ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Thelonious monk - Allen ginsberg

Thelonious monk - Allen ginsberg
Δυο γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

Όσοι βιάζεστε να του δώσετε εύσημα συμβολής στην αποδόμηση του αντιαμερικανισμού λάβετε υπόψη σας ότι:
1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αντιαμερικανισμός. Υπάρχει όμως έντονος αντιευρωπαϊσμός σαφώς πιο ισχυρός και επικίνδυνος. Ο αντιαμερικανισμός αναπτύχθηκε μεταπολεμικά ως φιλοσοβιετισμός και έσβησε μαζί με το τέλος της σοβιετίας. Το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωσή του κατά την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης και τα κινήματα των αδεσμεύτων. Μέχρι που η δανεική ευδαιμονία τα σκούπισε όλα.
2. Δεν τόχει σε τίποτε όταν επιστρέψει να γυρίσει το χαρτί και να ξαναγίνει αντιαμερικανός ή αντιτραμπ ή οτιδήποτε άλλο. Διαβάζει άριστα το ακροατήριό του, ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους κλείνει το μάτι και πλασάρει ότι τα βρήκε με τον τέως δαίμονα για να την πει στους σημερινούς δαίμονες της ΕΕ. Το αύριο είναι άλλη μέρα.
3. Η Αριστερά μπορεί να συγχωρήσει όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές αποκλίσεις, ανίερες συμμαχίες κλπ , προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Θα τις βγάλει όμως σαν μαχαίρια μετά την ήττα, για να δικάσει τους χτεσινούς ηγέτες. Έχουμε δρόμο ακόμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων τους η Επιτυχία είναι το κλείσιμο της ΒSH Hellas, (πρώην Πίτσος),. Ουδόλως τους απασχολεί η επίσκεψη στις ΗΠΑ. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταλάβει τι ακριβώς παίζεται μέσα στα ελληνικά λαϊκά στρώματα ελπίζω να είμαστε ζωντανοί. Ως τότε αφήστε τους ήσυχους να σας φτιάχνουν την ατζέντα.

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

Η αναδιαπραγμάτευση και τα 11,5 δισ. ευρώ


Ήταν πολλοί αυτοί που είχαν υποστηρίξει και προεκλογικά, ότι η αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου θα ήταν δυνατή, στο μέτρο που η ελληνική κυβέρνηση προχωρούσε σε μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο, είναι δεδομένο ότι ένα κράτος και μια κοινωνία που επί 100 χρόνια έμαθαν να δουλεύουν με έναν τρόπο, είναι αδύνατο να μεταρρυθμιστούν ριζικά από τη μια μέρα στην άλλη. Έστω και αν η κυβέρνηση έδειχνε τη μεγαλύτερη δυνατή διάθεση να αλλάξει τα πάντα. Και επειδή οι αλλαγές θα είναι αργές και επίπονες και γεμάτες συγκρούσεις, αυτό που απέμεινε είναι να ξεπεραστεί ο σκόπελος των 11,5 δις, με νέα περιοριστικά μέτρα. Τώρα, δίκαια ή άδικα, στοχευμένα ή οριζόντια, αυτή είναι μια άλλη συζήτηση που την κάναμε πριν λίγες μέρες. Οι περικοπές των δαπανών είναι το μοναδικό που μπορεί να κάνει αυτή η χώρα άμεσα, δυστυχώς. Οι ιδιωτικοποιήσεις, οι επενδύσεις, η αύξηση των εσόδων κλπ είναι για μας δύσκολα πράγματα. Θα γίνουν, αλλά θέλουν χρόνο.
Συνεπώς, αν η Ευρώπη θέλει κρατήσει τη χώρα μας στην ΕΕ, ένας τρόπος υπάρχει, η πολιτική συμφωνία με τους δανειστές. Κύριοι, η κυβέρνηση με την οποία μιλάτε είναι η μοναδική με την οποία μπορείτε να συνεννοηθείτε. Μετά από αυτή, το χάος, τόχετε νομίζουμε καταλάβει. Δώστε της χρόνο και πολιτικό αέρα να αναπνεύσει, για να μείνει ισχυρή και να μπορέσει να προχωρήσει σε αλλαγές (leo).

Οι προτάσεις του φίλου μας Σάκη Παπαθανασίου είναι, νομίζω, λογικές και εύστοχες.

του Σάκη Παπαθανασίου
μέλους της Εκτελεστικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς

Η αναδιαπραγμάτευση του προγράμματος προσαρμογής πρέπει να υπηρετήσει το στόχο της δημοσιονομικής εξυγίανσης. Οποιαδήποτε πρόταση διατήρησης των παθογενειών που έφεραν τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας συνιστά κάλεσμα για άλμα στο κενό. Αντίθετα, όρος εκ των ων ουκ άνευ για την εξυγίανση είναι η επιτάχυνση των διαρθρωτικών αλλαγών.
Το πρόγραμμα προσαρμογής αποδεικνύεται ότι δεν επιτυγχάνει τις στοχεύσεις του. Η ανάγκη για ριζική τροποποίησή του είναι αδήριτη, όμως οι πολιτικοί συσχετισμοί στην ΕΕ δε μας διευκολύνουν. Η εμμονή στο ίδιο μίγμα πολιτικής και η προσωρινή διακοπή της χρηματοδότησης από την τρόικα κάνει πραγματικό τον κίνδυνο διολίσθησης της χώρας σε χρεοκοπία. Αντικειμενικά δημιουργούνται ερωτήματα για το αν η γερμανική πολιτική ελίτ περιμένει την εκπόνηση της έκθεσης της τρόικα ή επιχειρεί να την επηρεάσει για την εξυπηρέτηση ενός πολιτικού σχεδίου εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον πώς μπορεί να διαπραγματευτεί η ελληνική κυβέρνηση;
Εξαρχής είναι απαραίτητο να επικεντρωθεί στα μέτρα ύψους 11,5 δισ. που αποτελούν δέσμευση από τη δανειακή σύμβαση και να μην εμπλακεί σε περίπλοκα ζητήματα που μπορούν να εξετασθούν σε καταλληλότερο χρόνο. Διότι αν ξεπεραστεί ο σκόπελος των 11,5 δισ. θα δημιουργηθούν ευνοϊκότερες συνθήκες για ρυθμίσεις που θα βελτιώσουν τη βιωσιμότητα του χρέους, όπως το κούρεμα του χρέους προς τον επίσημο τομέα (ΕΚΤ, κράτη ευρωζώνης) και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών χωρίς επιβάρυνση του δημόσιου χρέους των κρατών.
Το αμέσως επόμενο διάστημα πρέπει στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο να διεκδικηθούν ζητήματα όπως:
- Η αποκατάσταση ενός πλαισίου συνεννόησης στη βάση των πραγματικών στοιχείων και η έναρξη διαδικασιών αποτελεσματικότερου κοινού σχεδιασμού και παρακολούθησης του προγράμματος.
- Η μη λήψη περαιτέρω μέτρων για το 2012 με την επίκληση της ύφεσης.
- Η χρονική επιμήκυνση κατά δύο έτη του προγράμματος και η κάλυψη της αναγκαίας χρηματοδότησης χωρίς προσφυγή στα εθνικά κοινοβούλια. Η επιμήκυνση θα επιδράσει θετικά στην αντιμετώπιση της ύφεσης και θα δώσει χρόνο για την εφαρμογή πολιτικών μείωσης δαπανών που συνδέονται με διαφθορά και σπατάλη και αύξησης των εσόδων με καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.
- Η αποδοχή δημιουργίας ενός καλαθιού μέτρων με δυνατότητα μεγαλύτερης επίδρασης στον προϋπολογισμό από το σημερινό προβλεπόμενο ποσό μείωσης των δαπανών κατά 11,5 δισ. και αύξησης των εσόδων κατά 5,6 δισ. Ετσι ώστε η ενδεχόμενη απόδοση μέτρων στη συγκέντρωση εσόδων να επιτρέψει τη μικρότερη μείωση των δαπανών και να αποφευχθεί η λήψη μέτρων σε βάρος των χαμηλών μισθών - συντάξεων και των αναγκαίων υποστηρίξεων κοινωνικού χαρακτήρα.
- Η συμφωνία να ψηφιστούν από το πακέτο το μέτρων μόνον εκείνα που θα αφορούν σε μείωση δαπανών στον προϋπολογισμό του 2013 αντίστοιχη με το 1,5% του ΑΕΠ, ενώ η επιλογή για τα επόμενα έτη των μέτρων να γίνει ανάλογα με τις επιπτώσεις των παρεμβάσεων που θα έχουν ήδη πραγματοποιηθεί.
- Η δέσμευση για συνδυασμό της μείωσης των δαπανών του προϋπολογισμού με ενίσχυση της χρηματοδότησης της ανάπτυξης.
- Η άρση της πρόβλεψης του μνημονίου για ένταξη όλων των εσόδων κατά προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους, που δεν επιτρέπει η όποια υπεραπόδοση των μέτρων να οδηγήσει σε διοχέτευση πόρων στην κοινωνική πολιτική και ιδιαίτερα στην καταπολέμηση της ανεργίας.
- Η δέσμευση για ταχύτατη προώθηση της ανακεφαλαιοποίησης του τραπεζικού συστήματος.
Μετά την ολοκλήρωση αυτής της φάσης διαβουλεύσεων και έχοντας γνώση των νέων δεδομένων όλες οι πολιτικές δυνάμεις θα πρέπει να καταθέσουν τη δική τους πρόταση. Αν υπάρξει δυστοκία θα κληθούμε να λάβουμε έκτακτες αποφάσεις. Σε κάθε περίπτωση η εθνική και κοινωνική συμφωνία για συντεταγμένη υποχώρηση - ανασύνταξη δυνάμεων είναι μονόδρομος.
Η χώρα πρέπει να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια να κρατηθεί στην ευρωζώνη έως ότου ληφθούν οι μεγάλες αποφάσεις, είτε αυτές αφορούν την οικονομική και πολιτική ενοποίηση είτε την αρνητική δρομολόγηση της διάσπασης ή διάλυσης της ευρωζώνης.
Η χρεοκοπία, η οικονομική κατάρρευση και η γεωπολιτική περιδίνηση είναι απαγορευτικές για εξελίξεις προοδευτικού χαρακτήρα.


3 σχόλια:

  1. ' Η χρονική επιμήκυνση κατά δύο έτη του
    προγράμματος και η κάλυψη της
    αναγκαίας χρηματοδότησης χωρίς
    προσφυγή στα εθνικά κοινοβούλια.'

    Τι διαζύγιο από τη δημοκρατία (των άλλων λαών) είναι αυτό;
    Τι ακολουθεί μετά από αυτο; καμια πεφωτισμένη πανευρωπαική ολιγαρχία;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ακολουθεί μια νεοταξίτικη ευρωζωνική τεχνοκρατική junta. Αυτήν, ήδη, την ονομάζουν "δημοσιονομική σύγκλιση" και αποτελεί την έμπρακτη φυσική συνέχεια του νεομπρεζνιεφικού δόγματος του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού" των κληρονόμων των ερειπίων του ευρωκομμουνισμού, όπως αυτός εκφράστηκε, εν Ελλάδι, από τον ηγέτη του χώρου Λεωνίδα Κύρκο.

    Αυτό είναι που σχεδιάζουν, επί χάρτου, οι ευρωγραφειοκρατικές ελίτ να ακολουθήσει. Όμως, το τι θα ακολουθήσει στην πράξη είναι ένα άλλο ζήτημα.

    Και αυτό, που μπορεί να ακολουθήσει στην πράξη, είναι που τρέμουν οι εγχώριοι συντηρητικοποιημένοι "ανανεωτές" μας, επειδή αντιλαμβάνονται ότι το δόγμα του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού" μπορεί να έχει την τύχη του γνήσιου και αυθεντικού μπρεζνιεφικού δόγματος του "υπαρκτού σοσιαλισμού". Και επειδή - ακόμα χειρότερα - αντιλαμβάνονται ότι η ευρωζώνη οδεύει προς το να έχει την τύχη της αλήστου μνήμης "Ε.Σ.Σ.Δ.".

    Αυτό είναι που τους φέρνει σε κατάσταση απελπισίας και τους οδηγεί σε νεοσουσλοφικά πολιτικοϊδεολογικά παραληρήματα, σαν αυτό του κ. Σάκη Παπαθανασίου, τα οποία έχουν, όπως ακριβώς και οι γνήσιες σουσλοφικές "εκλαϊκευτικές" θεωρητικές κατασκευές, ένα έντονο αντιδημοκρατικό και ολοκληρωτικό περιεχόμενο, το οποίο στην ουσία εκφράζει την απαίτηση για την υποταγή της σκληρής πραγματικότητας στην κυριαρχία των ιδεοληψιών του πολιτικού αυτού χώρου και στην εμμονή της πεισματικής και της, εκ των πραγμάτων, ανορθόλογης υπεράσπισης των τραγικά αποτυχημένων κατακευασμάτων, που βασίστηκαν σε αυτές τις ιδεοληψίες.

    Θα ήσαν για γέλια, εάν δεν ήσαν για κλάματα, οι συντηρητικοποιημένοι και ιδεοληπτικοί "ανανεωτές" μας. Και είναι, κυριολεκτικά, για κλάματα, λόγω της συμμετοχής τους στην παρούσα κυβέρνηση της συμφοράς και της πολιτικής εξαπάτησης των ψηφοφόρων και των τριών κομμάτων που την απαρτίζουν, στους οποίου ψηφοφόρους, ουδόλως, είπαν, προεκλογικά, αυτά που λέει ο κ. Παπαθανασίου. Και στους οποίους άλλα είπαν και στο πρόγραμμα κυβερνητικής συμφωνίας, που έδωσαν στην δημοσιότητα, αφού σχημάτισαν την συγκυβέρνηση, υπό τον Αντώνη Σαμαρά.

    Περιττό να πω ότι ο κατήφορος που έχουν πάρει είναι ολισθηρότατος και τους οδηγεί στον πολιτικό αφανισμό. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά. Αλλά, περιμένοντας ένα θαύμα, που θα τους σώσει, έχουν πάρει τις αποφάσεις τους, οι οποίες διακατέχονται από ένα πνεύμα καμικάζι, που λέει ότι αξίζει να θυσιαστούν πολιτικά οι ίδιοι και να θυσιάσουν τον ελληνικό πληθυσμό, στον βωμό της σωτηρίας του δόγματος του "υπαρκτού ευρωπαϊσμού".

    Ως προς αυτό, η θέση τους είναι αδιαπραγμάτευτη. Το ίδιο αδιαπραγμάτευτη θα είναι, για το ελληνικό εκλογικό σώμα και τον ελληνικό πληθυσμό και η πολιτική τους τύχη.

    Μωραίνει, άλλωστε, ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τα βασικά στελέχη της ΔΗΜΑΡ διακρίνονται σε τρεις βασικές κατηγορίες:
    α) ΛΑΜΟΓΙΑ ΚΑΙΡΟΣΚΟΠΟΙ. Αυτοί δεν έχουν την παραμικρή έγνοια για τα μέτρα, τα οποία περνάει η όποια κυβέρνηση, αρκεί να έχουν την θεσούλα τους. β) ΑΦΕΛΕΙΣ καλή την πίστη θέλουν να νομίζουν ότι τα μέτρα των 11,5 δις και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας συνιστούν μια αναγκαία απόκλιση από τον δημοκρατικό σοσιαλισμό σε καιρό κρίσης και γ) ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΟΙ αυτοί αντιλαμβάνονται υποσυνείδητα την κατάντια της ΔΗΜΑΡ, το πλήρες χάσμα αυτής από τις ιδρυτικές της αρχές και την μετάπτωσή της σε λακέ της εξουσίας αλλά παραμένουν τόσο πορωμένοι (ιδίως κατά του ΣΥΡΙΖΑ) που αντί να δουν τα χάλια τους, αρθρογραφούν κατά άλλων κομμάτων και σφυρίζουν κλέφτικα.....
    Θέλω να πιστεύω ότι δεν ανήκεις σε μια από τις ως ανω κατηγορίες

    ΑπάντησηΔιαγραφή