπορείς να ονομάσεις καλά-καλά, γιατί ως γνωστόν τα ονόματα είναι η ψυχή μας. Έχουμε κλείσει την ψυχή μας στα ονόματα όπως ο γίγαντας του παραμυθιού είχε κλείσει την καρδιά του σε ένα αυγό κότας. Στη Σμίνθη που μπορεί να τη λέγανε κάπως αλλιώς, αλλά τώρα τη λένε Σμίνθη. Στους Πομάκους που μιλάνε βουλγαρικά αλλά τα λέμε πομακικά, γιατί οι Βούλγαροι λένε πομάκους τους άπιστους που έγιναν μουσουλμάνοι επειδή ήταν εδώ οθωμανοί, που δεν τους λέμε τούρκους ακόμα κι όταν είναι, αν και μαθαίνουν τούρκικα υποχρεωτικά, τα οποία υποτίθεται ότι μιλάνε, αλλά δεν τα ξέρουν.
Βγάλατε άκρη; Κι αυτό δεν είναι παρά η εισαγωγή σε ιστορίες που θα μπορούσαν να τραβήξουν για πολλή ώρα και να φαίνονται πολύ περίπλοκες. Ενώ στην πραγματικότητα είναι τόσο απλές. Τα παιδιά σ’ αυτά τα χωριά δεν έχουν τις ευκαιρίες να μορφωθούν που έχουν τα άλλα. Δεν ξέρουν καλά ελληνικά, και δυσκολεύονται ακόμα περισσότερο με την πολυγλωσσία. Τα χωριά είναι ορεινά, με χίλιες δυσκολίες πάνε στο σχολείο. Κι ωστόσο κατάφεραν να πάρουν μέρος σε έναν πανελλήνιο διαγωνισμό με θέμα την παρουσίαση πειραμάτων Φυσικής και να έρθουν πρώτα. Κι αυτό ενώ διαγωνίζονταν μαζί με παιδιά από τα ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας.
Η φυσικός του Γυμνασίου Σμίνθης Αλεξάνδρα Κίτσιου ήταν που έμαθε για τον διαγωνισμό αυτό. Το Βρετανικό Συμβούλιο καλούσε τα σχολεία να παρουσιάσουν σε ένα βίντεο τα δικά τους πειράματα. Κι επειδή έχει μερικά αστέρια στις τάξεις της, αποφάσισε να τα ενθαρρύνει να πάρουν μέρος. Τα παιδιά δούλεψαν πολύ, αλλά δεν περίμεναν ότι το βιντεάκι τους θα ήταν ανάμεσα στα πρώτα δέκα. Κατέβηκαν στην Αθήνα, για πρώτη φορά στη ζωή τους, και τελικά ήρθαν πρώτα. Τώρα η Αϊτούλ, ο Εμράχ και η Γκιουλμπαχάρ ετοιμάζονται να πάνε στο Λονδίνο και πετάνε στα σύννεφα από χαρά.
Είναι σπουδαίο πράγμα να αμείβονται με τέτοιο τρόπο οι κόποι του εκπαιδευτικού. Είναι σπουδαίο να δίνει η πολιτεία ευκαιρίες να αντιμετωπίζεται η ανισότητα στη μόρφωση, και βλέπετε, το κάνει. Δεν είναι απλό, δεν είναι αυτόματο, οι άνθρωποι που διδάσκουν εκεί πάνω έχουν να αντιμετωπίσουν χίλιες δυο δυσκολίες και επιθέσεις απ’ όλες τις πλευρές του εθνικισμού, ο οποίος σε κάθε περίπτωση προτιμά την αμορφωσιά, εξ ενστίκτου. Μερικές φορές όπως αυτή έχουν την ευκαιρία οι εκπαιδευτικοί να νιώσουν ότι οι κόποι τους άξιζαν. Μπορούμε για την περίσταση να νιώσουμε ρίγη εθνικής περηφάνιας.

2 σχόλια:

  1. Αυτό ανήκει στα καλά νέα που συνοδεύουν την έλευση του Νέου Έτους. Μακάρι να έχουμε τέτοιες προσπάθειες συνεχώς. Μακάρι η έρευνα (στην ηλικία μας αποκτά άλλο νόημα κι επίπεδο) και η αναζήτηση να συνοδεύουν κάθε Έλληνα (ενήλικα ή παιδί).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μακάρι Δείμο. Συμβαίνει και αλλού συμβαίνει σε όσα σχολεία οι δάσκαλοι κάνουν αυτό για το οποίο τάχθηκαν και δεν είναι λίγοι. Τους δυσφημούν οι άθλιοι συνδικαλιστές της μειοψηφίας, η ΟΛΜΕ οι ΕΛΜΕ και ο αυτός ο πολτός σκληρής συντεχνιακής δημοσιουπαλληλίας. Αλλά δεν είναι έτσι. Στην περίπτωση αυτή όμως εντυπωσιάζει η επίδοση παιδιών από μειονοτικό σχολείο. δεν έχω εμπειρία από εκείνα τα μέρη αλλά ακούω συνεχώς για τις δυσκολίες. Ξέρω όμως φίλους που έχουν επισκεφθεί τα σχολεία αυτά. ΘΑ τους πείσω να μας γράψουν κάτι σχετικό. Ίσως το έχουν ήδη δει και θα σπέυσουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή