ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Ποια αξιολόγηση όμως; Μήπως αυτή που θα κάνει μια εξωτερική ανεξάρτητη αρχή, ένας ανάλογος ΑΣΕΠ; Ή καλύτερα, μια ιδιωτική εταιρία σε σύμβαση με το δημόσιο; Με μετρήσιμους ποσοτικούς δείκτες; Μια αξιολόγηση συνεχής της οποίας οι μετρήσεις θα επιφέρουν αποτελέσματα ανεξαρτήτως κυβέρνησης; Ή μήπως αυτή που θα λαμβάνει υπόψη και τη γνώμη των πολιτών και των επιχειρήσεων που συναλλάσσονται με το δημόσιο; Αλλά για να θεσμοθετηθούν όλα αυτά απαιτείται κοινωνική βούληση που δεν υπάρχει. Η κοινωνία δεν καίγεται για τέτοια πράγματα, δεν έχει μάθει να τα ζητά.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Η πλάνη των προθέσεων...



Η πλάνη των προθέσεων... ή  (εσύ το διάβασες το μνημόνιο;)

 του Θανάση Τσουμαλάκου

Το 1946, οι W.Wimsatt & M. Beardslay, (The Intentional Fallacy), δημοσιεύουν στις ΗΠΑ, την θεωρία της αυτόνομης υπόστασης του λογοτεχνικού έργου απέναντι στην κριτική. Μεθοδολογικά η σχέση του δημιουργού με το έργο δεν αφορά την λογοτεχνική κριτική: με απλά λόγια, οι προθέσεις του συγγραφέα, ότι είχε στο μυαλό του όταν έγραφε το ποίημα, ας πούμε, όχι μόνον δεν πρέπει να επηρεάσουν αλλά είναι και ανεπιθύμητοι παράγοντες στην κριτική αξιολόγηση του έργου. Αν έχουν επιτευχθεί τότε το ποίημα δείχνει από μόνο του τι προσπαθεί να πει, αν όχι τότε οι προθέσεις αφορούσαν κάτι άλλο, το οποίο δεν ευτύχησε να γραφτεί.

Αντίστοιχα στην πολιτική σκηνή, η αναφορά στις προθέσεις του ΓΑΠ δεν μπορούν να  αξιολογηθούν πέρα από το σημερινό αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης του μνημονίου, την  Ελλάδα το Γενάρη του 2012.
Ο φανφαρονισμός και τα παραδείγματα ατελεύτητα:
λεφτά υπάρχουν , το χρέος που δεν ήξερα, οι χώρες που συνδέονται με το ΔΝΤ καταστρέφονται, οι κερδοσκόποι που ρημάζουν την πατρίδα, η Ελλάδα θα πληρώσει μέχρι το τελευταίο σεντ, η καρέκλα που δεν με ενδιαφέρει, η οικογένεια μου που βάλλεται, το δημοψήφισμα που θα κάνω, κλπ.

Το «κούρεμα» χρέους, το οποίο η ελληνική κυβέρνηση δεν ζήτησε, το εκτελούν εταίροι και πιστωτές μας  μέσω PSI (100 δις).
80 δις στην αρχή και 110 μετά, ήτοι 190 δις δηλαδή!
 Έτσι θα έχουμε, τώρα που πέρασε στην ΕΚΤ, χρέος 120% το  …2020.
Πλάκα κάνεις!  Αφού τόσο θα είχαμε το 2009 με 190 δις βοήθεια!
Τι ποίημα κι αυτό.
Οι περισσότερες θεμελιώδεις έννοιες είναι δύσκολο να οριστούν με πληρότητα. Ο ρόλος της ηγεσίας, για παράδειγμα.
Στις επιχειρήσεις, η συνεισφορά του στο συνολικό αποτέλεσμα έχει συχνά αγιοποιηθεί, σε αντίθεση με την ικανότητα δημιουργίας αξιόμαχης ομάδας, η οποία θα συνεχίσει μακροπρόθεσμα να δημιουργεί αξία για τους μετόχους.
Στην διαδικασία ελέγχου για την αποτελεσματικότητα του ΓΑΠ  στην ανάδειξη προσώπων, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια. Ο «μέτοχος»  ελληνικός λαός αναρωτιέται:
σε πια λογική αξιολόγηση προσωπικού θα επιβραβευόταν ο ηγέτης ο οποίος ανάδειξε την Τίνα (Μπιρμπίλη) σε ρόλο διαχειριστή της ενέργειας, του σημαντικότερου πόρου οικονομικής ανάπτυξης σήμερα;
Εκεί όμως πού πράγματι το «χάρισμα του ηγέτη» θα αναδεικνυόταν θα ήταν στην επιλογή του συνεχιστή του έργου του: πόσοι διευθύνοντες σύμβουλοι θα πρότειναν για αντικαταστάτη τους τον Φίλιππο (Πετσάλνικο);

Ωστόσο έχει ενδιαφέρον και η δήλωση Παπαδήμου (ΒΗΜΑ στις 23/10/2011) για τις καταστροφικές συνέπειες που θα είχε για την Ελλάδα ένα κούρεμα μεγαλύτερο του 21%, που είχε αποφασισθεί τον Ιούλιο, σε τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία.
Αυτά τώρα ξεχάστηκαν.
Όπως ξεχάστηκε και η δήλωση του, η οποία προηγήθηκε της μαύρης εβδομάδας του χρηματιστηρίου το Σεπτέμβρη του 1999:
"κατά τους τελευταίους μήνες παρατηρείται μια διευρυνόμενη αναντιστοιχία μεταξύ της αύξησης των τιμών των μετοχών πολλών επιχειρήσεων και της προσδοκώμενης ανόδου της κερδοφορίας τους κατά τα επόμενα έτη. Οι τιμές πολλών μετοχών, σε σχέση με τα πρόσφατα και ορθολογικώς προσδοκώμενα επιχειρηματικά κέρδη, έχουν διαμορφωθεί σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, συγκρινόμενα με τις αντίστοιχες σχέσεις χρηματιστηριακών τιμών και επιχειρηματικών κερδών που έχουν διαμορφωθεί στις κεφαλαιαγορές άλλων χωρών."
Στην «πλάνη των προθέσεων», οι συγγραφείς λένε αντίστοιχα: « ένα ποίημα δεν δημιουργείται συμπτωματικά. Οι λέξεις του ποιήματος βγαίνουν από κάποιο κεφάλι και όχι από καπέλο ταχυδακτυλουργού».

Μήπως, τελικά δεν είναι ακριβώς έτσι, κάποιες φορές;
Γιατί κάποιοι διαβάζουν βουλωμένο γράμμα, όταν άλλοι κυνηγούν ρομαντικά το χρέος μας;

Θανάσης Τσουμαλάκος 

( Ο Θ. Τσουμαλάκος είναι Δ/νων Σύμβουλος Πολυεθνικής εταιρείας)

1 σχόλιο:

  1. Πολύ ωραίο κείμενο. Ειρωνικό κι επιθετικό όσο του πρέπει. Παραβλέπει βέβαια τις διεθνείς συγκυρίες (νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις στην ΕΕ και περιορισμός του ρόλου της Επιτροπής στις αποφάσεις των Μερκοζύ), αλλά εξαιρετικό άρθρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή