ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

πίσω στα 60s

πίσω στα 60s

Παρατηρητήριο

"Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα». Αυτος ειναι ο τιτλος του συνεδριου. Τεχνηέντως και παραπειστικώς η συζήτηση μεταφέρθηκε σε συγκρίσεις μεταξύ των ολοκληρωτισμών του 20 αιώνα γιατί έτσι βόλευε τους αμετανόητους οπαδούς τους, ειδικά τους φιλοσοβιετικούς που είναι και ιδεολογικά κυρίαρχοι στη χώρα αυτή. Εχουμε μέλλον ακόμα μέχρι να βγάλουμε τη γλίτσα αυτή από πάνω μας. Είναι ένα ακόμα δείγμα της αβελτηρίας μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

τα βότσαλα…





Σύγχρονη ελληνική ποίηση για το καλό του μήνα
από την Κatabran

τα βότσαλα…

όταν περπατάμε μαζί 
αλλά και …
όταν περπατάμε μόνοι
προσέχουμε να μην αγγίξουμε το χωρισμό που στο πλευρό μας βαδίζει
μα ακούγεται κάτω από τα παπούτσια μας σαν βότσαλο που το βάρος μας αγγίζει 
και σκέφτομαι πως κάθε φορά όπως και κάθε βότσαλο διαθέτει μια διαφορετική φυσιογνωμία
σαν τους ανθρώπους ακριβώς…
πώς είναι να προχωράς ανάμεσα στους ανθρώπους όπως ανάμεσα σε φυσικές ανωμαλίες;
δεν ξέρω αν είναι είναι η μοναξιά που με κάνει να το αναρωτιέμαι αυτό, αλλά θυμάμαι πως ένιωσα ξάφνιασμα όταν παιδί κάποτε μπροστά σε καθρέφτη κοίταζα την εικόνα μου κι αναρωτιόμουν, είμαι εγώ; και έπιανα το μέτωπό μου, τα μάγουλά μου, τον ώμο μου, το χέρι μου… λες και η αμφιβολία με έπνιγε… αυτή εκεί μέσα, ποια ήταν;
ποια είμαι λοιπόν κατά την ώρα του ξυπνήματός μου;
τί είναι πάλι αυτό το ξάφνιασμα που νιώθω;
χρησιμοποιώ τη σκέψη μου…
αντιλαμβάνομαι μια επιφάνεια πλατειά σαν αγκαλιά…
και γυμνώνω την καρδιά μου για να μπορέσω να φτάσω όσο πιο βαθειά γίνεται…
δεν υπάρχει καμιά προεξοχή, όλα είναι λεία, στρωτά, απαλά…
αισθάνομαι τις αισθήσεις μου να πέφτουν και να χάνονται σαν σταλαγματιές στην άκρη ενός σπάγγου…
και τα πάντα γίνονται συγκατάβαση…ευτυχία… γαλήνη…
κι εκείνη η ασίγαστη δίψα μου δείχνει πως δεν υπάρχει τίποτε πια να ομολογήσω…
έχω πλέον πιστέψει στον άλλο άνθρωπο!
κι ας είναι μόνο μερικές δεκάδες οι στιγμές κάθε φορά…
αρκούν…
τη μια στιγμή δεν είμαι τίποτα κι έπειτα γίνομαι ξεχωριστή σαν βότσαλο…
αυτό είναι που φχαριστιέμαι τελικά σε αυτόν τον τόπο…
κοντά του μαθαίνω αυτό το μυστικό ρυθμό:
να χάνομαι για να υπάρξω…
κοντά του μαθαίνω πως αν βάλω τις παλάμες μου δυνατά πάνω του, εκεί κι αποτυπώνω την αφή μου …

2 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Εμείς ευχαριστούμε που μας έδωσες τη δυνατότητα να απολαύσουμε κάτι πραγματικά όμορφο αυτές τις δύσκολες μέρες.

      Διαγραφή