ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Σταύρος Τσακυράκης, ο δικός μας σούπερ ήρωας

Παρατηρητήριο

Εφυγε μια εμβληματική μορφή της Γενιάς του Πολυτεχνείου. Ο Σταύρος Τσακυράκης, Γραμματέας της νεολαίας του ΚΚΕ Εσωτερικού στα χρόνια του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, συνταγματολόγος καθηγητής της Νομικής Αθηνών, αργότερα αφοσιωμένος στην υπόθεση των δικαιωμάτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Πολίτης με όλη τη σημασία της έννοιας, σε διαρκή εγρήγορση για την τύχη αυτού του τόπου και της Ευρώπης, για την ποιότητα της Δημοκρατίας, αντίπαλος της δημαγωγίας και των εύκολων λόγων.

Η δημόσια σφαίρα έχασε μια μαχητική φωνή στρατευμένη στην υπόθεση της ελευθερίας που στάθηκε η καθοδηγητική αξία της ζωής του.

Οι φίλοι του χάσαμε την ευθύτητα, την ανιδιοτέλεια, την ανατρεπτικά παιγνιώδη διάθεσή του.

Οι πολιτικά απανταχού ρηγάδες και ρηγίτισσες θα αναπολήσουν την ατομική και συλλογική τους διαδρομή, και τον σιωπηλό δεσμό που κρατάει ακόμα.

Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες θα θυμούνται έναν Δάσκαλο συμπαραστάτη.

Γιάννης Βούλγαρης

Καθηγητής Παντειου Πανεπιστημίου
Γραμματέας Ρήγα Φεραίου 1974-1976».

Πηγή: Ο Γιάννης Βούλγαρης αποχαιρετά τον Σταύρο Τσακυράκη | iefimerida.gr

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Η πλάνη των προθέσεων...



Η πλάνη των προθέσεων... ή  (εσύ το διάβασες το μνημόνιο;)

 του Θανάση Τσουμαλάκου

Το 1946, οι W.Wimsatt & M. Beardslay, (The Intentional Fallacy), δημοσιεύουν στις ΗΠΑ, την θεωρία της αυτόνομης υπόστασης του λογοτεχνικού έργου απέναντι στην κριτική. Μεθοδολογικά η σχέση του δημιουργού με το έργο δεν αφορά την λογοτεχνική κριτική: με απλά λόγια, οι προθέσεις του συγγραφέα, ότι είχε στο μυαλό του όταν έγραφε το ποίημα, ας πούμε, όχι μόνον δεν πρέπει να επηρεάσουν αλλά είναι και ανεπιθύμητοι παράγοντες στην κριτική αξιολόγηση του έργου. Αν έχουν επιτευχθεί τότε το ποίημα δείχνει από μόνο του τι προσπαθεί να πει, αν όχι τότε οι προθέσεις αφορούσαν κάτι άλλο, το οποίο δεν ευτύχησε να γραφτεί.

Αντίστοιχα στην πολιτική σκηνή, η αναφορά στις προθέσεις του ΓΑΠ δεν μπορούν να  αξιολογηθούν πέρα από το σημερινό αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης του μνημονίου, την  Ελλάδα το Γενάρη του 2012.
Ο φανφαρονισμός και τα παραδείγματα ατελεύτητα:
λεφτά υπάρχουν , το χρέος που δεν ήξερα, οι χώρες που συνδέονται με το ΔΝΤ καταστρέφονται, οι κερδοσκόποι που ρημάζουν την πατρίδα, η Ελλάδα θα πληρώσει μέχρι το τελευταίο σεντ, η καρέκλα που δεν με ενδιαφέρει, η οικογένεια μου που βάλλεται, το δημοψήφισμα που θα κάνω, κλπ.

Το «κούρεμα» χρέους, το οποίο η ελληνική κυβέρνηση δεν ζήτησε, το εκτελούν εταίροι και πιστωτές μας  μέσω PSI (100 δις).
80 δις στην αρχή και 110 μετά, ήτοι 190 δις δηλαδή!
 Έτσι θα έχουμε, τώρα που πέρασε στην ΕΚΤ, χρέος 120% το  …2020.
Πλάκα κάνεις!  Αφού τόσο θα είχαμε το 2009 με 190 δις βοήθεια!
Τι ποίημα κι αυτό.
Οι περισσότερες θεμελιώδεις έννοιες είναι δύσκολο να οριστούν με πληρότητα. Ο ρόλος της ηγεσίας, για παράδειγμα.
Στις επιχειρήσεις, η συνεισφορά του στο συνολικό αποτέλεσμα έχει συχνά αγιοποιηθεί, σε αντίθεση με την ικανότητα δημιουργίας αξιόμαχης ομάδας, η οποία θα συνεχίσει μακροπρόθεσμα να δημιουργεί αξία για τους μετόχους.
Στην διαδικασία ελέγχου για την αποτελεσματικότητα του ΓΑΠ  στην ανάδειξη προσώπων, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια. Ο «μέτοχος»  ελληνικός λαός αναρωτιέται:
σε πια λογική αξιολόγηση προσωπικού θα επιβραβευόταν ο ηγέτης ο οποίος ανάδειξε την Τίνα (Μπιρμπίλη) σε ρόλο διαχειριστή της ενέργειας, του σημαντικότερου πόρου οικονομικής ανάπτυξης σήμερα;
Εκεί όμως πού πράγματι το «χάρισμα του ηγέτη» θα αναδεικνυόταν θα ήταν στην επιλογή του συνεχιστή του έργου του: πόσοι διευθύνοντες σύμβουλοι θα πρότειναν για αντικαταστάτη τους τον Φίλιππο (Πετσάλνικο);

Ωστόσο έχει ενδιαφέρον και η δήλωση Παπαδήμου (ΒΗΜΑ στις 23/10/2011) για τις καταστροφικές συνέπειες που θα είχε για την Ελλάδα ένα κούρεμα μεγαλύτερο του 21%, που είχε αποφασισθεί τον Ιούλιο, σε τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία.
Αυτά τώρα ξεχάστηκαν.
Όπως ξεχάστηκε και η δήλωση του, η οποία προηγήθηκε της μαύρης εβδομάδας του χρηματιστηρίου το Σεπτέμβρη του 1999:
"κατά τους τελευταίους μήνες παρατηρείται μια διευρυνόμενη αναντιστοιχία μεταξύ της αύξησης των τιμών των μετοχών πολλών επιχειρήσεων και της προσδοκώμενης ανόδου της κερδοφορίας τους κατά τα επόμενα έτη. Οι τιμές πολλών μετοχών, σε σχέση με τα πρόσφατα και ορθολογικώς προσδοκώμενα επιχειρηματικά κέρδη, έχουν διαμορφωθεί σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, συγκρινόμενα με τις αντίστοιχες σχέσεις χρηματιστηριακών τιμών και επιχειρηματικών κερδών που έχουν διαμορφωθεί στις κεφαλαιαγορές άλλων χωρών."
Στην «πλάνη των προθέσεων», οι συγγραφείς λένε αντίστοιχα: « ένα ποίημα δεν δημιουργείται συμπτωματικά. Οι λέξεις του ποιήματος βγαίνουν από κάποιο κεφάλι και όχι από καπέλο ταχυδακτυλουργού».

Μήπως, τελικά δεν είναι ακριβώς έτσι, κάποιες φορές;
Γιατί κάποιοι διαβάζουν βουλωμένο γράμμα, όταν άλλοι κυνηγούν ρομαντικά το χρέος μας;

Θανάσης Τσουμαλάκος 

( Ο Θ. Τσουμαλάκος είναι Δ/νων Σύμβουλος Πολυεθνικής εταιρείας)

1 σχόλιο:

  1. Πολύ ωραίο κείμενο. Ειρωνικό κι επιθετικό όσο του πρέπει. Παραβλέπει βέβαια τις διεθνείς συγκυρίες (νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις στην ΕΕ και περιορισμός του ρόλου της Επιτροπής στις αποφάσεις των Μερκοζύ), αλλά εξαιρετικό άρθρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή