ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

mama Africa

mama Africa

Παρατηρητήριο

Έχουμε δουλειές σύντροφοι. Η συλλογική ανάπτυξη δεν μπορεί παρά να είναι συνέπεια της ατομικής προόδου. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι πολίτες σε μια ελεύθερη, δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πίσω μας η πλούσια ιστορία και γραμματεία. Δίπλα μας τα χιλιάδες δικά μας παιδιά που προοδεύουν στο εξωτερικό. Μπροστά μας η πρόκληση της απαλλαγής από το κοινωνικό άγος. Και έχουμε δύναμη, ατόφια ανθρώπινη έλλογη δύναμη. Μπορούμε να λέμε, να γράφουμε και να κάνουμε το σωστό. Είμαστε άτομα δεν είμαστε μάζα δεν είμαστε πολτός.

Και το 2018 που μπαίνει θα ξορκίζουμε το θάνατο και θα γελάμε με τους τιποτένιους. Καλή χρονιά.


ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Τουλάχιστον η μεταπολεμική μας ιστορία είναι μια αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στην αριστεία και τη μετριοκρατία. Ανάμεσα στον εκλεκτισμό και την ισοπέδωση. Ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό. Χωρίς όμως διακριτά ισχυρά στρατόπεδα και ιδεολογικά ρεύματα. Γι’ αυτό και είμαστε πάντοτε έρμαια του λαϊκισμού ο οποίος πλασάρεται ως το απόγειο της δημοκρατίας αλλά οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από την αποδοχή της χούντας των συνταγματαρχών μεταπηδήσαμε ταχύτατα στον έρωτα του σοσιαλισμού με τα λεφτά των άλλων. Γι’ αυτό ακροβατούμε συνεχώς ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, στην παράδοση και τη νεωτερικότητα. Γι’ αυτό θέλουμε τα σπίτια μας και τα χωριά μας καθαρά και περιποιημένα και την πόλη, τον αστικό χώρο, βρώμικο και κατεστραμμένο.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Τα ένα τρισ. είναι ναρκοπέδιο, δεν είναι ζώνη με εκρηκτικά, του Αρίστου Δοξιάδη




Οι καμικάζι λογαριάζουν λάθος: Το ‘ένα τρισ.' (αν ισχύει) δεν είναι το κόστος εξόδου της Ελλάδας, είναι το κόστος του κάθε ‘ατυχήματος’ που μπορεί να συμβεί σε κάθε αδύναμη χώρα. Αυτό θα το αντιμετωπίσουν είτε με εμάς, είτε χωρίς εμάς.
Όποτε βγαίνει κάποια εκτίμηση για το τεράστιο κόστος που θα έχει για την ευρωζώνη μια ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας,  στην Ελλάδα πολλοί αναθαρρούν: «αφού θα τους κοστίσει τόσο πολύ να φύγουμε, θα μας κρατήσουν μέσα ότι και να κάνουμε». Ο συλλογισμός είναι επικίνδυνα λαθεμένος.
Όσες εκτιμήσεις ξεπερνούν τα 200 δισ., και φτάνουν μέχρι το ένα τρισ., αναφέρονται στιςέμμεσες επιδράσεις της ελληνικής εξόδου, δηλαδή σε κατάρρευση εμπιστοσύνης για τις άλλες χώρες του νότου (π.χ. Ισπανία). Ο κίνδυνος είναι πραγματικός, αν και είναι πολύ δύσκολο να εκτιμηθεί (βλ. εδώ). 
Αλλά η κατάρρευση στις άλλες χώρες μπορεί να προέλθει από πολλές πηγές, όχι μόνο από την δική μας έξοδο. Αυτό σημαίνει η διαπίστωση ότι η ευρωζώνη έχει λαθεμένη αρχιτεκτονική. Δεν σημαίνει οτι κατά λάθος έβαλε στις τάξεις της ένα μικρό σπάταλο κράτος. Σημαίνει οτι λείπουν μερικοί βασικοί μηχανισμοί σταθεροποίησης. Η συζήτηση και η διαφωνία στο ευρωπαϊκό επίπεδο είναι σχετικά με τη μορφή των μηχανισμών που πρέπει να εγκατασταθούν (που περιλαμβάνει και την άποψη για μια διατεταγμένη επιστροφή σε περισσότερα νομίσματα). Στη βασική όμως διαπίστωση όλοι συμφωνούν.
Εφόσον δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι μηχανισμοί, εμείς μπορεί να παραμείνουμε στην ευρωζώνη, και η ζημιά του ενός τρισ. να έρθει από αλλού. Το ‘ένα τρισ.' (αν ισχύει) δεν είναι το κόστος εξόδου της Ελλάδας, είναι το κόστος του κάθε ‘ατυχήματος’ που μπορεί να συμβεί σε κάθε αδύναμη χώρα. Αυτό θα το αντιμετωπίσουν είτε με εμάς, είτε χωρίς εμάς.
Αυτό αποδυναμώνει, δεν ενισχύει, μια στρατηγική καμικάζι, του τύπου: «δεν συνεργάζομαι, πληρώστε με». Γιατί οι ισχυρές οικονομίες έχουν μόνο δύο τρόπους να αντιμετωπίσουν το ‘ένα τρισ.’. Είτε θα κινηθούν γρήγορα να εγκαταστήσουν σταθεροποιητικούς μηχανισμούς, είτε θα αποφασίσουν να πληρώσουν το ένα τρισ., και να προχωρήσουν σε νέα ρότα. Σε καμμιά περίπτωση δεν τις συμφέρει να συνεχίσουν να επιχορηγούν τα ελληνικά ελλείματα, χωρίς να αλλάξει η αρχιτεκτονική. Το μόνο που θα κατάφερναν έτσι είναι να προσθέτουν κάθε χρόνο μερικές δεκάδες δισ. πραγματικό κόστος στο 'ένα τρισ.' πιθανό κόστος από ατύχημα.
Το αν θα διορθωθεί η αρχιτεκτονική της ευρωζώνης εξαρτάται πολύ λίγο από την Ελλάδα. Εξαρτάται περισσότερο από την συνεννόηση ανάμεσα στο σύνολο των ισχυρών, πλεονασματικών χωρών, και στο σύνολο των ελλειμματικών χωρών. Μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός τέτοιος ώστε οι βόρειοι να δεχτούν, με προϋποθέσεις, να χρηματοδοτούν όχι μόνο μία, αλλά όλες τις ελλειμματικές χώρες; Αν ναι, το ευρώ θα προχωρήσει. Αν όχι, θα συμβεί το 'ενα τρισ.' και οι δρόμοι θα χωρίσουν.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα του τσαμπουκά που προτείνουν οι "ευρώ χωρίς μνημόνιο" δεν έχει καμμία τύχη. Αν οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, διαπιστώσουν οτι δεν έχουμε καμμιά διάθεση για συνεννόηση, καμμιά θετική πρόταση, κανένα μέτωπο με τους Ιταλούς, Ισπανούς και Πορτογάλους, τότε η μόνη ορθολογική επιλογή τους θα είναι να μας βγάλουν από τη συζήτηση για να μπορέσουν να τα βρουν μεταξύ τους. 
Η μόνη ορθολογική δική μας επιλογή είναι να μετάσχουμε στη συζήτηση, με προτάσεις που θα μπορούσαν να ισχύσουν για όλο το νότο, όχι μόνο για εμάς. Αν επιμένουμε να είμαστε ειδική περίπτωση, πράγματι θα αποφασίσουν χωρίς εμάς.

