ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Thelonious monk - Allen ginsberg

Thelonious monk - Allen ginsberg
Δυο γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

Όσοι βιάζεστε να του δώσετε εύσημα συμβολής στην αποδόμηση του αντιαμερικανισμού λάβετε υπόψη σας ότι:
1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αντιαμερικανισμός. Υπάρχει όμως έντονος αντιευρωπαϊσμός σαφώς πιο ισχυρός και επικίνδυνος. Ο αντιαμερικανισμός αναπτύχθηκε μεταπολεμικά ως φιλοσοβιετισμός και έσβησε μαζί με το τέλος της σοβιετίας. Το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωσή του κατά την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης και τα κινήματα των αδεσμεύτων. Μέχρι που η δανεική ευδαιμονία τα σκούπισε όλα.
2. Δεν τόχει σε τίποτε όταν επιστρέψει να γυρίσει το χαρτί και να ξαναγίνει αντιαμερικανός ή αντιτραμπ ή οτιδήποτε άλλο. Διαβάζει άριστα το ακροατήριό του, ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους κλείνει το μάτι και πλασάρει ότι τα βρήκε με τον τέως δαίμονα για να την πει στους σημερινούς δαίμονες της ΕΕ. Το αύριο είναι άλλη μέρα.
3. Η Αριστερά μπορεί να συγχωρήσει όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές αποκλίσεις, ανίερες συμμαχίες κλπ , προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Θα τις βγάλει όμως σαν μαχαίρια μετά την ήττα, για να δικάσει τους χτεσινούς ηγέτες. Έχουμε δρόμο ακόμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων τους η Επιτυχία είναι το κλείσιμο της ΒSH Hellas, (πρώην Πίτσος),. Ουδόλως τους απασχολεί η επίσκεψη στις ΗΠΑ. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταλάβει τι ακριβώς παίζεται μέσα στα ελληνικά λαϊκά στρώματα ελπίζω να είμαστε ζωντανοί. Ως τότε αφήστε τους ήσυχους να σας φτιάχνουν την ατζέντα.

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

τα βότσαλα…





Σύγχρονη ελληνική ποίηση για το καλό του μήνα
από την Κatabran

τα βότσαλα…

όταν περπατάμε μαζί 
αλλά και …
όταν περπατάμε μόνοι
προσέχουμε να μην αγγίξουμε το χωρισμό που στο πλευρό μας βαδίζει
μα ακούγεται κάτω από τα παπούτσια μας σαν βότσαλο που το βάρος μας αγγίζει 
και σκέφτομαι πως κάθε φορά όπως και κάθε βότσαλο διαθέτει μια διαφορετική φυσιογνωμία
σαν τους ανθρώπους ακριβώς…
πώς είναι να προχωράς ανάμεσα στους ανθρώπους όπως ανάμεσα σε φυσικές ανωμαλίες;
δεν ξέρω αν είναι είναι η μοναξιά που με κάνει να το αναρωτιέμαι αυτό, αλλά θυμάμαι πως ένιωσα ξάφνιασμα όταν παιδί κάποτε μπροστά σε καθρέφτη κοίταζα την εικόνα μου κι αναρωτιόμουν, είμαι εγώ; και έπιανα το μέτωπό μου, τα μάγουλά μου, τον ώμο μου, το χέρι μου… λες και η αμφιβολία με έπνιγε… αυτή εκεί μέσα, ποια ήταν;
ποια είμαι λοιπόν κατά την ώρα του ξυπνήματός μου;
τί είναι πάλι αυτό το ξάφνιασμα που νιώθω;
χρησιμοποιώ τη σκέψη μου…
αντιλαμβάνομαι μια επιφάνεια πλατειά σαν αγκαλιά…
και γυμνώνω την καρδιά μου για να μπορέσω να φτάσω όσο πιο βαθειά γίνεται…
δεν υπάρχει καμιά προεξοχή, όλα είναι λεία, στρωτά, απαλά…
αισθάνομαι τις αισθήσεις μου να πέφτουν και να χάνονται σαν σταλαγματιές στην άκρη ενός σπάγγου…
και τα πάντα γίνονται συγκατάβαση…ευτυχία… γαλήνη…
κι εκείνη η ασίγαστη δίψα μου δείχνει πως δεν υπάρχει τίποτε πια να ομολογήσω…
έχω πλέον πιστέψει στον άλλο άνθρωπο!
κι ας είναι μόνο μερικές δεκάδες οι στιγμές κάθε φορά…
αρκούν…
τη μια στιγμή δεν είμαι τίποτα κι έπειτα γίνομαι ξεχωριστή σαν βότσαλο…
αυτό είναι που φχαριστιέμαι τελικά σε αυτόν τον τόπο…
κοντά του μαθαίνω αυτό το μυστικό ρυθμό:
να χάνομαι για να υπάρξω…
κοντά του μαθαίνω πως αν βάλω τις παλάμες μου δυνατά πάνω του, εκεί κι αποτυπώνω την αφή μου …

2 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Εμείς ευχαριστούμε που μας έδωσες τη δυνατότητα να απολαύσουμε κάτι πραγματικά όμορφο αυτές τις δύσκολες μέρες.

      Διαγραφή