ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Thelonious monk - Allen ginsberg

Thelonious monk - Allen ginsberg
Δυο γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

Όσοι βιάζεστε να του δώσετε εύσημα συμβολής στην αποδόμηση του αντιαμερικανισμού λάβετε υπόψη σας ότι:
1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αντιαμερικανισμός. Υπάρχει όμως έντονος αντιευρωπαϊσμός σαφώς πιο ισχυρός και επικίνδυνος. Ο αντιαμερικανισμός αναπτύχθηκε μεταπολεμικά ως φιλοσοβιετισμός και έσβησε μαζί με το τέλος της σοβιετίας. Το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωσή του κατά την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης και τα κινήματα των αδεσμεύτων. Μέχρι που η δανεική ευδαιμονία τα σκούπισε όλα.
2. Δεν τόχει σε τίποτε όταν επιστρέψει να γυρίσει το χαρτί και να ξαναγίνει αντιαμερικανός ή αντιτραμπ ή οτιδήποτε άλλο. Διαβάζει άριστα το ακροατήριό του, ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους κλείνει το μάτι και πλασάρει ότι τα βρήκε με τον τέως δαίμονα για να την πει στους σημερινούς δαίμονες της ΕΕ. Το αύριο είναι άλλη μέρα.
3. Η Αριστερά μπορεί να συγχωρήσει όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές αποκλίσεις, ανίερες συμμαχίες κλπ , προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Θα τις βγάλει όμως σαν μαχαίρια μετά την ήττα, για να δικάσει τους χτεσινούς ηγέτες. Έχουμε δρόμο ακόμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων τους η Επιτυχία είναι το κλείσιμο της ΒSH Hellas, (πρώην Πίτσος),. Ουδόλως τους απασχολεί η επίσκεψη στις ΗΠΑ. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταλάβει τι ακριβώς παίζεται μέσα στα ελληνικά λαϊκά στρώματα ελπίζω να είμαστε ζωντανοί. Ως τότε αφήστε τους ήσυχους να σας φτιάχνουν την ατζέντα.

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

Οι τελευταίοι νεκροί του 1974



Νιώθω ευτυχής που, φέτος το καλοκαίρι, γνώρισα τη Ρένα Χόπλαρου και μίλησα μαζί της για το Κυπριακό, το σχολείο, τα ελληνικά πολιτικά πράγματα. Αν θέλετε να νιώσετε και σεις κάτι από την ευτυχία μου διαβάστε προσεκτικά το όμορφο αυτό κείμενο. «Όμορφο», δεν βρίσκω άλλη λέξη, καλύτερη. (leo)

Γράφει: Ρένα Χόπλαρου  από το Cyprus News

Όταν περνώ το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλλας, σχεδόν πάντα με μαγνητίζει η γιγαντοαφίσα που δείχνει την άγρια δολοφονία του Τάσου Ισαάκ.
Σε κλάσματα του δευτερολέπτου σκέφτομαι λίγο πολύ τα ίδια (άλυτα) θέματα. Τις καθημερινές στιγμές που έχασαν (και χάνουν) η οικογένεια και οι φίλοι του. Το χάδι που χαίρονταν οι αγαπημένοι, το γέλιο που άκουγαν οι φίλοι, τη φωνή, τα χέρια, τη μυρωδιά του. Όλα εκείνα που δεν μένουν παρά ως ανάμνηση. Και οι αναμνήσεις μπορεί να είναι παρηγοριά αλλά ζωή δεν είναι. 
 Στη δημόσια σφαίρα, ο τρόπος που η συγκεκριμένη φωτογραφία στήθηκε στο πέρασμα ανάμεσα στις δύο πλευρές σχετίζεται με την πολιτική της μνήμης και τη διαδικασία του πένθους. Μας επιβάλλει την ανεπεξέργαστη παρουσία του τραγικού περιστατικού της 11ης Αυγούστου 1996. Είναι λες και αναζητά όχι την επεξεργασία του τραύματος, αλλά την επανάληψή του. Ταυτόχρονα, αναβιώνει την εμπειρία του ’74 λειτουργώντας σωρευτικά και δικαιωτικά ως προς τα αισθήματα που γέννησε το ’74: το φόβο, τη μισαλλοδοξία και τα αισθήματα αντεκδίκησης.
Η συγκεκριμένη δημόσια διαχείριση επηρεάζει άλλο ένα κομμάτι του παζλ, τους Τουρκοκύπριους. Η πλευρά "μας" τους καλωσορίζει στο οδόφραγμα με αυτή την τρομερή φωτογραφία. Με μια σκηνή βίαιη, βάρβαρη, "δική τους". Δεν ξεχωρίζει, γκρίζους λύκους, φανατικούς, απολιτίκ, ειρηνιστές και ακτιβιστές εναντίον της τουρκικής κατοχής. Ένα μεγάλο δικό μας «εμείς» τους τσουβαλιάζει όλους και τους λέει «Δείτε τι κάνατε! Δεν ξεχνούμε τι είστε! Γυρίστε πίσω!».  Έτσι, η φωτογραφία λειτουργεί σε συμβολικό επίπεδο ισχυρότερα κι από τον πραγματικό τοίχο που χωρίζει τις δύο πλευρές, εμποτίζοντας το σκεπτικό "τζείνοι ποτζιεί τζιαι μεις ποδά". 
Δεν είμαστε η μόνη κοινωνία που πρέπει να επουλώσει τις πληγές της και να διδάξει τα παιδιά της πώς συνεχίζεται η ζωή μετά το τραύμα. Πώς θα ξαναζήσουν μαζί οι άνθρωποι που τους χωρίζουν αδικαίωτες μνήμες και τραύματα; Αυτό θα περίμενε κανείς να είναι το βασικό ερώτημα, ο αντίλογος αν θέλετε, στα αισθήματα αντεκδίκησης, μίσους και φόβου που νιώθει μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας. Αντί για αποφασιστικές και ξεκάθαρες πολιτικές που θα ιστορικοποιούν τα γεγονότα και θα έχουν παιδευτική δυναμική, οι πολιτικές ελίτ του τόπου είτε εμπορεύονται το μίσος, είτε σιωπούν. Το πολιτικό κλίμα, εξάλλου, της εποχής τότε μύριζε μπαρούτι. Συνέβησαν τα επεισόδια στα Ίμια, είχαμε ως επίσημη κυβερνητική γραμμή το πολεμικό σύνθημα «την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω» και το «ενιαίο αμυντικό δόγμα» - κι ας μαθαίνουμε σήμερα ότι οι πατριώτες της πρώτης γραμμής κατηγορούνται για κατάχρηση δημοσίου χρήματος από το εμπόριο όπλων.
Μέχρι σήμερα οι σκελετοί παραμένουν μες στο ντουλάπι…  Όσο δεν απαντάμε στα ερωτήματα που έβαλε η ιστορία, αυτά θα πετιούνται συνέχεια έξω. Με τη δύσκολη οικονομική κρίση που φαίνεται ότι θα αντιμετωπίσουμε φοβάμαι πως θα ζωντανέψουν πάλι.
Τελειώνω με τα λόγια του Lucien Febvre που χρησιμοποίησε ως προμετωπίδα στο τελευταίο της βιβλίο η ιστορικός Ρένα Πατρικίου - Σταυρίδη: «Ναι,  να ερευνούμε, να γράφουμε και να μελετούμε την Ιστορία, γιατί μόνον η Ιστορία μας επιτρέπει, μέσα σ’ έναν κόσμο απόλυτης αστάθειας, να ζήσουμε με άλλα αντανακλαστικά εκτός από αυτά του φόβου». 
Σημείωση: Έγραψα τις παραπάνω σκέψεις με αφορμή την αφίσα του Λήδρα Πάλας. Θα μπορούσα να γράψω τα ίδια και για τον Σολωμό Σολωμού. Εύχομαι να είναι οι τελευταίοι νεκροί της κυπριακής διένεξης.
Το κείμενο δημοσιεύθηκε σήμερα στη στήλη «Αυτονόητα» της κ.Χόπλαρου στην εφημερίδα «Πολίτης». 

2 σχόλια:

  1. Ωραίο κείμενο!!!
    Ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας σύντροφε
    ΜΤ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητή μου ΜΤ (Μαρία), οι όμορφοι άνθρωποι, γράφουν και όμορφα κείμενα. Η ομορφιά της ψυχής τους, θέλουν δεν θέλουν, θα φανεί είτε φτιάχνουν έναν καφέ, είτε γράφουν. Τους έχουμε ανάγκη, πρέπει να τους δίνουμε δύναμη, να απλώνουμε τις απόψεις τους, να τις κοινωνούμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή