ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Θεσσαλονίκη, 1912-2012, του Μιχάλη Γ Τριανταφυλλίδη




Η Θεσσαλονίκη γιορτάζει εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης, το 1912

Του Μιχάλη Γ. Τριανταφυλλίδη

(Ένα σχέδιο απόφασης για την επέτειο των εκατό χρόνων)

Εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης το 1912.

Εκατό χρόνια που η πόλη προσπάθησε να ενταχθεί σε ένα νέο ιστό, μία νέα κρατική οντότητα, να ενσωματωθεί στην πραγματικότητα του τελευταίου αιώνα παρουσίας της, από τους 23, εν συνόλω, της σημαντικής ζωής της.

Πολλές πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο θα ζήλευαν μία τέτοια διαδρομή, μία τέτοια καταγωγή και σήμανση της ιστορίας, κάτι που δεν μπορεί να μας αφήσει φυσικά και αδρανείς.

Τα εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης αποτελούν αφετηρία σχεδιασμού για την συνέχεια, γιατί κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ισχυριστεί πως η πόλη θα αφεθεί στην μοίρα της και την αφάνεια, που της επιφυλλάσουν.

Είναι επέτειος σημαντική και για εμάς τους πολίτες της, που ανήκουμε στη Δημοκρατική Αριστερά , ασχέτως καταγωγής και προέλευσης. Η τιμή να υπηρετήσουμε την πόλη, μας προτάσσει το καθήκον να αναζητήσουμε μία λαμπρή συνέχεια και ανάδειξη της, σήμερα ιδίως σε συνθήκες κρίσης και εμφανούς δυσκολίας.

Ο δικός μας ρόλος δεν είναι να απολογίσουμε την πορεία αυτή, ούτε να υποκαταστήσουμε τον ιστορικό και αναλυτή, αλλά να προτείνουμε και συμμετάσχουμε σε συλλογικές  δημιουργώντας νέες κοινότητες. Πρωτοβουλίες  και  προσπάθειες, για να μπορέσουμε να δούμε το αύριο, το μέλλον της πόλης μας κατά πως της αρμόζει και όχι στα μέτρα και τα περιορισμένα όρια της δικής μας  ατομικής εκδοχής.

Η Θεσσαλονίκη υπήρξε πολυεθνική πόλη και ζύμωσε κουλτούρες και ήθη επί αιώνες, διαμορφώνοντας το δικό της εσωτερικό πολιτισμό και τη δική της δυναμική στην ευρύτερη ενδοχώρα της.

Αυτό, σε μας, τους σημερινούς κατοίκους της έφτασε ως ιστορική γνώση και αφήγηση για τους μεγαλύτερους όχι όμως ως περιβάλλον και βιωμένη αντίληψη για την ανοχή στην διαφορετικότητα.

Η διαφορετικότητα που αφορούσε το προσφυγικό στοιχείο, καταρχάς ιδιαίτερα δε, μετά από χρόνια, το διαφορετικό που κουβαλούσε ο εσωτερικός μετανάστης, που την κατοίκησε και την γιγάντωσε στις δεκαετίες του ’50, του ’60 και του ’70.

Ακόμη και απέναντι στο πρόσφατο φαινόμενο της νέας προσφυγιάς έδειξε να μην διαθέτει την παιδεία και την ανεκτικότητα που θα επιβάλλονταν από την ιστορική της διαδρομή.

Ετσι θα όφειλε να υποδεχθεί και να αφομοιώσει τους νέους κατοίκους που προσέφυγαν σε αυτήν, αναζητώντας μία νέα ευκαιρία για την επιβίωση, χωρίς να γνωρίζουν καν πως στο παρελθόν, κύματα «άλλων» προσπάθησαν να ενσωματωθούν και επιβιώσουν εδώ, συναντώντας δυσκολίες αλλά τελικά το κατόρθωσαν.

Η πόλη γνώρισε καλές, αλλά και κακές έως καταστροφικές διοικήσεις που δεν κατόρθωσαν δυστυχώς ποτέ, να αναδειχθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Μετά τον εμφύλιο, τα τελευταία εξήντα χρόνια δηλαδή, φοβισμένοι και πλήρως αποκομμένοι πια, από το πιο ένδοξο παρελθόν της, παραμορφώθηκε στα χέρια ιδίως των νικητών του εμφυλίου, που έκαναν ότι ήταν δυνατόν για να απομυζήσουν απ’ αυτήν κάθε ικμάδα και δυναμική, που θα μπορούσε να παρουσιάσει ως πόλη.

Παρ’ όλα αυτά η πόλη και κυρίως οι πολίτες της δημιούργησαν, αγωνίστηκαν  για την ανάδειξη και την προκοπή της σε πείσμα των ηγεμόνων.

Η πόλη γέννησε ποίηση, μουσική, πολιτισμό.
Ανάπτυξε κοινωνικούς αγώνες και ανάδειξε ιδέες και οράματα για μια διαφορετική πορεία της ίδιας και της ενδοχώρας της.

Η πόλη άνθησε οικονομικά, έδειξε οτι μπορεί να διαδραματίσει ρόλο σπουδαίο στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.

Όμως παρά την προκοπή της,  της  έκοβαν  τα φτερά  σε κάθε ευκαιρία.
Ο δήθεν  διάλογος για την ανάπτυξη της  υπήρξε μία  διαρκής πρόφαση αποκλεισμού των ζωντανών δυνάμεων της πόλης.
Η δε συνθηματολογία που αναπτύχθηκε περί το μέλλον και την προοπτική της ομοιάζει με μίαν απόλυτη ομολογία ενός εθνικισμού, που πολλές φορές ενεδύθει και την αριστεροσύνη για να ισοπεδώνει την όποια μειοψηφική αντίσταση.

Ενταγμένη στην συνολική εικόνα της καθυστέρησης και εικονικής πραγματικότητας της τελευταίας εικοσαετίας δεν μπόρεσε σχεδόν ούτε στιγμή να απαγκιστρωθεί από το σφιχτό εναγκαλισμό με το συντηρητισμό και το μετεμφυλιακό διχαστικό πάθος.  

Δεν μπόρεσε να κάνει το βήμα εκείνο που θα την αναδείκνυε σε πόλη ηγεμονεύουσα και δύναμη προόδου.

Εμείς οι Αριστεροί πολίτες της Θεσσαλονίκης, πιστεύουμε πως το μέλλον και η προοπτική της πόλης μπορεί και πρέπει να είναι διαφορετικά.

Πιστεύουμε στον ρόλο του πολίτη και στη δυναμική που μπορούν να αποκτήσουν οι Αυτοδιοικήσεις και οι νέες συλλογικές μορφές έκφρασης που χρειάζεται η κοινωνία μας. Για να απαλλαγούμε επιτέλους από την μανιακή σχεδόν προσήλωση σε γραφειοκρατίες και αντιλήψεις ξεπερασμένες και αποδεδειγμένα καταστροφικές.

Πρέπει να ανοίξει τώρα ο διάλογος για το αύριο  της πόλης.
Διάλογος χωρίς προαπαιτούμενα και προκαταλήψεις.
Διάλογος χωρίς μοιρασμένους ρόλους και προσχεδιασμένες αποφάσεις.

Στον διάλογο αυτό έχουν υποχρέωση να συμβάλλουν όλοι οι πολίτες καλής  θέλησης, όλες οι πολιτικές δυνάμεις , οι θεσμικοί φορείς, με διαδικασίες πραγματικής εκπροσώπησης και να είναι διάλογος με κύρια στοιχεία την ανοχή του άλλου, του διαφορετικού, χωρίς αφορισμούς, αποκλεισμούς και διαγκωνισμούς για την χειραγώγηση του.

Στον διάλογο αυτό η Δημοκρατική Αριστερά της Θεσσαλονίκης καλεί τους πάντες να συμβάλλουν κατ’ αρχάς με τη διαμόρφωση μίας συγκεκριμένης ημερήσιας διάταξης και ενός χρονοδιαγράμματος.

Η Δημοκρατική Αριστερά της Θεσσαλονίκης πιστεύει πως το έμψυχο απόθεμα αυτής της πόλης είναι η δύναμή της στον 21ο αιώνα και μπορεί και επιβάλλεται να διεκδικήσει εκ νέου την θέση που της αξίζει.

Η Θεσσαλονίκη του 21ου αιώνα δεν είναι η πόλη του συν-……….. ούτε ξεγελιέται με ψεύτικους προσδιορισμούς αλλά προβάλει το νέο της καθαρό πρόσωπο που διαμορφώνουμε εξ’ αρχής όλοι οι πολίτες της, ντόπιοι, πρόσφυγες και ξένοι, για τον νέο ρόλο που της αρμόζει.

1 σχόλιο:

  1. Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ … ΒΟΡΕΙΩΝ (ΣΧΕΔΙΟ), Αφωτίστου Φιλέλληνος,

    Πρωτη δημοσιευση : ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ 13.6.11,

    Ψηλά παιδιά χαρά γεμάτα
    με όνειρα μεγάλα
    δόξα και χρήμα ν΄ αποκτήσουν
    αφού πρώτα ξεχωρίσουν
    στην - so called - … “Simprotevusa”
    (στο μεγάλο χωριό των τυφλών οι …μονόφθαλμοι)
    διαβατήριο λοιπόν να βγάλουν για την πρωτεύουσα
    μερτικό να πάρουν εξουσίας
    στων Αθηνών το κράτος
    (λες και το 1986 είναι 1916 !!!)
    όχι με ΦΟΡΤΗΓΟ σαν τον Σαββόπουλο
    αλλά με κούρσα μεγάλη
    για να χωράνε τα όνειρα τους
    ……………………………………………………..
    Κατέβηκαν από τον Πόντο και την Ιωνία,
    το Μοναστήρι, το Περλεπέ, τη Θράκη ή την Κοζάνη
    οι Βούλγαροι ανταλλάχθηκαν, φύγαν και οι Τούρκοι
    κι΄ ότι περίσσεψε από τους Εβραίους κάηκε κι αυτό

    της Πόλης και της Σμύρνης τα πόστα που αφήσατε τα πιάσαν άλλοι
    κι εσείς που φύγατε διωγμένοι από εκεί πήρατε άλλων πόστα
    (τις τέσσερεις πράξεις τις ξέρατε και εσείς)
    …………………………………………………………………..

    Στην Σαλονίκη ανέβαιναν οι νότιοι
    πρώτα χωροφύλακες στις «Νέες Χώρες»
    («Eθνικόφρονες»-Οργάνωση «καρφίτσα»-τροχαίο του Λαμπράκη)
    μετά στην Εκθεση-εκδρομές με κρυφές αγάπες και για Σπουδές
    μας έλειπε το θέατρο πρίν το ΄61.

    Ψηλά παιδιά, ξανθιές κοπέλες, άλλη φυλή
    «Ερωτική πόλη», βόλτες στα κάστρα
    φιλίες κάνανε οι νότιοι φοιτητές, έρωτες, οικογένειες
    (« πέρνα από το σπίτι
    οι γονείς μου ανησυχούν για τον δεσμό μας»)
    ψήλωνε η Ελληνική φυλή
    αλλά …φύραινε η κεφαλή

    Τα νιάτα μας σπαταλήσαμε σε μύδια αχνιστά κι οινόπνευμα
    φιλώντας ψηλές κοπέλες χωρίς πνεύμα
    ξεχνώντας τα ακριβόλογα των προγόνων μας ρητά :
    «ουκ εν τω .. ψηλώ το ευ» και λοιπά και λοιπά
    μεγάλη επιρροή η αμερικάνικη κουλτούρα
    Brigitte Nielson, Daryl Hannah οι ευειδείς ψηλές ξανθιές
    λες κι η καστανή Natalie Wood του νότου μας έπεφτε λίγη

    …………………………………………………………………..
    Οι πρώτοι βόρειοι εκπρόσωποι της ΕΦΕΕ που ’ρθανε Αθήνα
    από την ίδια παράταξη παίζανε …ξύλο, τέτοιος διάλογος
    Λέγαμε : ήρθαν οι βάρβαροι - είναι μια λύση ;


    Κι ύστερα ήρθαν -που λετε- στην Αθήνα την εποχή του «σοσιαλισμού»
    αναμειγνυόμενοι με τους γηγενείς ή μάλλον τους πρώτης γενιάς πρωτευουσιάνους
    βαριοί κι ασήκωτοι-κεφάλι ελαφρύ
    με αιτήματα «ΑΡΣΗ ΑΔΙΚΙΩΝ » « ΜΕΡΙΔΙΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ»

    Τα αποτελέσματα γνωστά :
    «Σοσιαλιστές» υπουργοί να κάνουν «χρυσούς» γάμους
    ή να διακηρύττουν από τις καμπάνες του GRAND RESORT
    την ….αλληλεγγύη τους στον δοκιμαζόμενο λαό πίνοντας pina colada
    και «εκσυγχρονιστές» να προτείνουν την καθιέρωση της ….αγγλικής
    ως δεύτερης επίσημης γλώσσας στην Ελλάδα.

    Τεμπέληδες κυβερνήτες ανήψια τουρκόφωνων αλήδων
    ξανθές νηπιαγωγούς να …κάνουν εγχειρήσεις
    «εθνικόφρονες» τραγουδιστές νομάρχες, δήμαρχοι αθλητές
    θρησκευτικές οργανώσεις να υποστηρίζουν δεξιούς μα και «σοσιαλιστές»
    κι από κοντά πνευματικοί από το Άγιο Όρος,
    φιλόλογους να πηδάνε νότιες και …να μην τις διορίζουν
    ……………………………………………………………….
    Την βυζαντινή ίντριγκα , την αδικία εσείς σπείρατε πόντιοι, βόρειοι κι ανατολίτες,
    προσπαθώντας χωρίς προσλαμβάνουσες, πείρα , κουλτούρα, ήθος ρε αλήτες
    να γίνετε γνωστοί στο πλήθος
    μ΄ αγωνία σπρώχνοντας παντού
    τους νότιους …ξάδελφούς σας

    Η μοίρα σας είναι δυσμενέστατη παρά το λιμάνι:
    (φταίει ο Βαρδάρης ;) παγώνει τον λογισμό (μα και το καλοκαίρι ;)
    πάντα θα προπορευόμαστε
    και τουλάχιστον 10 years after θ΄ ακολουθείτε
    δυστυχώς … η ιστορία καθυστέρησε :
    ελευθερωθήκατε μόλις πριν ένα αιώνα
    από παιδιά της παλιάς Ελλάδας μεγαλωμένα
    κάτω από στην βαριά σκιά του Παρθενώνα.

    Μήπως βελούδινο διαζύγιο να πάρετε σας πρέπει εσχάτως
    αφού τόσο αδικημένοι είσαστε από των Αθηνών το κράτος ;
    εμείς αντίρρηση καμιά δεν φαίνεται να έχουμε
    κυρίως με της …Αθηνάς την σοφία που θα ’πρεπε να κατέχουμε.



    05.01.2009

    ΑπάντησηΔιαγραφή