ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον διάφορές αριστεροπερίεργες μούρες με οικολογικές, μεταναστευτικές και άλλες πολιτικά ορθές γνώσεις και ευαισθησίες. Οι περισσότερες παρεπιδημούσαν στη ΔΗΜΑΡ ως think tank του αριστερού Φώτη τρομάρα τους και μας κουνούσαν δάχτυλο σε κάθε ευκαιρία. Άνοιγαν την Αμυγδαλέζα, φρικάρανε με το Φαρμακονήσι σκίζανε καλτσόν και καλτσοδέτες αν πέταγες κανένα χαρτί στο δρόμο και λοιπά. Φυσικά ήταν λάβρες κατά της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.
Τώρα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι χαμένες κάπου αρακτές και δε λένε κουβέντα για την ξεφτίλα της Μόρια, για το Σαρωνικό, τη Μάνδρα και λοιπά. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, ο καπιταλισμός, η περιστροφή της γης και γενικώς.
Αυτές οι μούρες μόλις πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγούν πάλι στους δρόμους και θα ανακαλύψουν και πάλι τον ακτιβισμό. Για μια άλλη αριστερά με λογικούς του ΣΥΡΙΖΑ και παράλογους του Κ. Αλλαγής και άγαμους θυτες και ξέρω γω. Τις ξέρω χρόνια τις μούρες αυτές και τις παρακολουθώ γιατί είναι η εμμονή μου, η αρρώστια μου. Θάχουμε γλέντια.
Ούτε οικολόγοι είναι ούτε ευαίσθητοι με τους μετανάστες ή το τρίτο φύλλο κλπ. Απλά ο καθένας έχει ένα επάγγελμα, παίκτες μου. Σπουδάζεται και αυτό. "Αριστεροπρασινοκάπως Ευαισθησία" λέγεται. Σε ΙΕΚ. Κρατικό που λέει και η φίλη μου η Άννα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Δραπετεύοντας από την πραγματικότητα του Πέτρου Παπασαραντόπουλου



ή εμπρός στο δρόμο που χάραξαν οι κοινωνικοί εταίροι



του Πέτρου Παπασαραντόπουλου από το fb

Όπως φαίνεται, όλα πλέον κρέμονται από μια κλωστή. Οι πολιτικοί αρχηγοί διαρρέουν ότι δεν θα υποχωρήσουν από τις «κόκκινες γραμμές» τους και ο πρωθυπουργός απειλεί με παραίτηση. Η δραχμή είναι προ των πυλών.

Εάν επιχειρήσει κάποιος μια εξήγηση για τις δραματικές στιγμές που ζούμε, αυτή μπορεί ίσως να βρεθεί στην επίμονα επαναλαμβανόμενη απόδραση από την πραγματικότητα, σε εποχές κρίσης, που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία και το πολιτικό προσωπικό και που τα ίχνη της χάνονται στα βάθη της σύστασης του ελληνικού κράτους.
Κλασική απόδειξη των ανωτέρω, οι περίφημες αποφάσεις των κοινωνικών εταίρων. ΟΧΙ σε όλα. Να μην αλλάξει τίποτα στα εργασιακά. Να μη γίνει καμία διαρθρωτική αλλαγή στην αγορά εργασίας. Να διατηρηθούν ο 13ος και ο 14ος μισθός (που σημειωτέον δεν υφίσταται σε καμία χώρα σε όλη την Ευρώπη), να μην μειωθεί ο κατώτερος μισθός (που έτσι ή αλλιώς δεν εφαρμόζεται από τις μικρές επιχειρήσεις)  και το κυριότερο: Να μην αγγίξει κανείς τους εσωτερικούς κανονισμούς των ΔΕΚΟ. Για τους γνωρίζοντες, για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, εκεί βρίσκεται όλο το ζουμί. Με τις προβλέψεις των εσωτερικών κανονισμών οι μισθοί εκτινάσσονται ανεξέλεγκτα, έτσι ώστε το μέσο μισθολογικό κόστος, για να αναφέρω μόνον ένα πρόσφατο παράδειγμα, στο ΟΑΚΑ να είναι 3.200 ευρώ μηνιαίως.

Αυτή είναι η μια όψη της πραγματικότητας. Η άλλη είναι ότι η πραγματική οικονομία, η αγορά, που καθημερινά αυτορυθμίζεται. Ένας στους τρεις εργαζόμενους, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, δουλεύει ανασφάλιστος. Ο κατώτερος μισθός σπάνια εφαρμόζεται. Η ανεργία πλησιάζει το 20%. Πολλές επιχειρήσεις υποχρεώνουν τους εργαζόμενους να δηλώνουν άνεργοι, να εισπράττουν το επίδομα ανεργίας και να δουλεύουν ανασφάλιστοι. Αυτή η πραγματικότητα αφήνει παγερά αδιάφορους τους κοινωνικούς εταίρους. Κατά βάθος κάποιους τους βολεύει. Η ΓΣΕΕ ενδιαφέρεται μόνον για τα προνόμια των ΔΕΚΟ. Οι επαγγελματικοί φορείς βολεύονται απόλυτα με τη μαύρη εργασία, που εξασφαλίζει συγκριτικά πλεονεκτήματα στους «μικρούς» του κλάδου απέναντι στους «μεγάλους». Ο ΣΕΒ προσχωρεί, είτε γιατί δεν θέλει να είναι ο κακός της υπόθεσης είτε γιατί οι επικεφαλής του έχουν ήδη πουλήσει τις επιχειρήσεις τους.
Το γενικό συμφέρον, η ανάγκη να αλλάξει το τοπίο της εργασίας στην πραγματική οικονομία, η ανάγκη ενός νέου συμβολαίου στον κόσμο της εργασίας, δεν αφορούν τους κοινωνικούς εταίρους. Πρέπει όλα να μείνουν ίδια, με μια εξαίρεση: Συμφωνούν όλοι στη μείωση του μη μισθολογικού κόστους, δηλαδή στον περιορισμό των εισφορών, δηλαδή στο να πετάξουμε μια καυτή πατάτα στον καταρρέον ασφαλιστικό σύστημα. Όταν τεθεί θέμα μείωσης των συντάξεων, τότε θα κάνουμε ανέξοδη αντίσταση.
 Έτη φωτός μακριά από τη διαπίστωση του Μπρούνο Τρεντίν, ιστορικού ηγέτη των ιταλικών συνδικάτων και του Ιταλικού Κομουνιστικού κόμματος, διατυπωμένη το 1981: 
Για να είμαι πιο ωμός και σχηματικός, δεν αγωνίζεται κανείς ενάντια στην κρίση υπερασπίζοντας νέτα σκέτα τις υπάρχουσες δομές, αλλά αγωνίζεται προσπαθώντας να ελέγξει την μεταβολή τους…

 Επανέρχομαι στο ζήτημα της φαντασιακής απόδρασης. Σε περιόδους κρίσης, έχουν παρατηρηθεί σε πολλές δυτικές κοινωνίες, στη διάρκεια της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας, φαινόμενα απόδρασης από την πραγματικότητα και φαντασιακής καταφυγής σε εικονικές πραγματικότητες, σε φαντασιακές κατασκευές, εκτός τόπου και χρόνου. Η συχνότητα και η ένταση αυτού του φαινομένου ποικίλει από χώρα σε χώρα. Στην Ελλάδα φαίνεται ότι, όχι μόνον συναντιέται συχνά στα 170 χρόνια που μεσολάβησαν από την κρατική συγκρότηση, αλλά και ότι έχει βαθύτατες ιστορικές ρίζες.
Η τελευταία φορά που αποδράσαμε, ήταν πριν από 20 χρόνια με το περίφημο Μακεδονικό. Αλαλάζαμε στα συλλαλητήρια, εκθρέψαμε τον ακραίο εθνικισμό στη γειτονική χώρα και το πρόβλημα είναι ακόμα άλυτο. Μερικές δεκαετίες πριν, μετεμφυλιακά, ζητάγαμε εδώ και τώρα την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα για να καταλήξουμε να διαπιστώσουμε, εκ των υστέρων και με την Κύπρο διχοτομημένη, ότι κάθε λύση που μας προτεινόταν ήταν χειρότερη από την προηγούμενη. Δέσμιοι των φαντασιώσεών μας επιδιώξαμε την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών για να οδηγηθούμε στα συντρίμμια της Μικρασιατικής καταστροφής. Ονειρευόμασταν ότι θα ανασυστήσουμε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, δέσμιοι της Μεγάλης Ιδέας, και οδηγηθήκαμε στην ταπείνωση του πολέμου του 1897. Δεν είναι τυχαίο ότι οργανικό στοιχείο σε όλα τα επεισόδια αυτής της απόδρασης ήταν πάντα η Ορθόδοξη Εκκλησία,  

Έτσι και σήμερα, είμαστε έτοιμοι να τα τινάξουμε όλα στον αέρα. Μοιάζει κανείς να μην συναισθάνεται αυτό που έγραψε πρόσφατα ο Economist ότι επιστροφή στη δραχμή θα οδηγήσει σε δραματική κατάρρευση βιοτικού επιπέδου και στη συνέχεια σε υπερπληθωρισμό. «Εθνικώς υπερήφανοι» βουλευτές, μετά την θαρραλέα αντιστασιακή τους πράξη να αρνηθούν την απελευθέρωση του ωραρίου των φαρμακείων, είναι έτοιμοι να καταψηφίσουν κάθε αλλαγή στα εργασιακά. Δέσμιοι μιας ασύλληπτης μικροπολιτικής και συντεχνιακής αντίληψης, έχουμε ετοιμάσει και την αφήγηση της Ελλάδας της δραχμής. Για τα προβλήματα της δημόσιας διοίκησης, το πλιάτσικο στα νοσοκομεία, τη φοροδιαφυγή, τα κλειστά επαγγέλματα, τα ελλείμματα στις ΔΕΚΟ, για όλα φταίνε οι ξένοι. Ακριβώς όπως για τους φανατικούς οπαδούς των ποδοσφαιρικών ομάδων, δεν φταίει ποτέ η ομάδα τους όταν χάνει, αλλά ο διαιτητής και τα στημένα ματς. Σε ρόλο σολίστα τα ΜΜΕ, με τον ακραίο λαϊκισμό, «ρήτορες και λωποδύτες», όπως τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος στο «Δημοσθένους λέξις».
 Πολύ περισσότερο, που μπορεί να πάρουμε και άλλους μαζί μας στην καταστροφή, όπως αναφέρει ένας αστέρας των ακροδεξιών αντιμνημονιακών στο διαδίκτυο, (www.ellinomaxos.com): «αν η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή κηρύξει στάση πληρωμών, θα “κλονίσει” απόλυτα τη συμμορία των Εβραίων. Αν αρνηθεί να τους ξεπληρώσει τα ομόλογα και άρα να ξαναγοράσει η ίδια τα δικά της “σκουπίδια”, τότε απλά τελείωσαν. …Θα καταρρεύσουν οι εβραϊκές επενδυτικές τράπεζες των τοκογλύφων όπως οι “δίδυμοι” την 11η Σεπτεμβρίου».

Όπως έγραφα πριν ενάμιση χρόνο στο «Πολιτικό Τραβέρσο»:
«Κατά συνέπεια, ήρθε η ώρα να ξεχάσουμε τη Δύση, αφού είναι ένας «λάκκος λεόντων», να φορέσουμε και πάλι τη φουστανέλα μας, όπως έκανε στις αρχές του 20ου αιώνα ο Παύλος Μελάς και να αποδράσουμε φαντασιακά στην εικονική πραγματικότητά μας.
Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι θα είναι μια απόδραση χωρίς επιστροφή, «εις τόπον χλοερόνεις τόπον αναπαύσεως και αναψύξεως, ένθα απέδρα πάσα οδύνη, λύπη και στεναγμός», σύμφωνα με το τυπικό της νεκρώσιμης ακολουθίας, κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ακολουθεί η ταφή του νεκρού».

2 σχόλια:

  1. Εγώ θα κινηθώ σε άλλη κατεύθυνση, από την τάχα λογική της χρεοκοπίας.Κι όμως οι μισθοί έπεσαν ήδη 25-30% (3 στους 14 μισθούς του δημοσίου και 25% στον ιδιωτικό τομέα). Θα κόψουν κι άλλο τους μισθούς, λένε (άλλο 20-30%). Ο τιμάριθμος τρέχει με +10%. Και αυτά χωρίς να προσθέσουμε χαράτσι, μειώσεις δαπανών σε παιδεία και υγεία (περίπου 20-30% επί του μηνιαίου μισθού). Άθροισμα; 75%-100%. Αν αυτό δεν είναι χρεωκοπία, τότε τι χειρότερο να περιμένουμε;

    Από την άλλη, είναι πράγματι αστεία η λογική ότι ευθύνονται οι μισθοί και το μισθολογικό κόστος για την υποβάθμιση. Για να μην αναμασώ αυτά που έγραψα σε άλλο σχόλιο, θέλω μόνο να σημειώσω ότι πουθενά δεν κάνει λόγο για ελεγκτικούς μηχανισμούς όταν φέρεται κατά του βασικού μισθού (καθαρά νεοφιλελεύθερη στάση) ούτε βάζει κάποιο φραγμό.

    Αλλά η πιο αστεία φράση είναι αυτή με την "αυτορύθμιση της αγοράς". Η κρίση του 2008 και η κανιβαλιστικές επιθέσεις στην ευρωζώνη που έδωσαν το άλλοθι για την επίθεση στη μεσαία τάξη και την κυριαρχία του πιο σκληρού προσώπου του νεοσυντηρητισμού, αποδεικνύουν ότι τουλάχιστον η αγορά δεν αυτορρυθμίζεται. Απλά είναι αδηφάγα κι αναζητά νέες τροφές. Αν θέλει ο αρθρογράφος να καταστήσει την Ελλάδα τμήμα του μενού, δικαίωμά του, αλλά εγώ το κρίνω καθαρά νεοφιλελεύθερο/νεοσυντηρητικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΓΡΙΖΑ, ΓΚΡΙΖΟΜΑΥΡΑ, ΜΑΥΡΑ, ΠΟΛΥ ΜΑΥΡΑ
    Απο την κυβερνηση μας μαθαμε οτι η μαυρη οικονομια ειναι πανω απο 25%, ενω ο μ.ο. της Ε.Ε. ειναι περι το 15%. Αλλοι πιστευουν οτι ειναι πανω απο 30% και ισως προσεγγιζει το 40%.
    Δεν εχω βρει στοιχεια για την επιπτωση της κρισης στην γκριζα και μαυρη οικονομια στην χωρα μας. Υποθετω οτι η γκριζα (επισημη με ποσοστο αδηλωτης, τοσο σε εκδοση αποδειξεων, τιμολογιων οσο και μη ή εν μερει δηλωμενης εργασιας), αλλα πιστευω οτι εχει αυξηθει. Με δεδομενο οτι παρα την 3ετη εντονη υφεση που ανηλθε συνολικα σε 15%, ο τιμαριθμος αυξανει 5% ετησιως, που εξηγειται μερικως απο την αυξηση του ΦΠΑ, τολμω να διατυπωσω το αξιωμα του ΑΦ " Το αθροισμα της επισημης , γκριζας και μαυρης οικονομιας ειναι περιπου σταθερο". Μαλιστα σε περιοδους υφεσης αυξανεται η γκριζα και μαυρη οικονομια εις βαρος της επισημης.

    Επισης απο επισημα χειλη ανακοινωθηκε οτι 1 στους 3 εργαζεται ανασφαλιστος παιρνοντας μαυρη αμοιβη.
    Με το δεδομενο οτι η επισημη ανεργια ειναι πλησιον του 20%, προκυπτει οτι αρκετοι επισημα ανεργοι εργαζονται σε αδηλωτες εργασιες και οι πιο δραστηριοι ή χαμηλομισθοι εργαζομενοι εχουν δευτερη εργασια, συνηθως αδηλωτη. Αυτο συνεβαινε σχεδον παντα, και απ' οσα γνωριζω λογω ηλικιας, επι 42 ετη. Το 1970, οταν καναμε υπογειο στο πατρικο μου , ο μπετατζης μας ηταν ηδη συνταξιουχος στα 45 για λογους υγειας και εργαζοταν κανονικα με εναν βοηθο.

    Δηλ. αν εξαιρεσουμε τους πολυ ηλικιωμενους χαμηλοσυνταξιουχους, πιστευω οτι -ακομη- η υποκρισια μας ως λαος μοιαζει με την επαγγελματια ζητιανα που για να δημιουργησει "αισθηματα οικτου" στους περαστικους μαυριζει το προσωπο της -την ωρα της δουλειας- ενω μετα πλενεται, μακιγιαρεται και φορα τα καλα της με τις γοβες για να διασκεδασει με την παρεα της.

    Αυτην την αισθηση της υποκρισιας, του δηθεν, εχω αποκομισει τοσο απο τους κρατικους λειτουργους, τους πολιτικους, τους συνδικαλιστες, ακομη και απο σημαντικο τμημα του "σοφου λαου".
    Και εφοσον οι πολιτικοι παιρνουν μιζες μεσω της γκριζας και μαυρης οικονομια σε κουτια, σακουλες, τσαντες και εξωχωριων ή πολυεθνικων εταιρειων, ειναι κατανοητη η συμπαθεια των εκαστοτε κυβερνωντων προς την γκριζα και μαυρη οικονομια των μικρομεσαιων, κοινως την παραοικονομια στην οποια εχουν δραπετευσει πολλοι συνελληνες,λ.χ. βιοτεχνες, εμποροι, ελ. επαγγελματιες, επιχειρηματιες της νυχτας,τοκογλυφοι, μιζαδοροι,.... που δηλωνουν ελαχιστο εισοδημα.
    Οι δανειστες μας εχουν καποιο θολο σχεδιο για να παρουν μερος των χρηματων που μας εχουν δανεισει για να διοριζουν τα κοιμματα εξουσιας, για σπαταλες σε κρατικες προμηθειες και δημοσια εργα, μιζες , κ.λ.π.

    Εμεις ως κοινωνια, κομματα, επιχειρηματιες, συνεταιρισμοι, εχουμε καποιο σχεδιο, εντος η εκτος ευρωζωνης, με ευρω, μνα ή δραχμη;

    Βασει της προιστοριας μας, ηδη απο τοτε που γεννηθηκα, πολυ φοβαμαι πως οχι και ευχομαι να διαψευθω!

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΑπάντησηΔιαγραφή