ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Λούλα Αναγνωστάκη

Λούλα Αναγνωστάκη
Η φωτό είναι του Σπύρου Στάβερη για τη LIFO

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα σαφές μέτωπο ΝΔ και του κυοφορούμενου νέου σχήματος της κεντροαριστεράς. Μια γενναία και ρηξικέλευθη πολιτική συνεννόηση αρχών με συγκεκριμένα σημεία επαφής και καθαρές στοχεύσεις. Κι ας έχουν διαφορές που πρέπει να γίνουν σαφέστατες. Αυτό προϋποθέτει τη διατύπωση και διακίνηση τεκμηριωμένων πολιτικών θέσεων για τα μεγάλα επίδικα και κυρίως για τα δύο πιο σημαντικά. Αυτά της παραγωγής πλούτου και της διαχείρισης του κράτους. Με τρόπο όμως που θα αποδεικνύει και στον πλέον αδαή ότι η ελευθερία στην οικονομία από τη μια και η υποχώρηση του κράτους από την άλλη θα αποδειχθούν ωφέλιμα όχι μόνο για το κεφάλαιο αλλά και για τους πολίτες και δη τους ασθενέστερους. Αυτό σημαίνει υπεύθυνη λαϊκή πολιτική και όχι ελιτίστικη ή λαϊκίστικη.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσο θα πολλαπλασιάζονται οι δημόσιες τοποθετήσεις των υποψηφίων τόσο θα αποκαλύπτεται ο φυσικός αρχηγός του κέντρου και το βαρύ πολιτικό του φορτίο. Αλλά είναι εποχή του diet, οπότε....

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

τα βότσαλα…





Σύγχρονη ελληνική ποίηση για το καλό του μήνα
από την Κatabran

τα βότσαλα…

όταν περπατάμε μαζί 
αλλά και …
όταν περπατάμε μόνοι
προσέχουμε να μην αγγίξουμε το χωρισμό που στο πλευρό μας βαδίζει
μα ακούγεται κάτω από τα παπούτσια μας σαν βότσαλο που το βάρος μας αγγίζει 
και σκέφτομαι πως κάθε φορά όπως και κάθε βότσαλο διαθέτει μια διαφορετική φυσιογνωμία
σαν τους ανθρώπους ακριβώς…
πώς είναι να προχωράς ανάμεσα στους ανθρώπους όπως ανάμεσα σε φυσικές ανωμαλίες;
δεν ξέρω αν είναι είναι η μοναξιά που με κάνει να το αναρωτιέμαι αυτό, αλλά θυμάμαι πως ένιωσα ξάφνιασμα όταν παιδί κάποτε μπροστά σε καθρέφτη κοίταζα την εικόνα μου κι αναρωτιόμουν, είμαι εγώ; και έπιανα το μέτωπό μου, τα μάγουλά μου, τον ώμο μου, το χέρι μου… λες και η αμφιβολία με έπνιγε… αυτή εκεί μέσα, ποια ήταν;
ποια είμαι λοιπόν κατά την ώρα του ξυπνήματός μου;
τί είναι πάλι αυτό το ξάφνιασμα που νιώθω;
χρησιμοποιώ τη σκέψη μου…
αντιλαμβάνομαι μια επιφάνεια πλατειά σαν αγκαλιά…
και γυμνώνω την καρδιά μου για να μπορέσω να φτάσω όσο πιο βαθειά γίνεται…
δεν υπάρχει καμιά προεξοχή, όλα είναι λεία, στρωτά, απαλά…
αισθάνομαι τις αισθήσεις μου να πέφτουν και να χάνονται σαν σταλαγματιές στην άκρη ενός σπάγγου…
και τα πάντα γίνονται συγκατάβαση…ευτυχία… γαλήνη…
κι εκείνη η ασίγαστη δίψα μου δείχνει πως δεν υπάρχει τίποτε πια να ομολογήσω…
έχω πλέον πιστέψει στον άλλο άνθρωπο!
κι ας είναι μόνο μερικές δεκάδες οι στιγμές κάθε φορά…
αρκούν…
τη μια στιγμή δεν είμαι τίποτα κι έπειτα γίνομαι ξεχωριστή σαν βότσαλο…
αυτό είναι που φχαριστιέμαι τελικά σε αυτόν τον τόπο…
κοντά του μαθαίνω αυτό το μυστικό ρυθμό:
να χάνομαι για να υπάρξω…
κοντά του μαθαίνω πως αν βάλω τις παλάμες μου δυνατά πάνω του, εκεί κι αποτυπώνω την αφή μου …

2 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Εμείς ευχαριστούμε που μας έδωσες τη δυνατότητα να απολαύσουμε κάτι πραγματικά όμορφο αυτές τις δύσκολες μέρες.

      Διαγραφή