2 σχόλια:

  1. Νομίζω ότι το άρθρο το θέτει σωστά το ζήτημα. Ωστόσο, θα συμπληρώσω ότι την εικόνα ότι οι Έλληνες θέλουν να φύγουν από την ευρωζώνη (κάτι που δεν μπορούν να το επιβάλουν) είναι μία εικόνα που για ψηφοθηρικούς λόγους καλλιέργησε ο πάλαι ποτέ κραταιός δικομματισμός. Ακόμα και η λογική των δημοψηφισματικών εκλογών (Σαμαράς) έχει άμεση επίπτωση, πέρα από το διχαστικό της υπόθεσης, και στις αγορές και τις πιέσεις που δέχεται η χώρα εν μέσω εκλογών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιώργος Β. Ριζούλης20 Μαΐου 2012 - 3:40 μ.μ.

    Η τελευταία παράγραφος του κειμένου είναι "όλο το ζουμί". Είναι η μόνη ασφαλής πυξίδα για να κινηθεί κανείς τώρα πιά, στα τρικυμιώδη οικονομικο-πολιτικά νερά της Ευρωζώνης.
    Είναι πιθανότατο ότι το "ατύχημα" (που μπορεί να έλθει από λάθος χειρισμούς και όχι από προθεση), ενδέχεται να ξεκινήσει όχι από Ελληνική έξοδο, αλλά από γενικευμένη τραπεζική κατάρρευση (άν η αλυσωτή αντίδραση "πυροδοτηθεί" πρωτα στην Ισπανία ή την Ελλάδα, λίγη σημασία έχει).
    Και εδώ ο κίνδυνος αναπτύσσεται διπολικά, σαν "συμπληγάδες": Όσο παρατείνεται χρονικά η διάρκεια της αποτυχημένης Ευρωπαικής αντιμετώπισης της κρίσης με pro-κυκλικά υφεσιακά μέτρα, τόσο αυξάνει το ρίσκο του ατυχήματος.
    Και όσο πιό ασαφής παραμένει η στρατηγική των λεγόμενων αντιμνημονιακών (π.χ. στη χώρα μας), τόσο προστίθενται στο μείγμα του ρίσκου νέες αστάθμητες "συνιστώσες".
    Το Ευρωπαικό πολιτικό προσωπικό που σήμερα κυβερνά (ΕΛΚ και οι σύμμαχοί του) έχουν υπερφορτωθυεί, αντιδρούν σπασμωδικά. Μόνη αχτίδα φωτός η μεταβολή που φέρνει η εκλογή Ολλάντ και η φανερή σύγκλισή του με την (ορθή) αντι-κυκλική οικονομική στρατηγική Ομπάμα.
    Ως χώρα πρέπει να κερδίσουμε χρόνο, μέχρι να ξεκαθαρίσει η σύγκρουση που αρχίζει μέσα στον σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή