ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Μιχάλης Τριανταφυλλίδης: Πως αντιλαμβανόμαστε τον άλλο



Η μαργαρίτα αγαπά αυτή τη μορφή από τη Σαλονίκη. Αυτήν την Ιστορία.

ΔΟΣ ΜΟΙ ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΞΕΝΟΝ ή
πως αντιλαμβανόμαστε τον άλλο

του Μιχάλη Γ.Τριανταφυλλίδη
υποψήφιος Α΄Θεσσαλονίκης με τη Δημοκρατική Αριστερά.

Το δικαίωμα στη μετανάστευση δεν μπορεί να το προσδιορίσει ή να το απαγορεύσει η οποιαδήποτε νομοθεσία.

Είναι ανθρώπινο δικαίωμα που πηγάζει από το γεγονός και μόνον ότι ο μετανάστης γεννήθηκε άνθρωπος. Καμμιά πολιτεία δεν μπορεί να το ακυρώσει.

Η Ελλάδα που το ένα της αδέρφι μεγάλωσε στην ξενιτειά από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι και σήμερα, δεν δικαιούται να μην έχει αναπτύξει μιάν ολοκληρωμένη και πραγματικά συγκροτημένη μεταναστευτική πολιτική.

Χάθηκε χρόνος πολύς, σπαταλήθηκαν πολλές εκατοντάδες εκατομμύρια κοινοτικών πόρων (σ αυτά εξ άλλου είμαστε μαθημένοι πια) κυρίως όμως ανατράπηκαν ισορροπίες και διαμορφώθηκαν συνθήκες που δεν μπορεί πια να διαχειριστεί η άθλια κρατική μηχανή με νοοτροπίες ρατσιστικές και συνταγές ξεπερασμένες και καταδικασμένες σε αποτυχία.

Φοβούνται οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού της εξουσίας να πάρουν θέση. Τρέμουν στην ιδέα ότι πρέπει να πουν, στον ξενόφοβο έλληνα, ότι στη χώρα μας θα ζήσουν μαζί μας και ξένοι. Οπότε άπραγοι και άβουλοι άφησαν τις συνθήκες να εξελιχθούν σε βαθμό πνιγμονής.

Τώρα πρέπει οι ξένοι να καταγραφούν και αξιολογηθούν οι περιπτώσεις άμεσης επιστροφής στις χώρες προέλευσης τους. Παράλληλα όμως θα πρέπει να σχεδιαστούν άμεσα και με βιάση σχέδια πολιτικών αξιοποίησης του δυναμικού που θα μείνει, πολιτικών αφομοίωσης των ξένων που επιθυμούν την εγκατάσταση στη χώρα μας.

Και σε όλο τούτο το πλαίσιο η ανάπτυξη διεθνών συνεργασιών είναι απολύτως αναγκαία. Ο σχεδιασμός κοινών δράσεων με της γειτονική Τουρκία σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι απαραίτητος, για την ανάσχεση του ρυθμού εισόδου των μεταναστών χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα.

Θα πρέπει δε άμεσα, να εξετασθούν όλες οι περιπτώσεις που δικαιούνται ασύλου, νομίμως και στα πλαίσια των αρχών που οι διεθνείς συνθήκες και το ελληνικό δίκαιο επιβάλουν, αλλά όχι με το ρυθμό που σήμερα επιδεικνύουν οι αρμόδιες αρχές που εξετάζουν κάποιες δεκάδες αιτήσεων το χρόνο.

Μόνον έτσι και εξ αντανακλάσεως, μειώνονται και εκμηδενίζονται οι πολιτικές ενδυνάμωσης της ξενοφοβίας και του ρατσισμού που έφεραν τους ναζιστές στο κατώφλι του κοινοβουλίου.

Δεν είναι ανάγκη να θρηνούν και οδύρονται, σήμερα, οι πολιτικές δυνάμεις της οπισθοδρόμησης και της καθυστέρησης. Πρέπει να αντιμετωπίσουν με σταθερότητα τα αποτελέσματα της δικής τους ολιγωρίας και αναποφασιστικότητας.

Το φασισμό τον αντιμετωπίζουν ισχυροί και δρώντες μηχανισμοί και θεσμοί της δημοκρατίας και όχι οι κραυγές και οι οιμωγές των σαμαράδων και άλλων τινών σήμερα Ιδιος κι απαράλλαχτος είναι σε τούτα τα θέματα κι αυτός και ο Καρατζαφέρης αλλά και πάρα πολλοί που διεκδικούν και τον τίτλο του προοδευτικού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου