ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Σταύρος Τσακυράκης, ο δικός μας σούπερ ήρωας

Παρατηρητήριο

Εφυγε μια εμβληματική μορφή της Γενιάς του Πολυτεχνείου. Ο Σταύρος Τσακυράκης, Γραμματέας της νεολαίας του ΚΚΕ Εσωτερικού στα χρόνια του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, συνταγματολόγος καθηγητής της Νομικής Αθηνών, αργότερα αφοσιωμένος στην υπόθεση των δικαιωμάτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Πολίτης με όλη τη σημασία της έννοιας, σε διαρκή εγρήγορση για την τύχη αυτού του τόπου και της Ευρώπης, για την ποιότητα της Δημοκρατίας, αντίπαλος της δημαγωγίας και των εύκολων λόγων.

Η δημόσια σφαίρα έχασε μια μαχητική φωνή στρατευμένη στην υπόθεση της ελευθερίας που στάθηκε η καθοδηγητική αξία της ζωής του.

Οι φίλοι του χάσαμε την ευθύτητα, την ανιδιοτέλεια, την ανατρεπτικά παιγνιώδη διάθεσή του.

Οι πολιτικά απανταχού ρηγάδες και ρηγίτισσες θα αναπολήσουν την ατομική και συλλογική τους διαδρομή, και τον σιωπηλό δεσμό που κρατάει ακόμα.

Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες θα θυμούνται έναν Δάσκαλο συμπαραστάτη.

Γιάννης Βούλγαρης

Καθηγητής Παντειου Πανεπιστημίου
Γραμματέας Ρήγα Φεραίου 1974-1976».

Πηγή: Ο Γιάννης Βούλγαρης αποχαιρετά τον Σταύρο Τσακυράκη | iefimerida.gr

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

Ντροπή στα δικαστήρια του Πούτιν!



Αυτά βλέπουν στον Περισσό και λιώνουν. Γιατί, μια φορά γκαγκεμπίτης για πάντα γκαγκεμπίτης

της Massa Gessen  από ΤΟ ΒΗΜΑ- THE NEW YORK TIMES

Από όλα τα αρνητικά συναισθήματα που κάποιος μπορεί να νιώσει για τη χώρα του, η ντροπή είναι το πιο επώδυνο. Η οργή όποιου έχει το δίκιο με το μέρος του τον κινητοποιεί να αντιδράσει, η λύπη γεννά αλληλεγγύη, κι ο φόβος ακόμα, είναι ικανός να επιφέρει ομοψυχία. Η ντροπή όμως σε βγάζει εκτός εαυτού και ορίων, εκτός των ορίων της χώρας σου.

Θυμάμαι πολύ καθαρά την τελευταία φορά που ένιωσα ντροπή. Ήταν περίπου πριν ένα χρόνο, όταν παρακολούθησα ένα βίντεο που έδειχνε τη σύλληψη ενός αμερικανού γκέι ακτιβιστή, του υπολοχαγού Νταν Τσόι, τον οποίο είχε αρπάξει η αστυνομία της Μόσχας και τον έσερνε, λίγα μέτρα δίπλα από την Κόκκινη Πλατεία, διότι αποπειράθηκε να πάρει μέρος σε μια παρέλαση ομοφυλόφιλης υπερηφάνειας η οποία είχε κριθεί παράνομη. Θυμάμαι επίσης ποιος ήταν ο λόγος που με έκανε να ντρέπομαι τόσο: φανταζόμουν τους φίλους μου που θα έβλεπαν το βίντεο και θα σκέφτονταν ότι ζω σε κάποια απολίτιστηχώρα.

Φέτος το καλοκαίρι το συναίσθημα αυτό επανήλθε. Η δίκη των τριών μελών του γυναικείου συγκροτήματος Pussy Riot, που «έψαλε» μια «πανκ προσευχή» κατά του προέδρουΒλαντίμιρ Πούτιν σε καθεδρικό ναό της Μόσχας, έχει από πολλούς παρομοιαστεί με την Ισπανική Ιερά Εξέταση, με κυνήγι μαγισσών και, ακόμα πιο εύστοχα, με τις Δίκες της Μόσχας επί Στάλιν. Οι συγκρίσεις αυτές είναι μάλλον ευφημισμοί εν συγκρίσει με αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη ρωσική πρωτεύουσα. Η Ιερά Εξέταση, οι κυνηγοί μαγισσών, ακόμα και οι εκτελεστές του Στάλιν πίστευαν σε ένα σκοπό και πολεμούσαν γι' αυτόν. Αυτό που εξελίχθηκε στη δικαστική αίθουσα της Μόσχας ήταν μια υποτονική, σαρκαστική παρωδία δίκης.

Ο θίασος μεγάλος και πρωταγωνίστρια η δικαστής, η οποία δέχθηκε σαν έγκυρη ιατρική γνωμάτευση την κατηγορία «είχε μπει ο διάβολος μέσα τους». Συμπρωταγωνιστής της ο εισαγγελέας, που ζήτησε η δίκη να διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών λες και έχουμε να κάνουμε με κάποιο κρατικό μυστικό και όχι με ένα γεγονός που παρακολούθησαν τόσοι άνθρωποι. Σε δεύτερους ρόλους ο συνήγορος υπεράσπισης που, όταν η δικαστής τον κάλεσε να προσέχει τον τρόπο που εκφράζεται, ξέσπασε λέγοντάς της: «Δε θα μου πεις εσύ τι θα κάνω!». Αλλά και η δικαστική αστυνομία που πέταξε έξω κάποιους από το ακροατήριο που έστρεψαν το βλέμμα στο παράθυρο, εκεί όπου εξελισσόταν πορεία διαμαρτυρίας.

Πλούσια και η πλοκή της όλης διαδικασίας. Την τέταρτη ημέρα έγινε απειλητικό τηλεφώνημα για βόμβα. Το κτίριο εκκενώθηκε και ομάδα πυροτεχνουργών το έκανε φύλλο και φτερό. Την ώρα που δικηγόροι, μάρτυρες και δημοσιογράφοι περίμεναν εκτός, άφησαν τις τρεις κατηγορούμενες εντός του κτιρίου το οποίο υποτίθεται ότι απειλείτο να τιναχτεί στον αέρα!

Την επομένη, και ενώ η υπεράσπιση ήλπιζε ότι θα μπορέσει επιτέλους να καλέσει τους μάρτυρες της, η δικαστική αστυνομία αποφάσισε να μην επιτρέψει την είσοδο σε κάποιους εξ αυτών. Η δικαστής δήλωσε τότε ότι αφού απουσίαζαν δεν πρόκειται να κληθούν εκ νέου για κατάθεση, και όταν η υπεράσπιση προέβαλε ένσταση εκείνη προσποιήθηκε ότι δεν άκουγε.

Ολη την περασμένη εβδομάδα η δίκη των Pussy Riot βρισκόταν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων όλου του κόσμου- όχι όμως και της Ρωσίας. Αρκετά από τα άρθρα αυτά μπόρεσαν να αποτυπώσουν την διάσταση της τραγωδίας σε μεγάλο βαθμό: τρεις γυναίκες, δύο εκ των οποίων μητέρες μικρών παιδιών, αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης έως 7 ετών εξαιτίας μια ειρηνικής μουσικής διαμαρτυρίας. Παρόλα αυτά, η γελοιότητα της όλης υπόθεσης μερικές φορές είναι αδύνατον να αποτυπωθεί. Έχει στηθεί ένα θέατρο του παραλόγου - σίγουρα όχι λόγω της καλλιτεχνικής φύσης των κατηγορουμένων -, το οποίο επιπλέον είναι και πολύ κακά σκηνοθετημένο.

Μόνο ντροπή μπορώ να νοιώσω. Η ντροπή όμως οδηγεί σε αποξένωση, σε αυτό ακριβώς που επιθυμεί και η κρατική ηγεσία: θέλει άνθρωποι σαν κι εμένα να νοιώσουν ότι δεν έχουν κάποια σχέση με τη συγκεκριμένη νομική διαδικασία, ότι δεν έχουν καμία σχέση με τη συγκεκριμένη χώρα. Αυτό όμως μπορεί να προκαλέσει και την οργή μου, τη δική μου και ίσως και κάποιων άλλων!

* Η Massa Gessen είναι συγγραφέας της βιογραφίας του ρώσου πρόεδρου Βλαντίμιρ Πούτιν «Ο άνθρωπος χωρίς πρόσωπο». Ζει και εργάζεται στη Μόσχα.

1 σχόλιο: