ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Λούλα Αναγνωστάκη

Λούλα Αναγνωστάκη
Η φωτό είναι του Σπύρου Στάβερη για τη LIFO

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα σαφές μέτωπο ΝΔ και του κυοφορούμενου νέου σχήματος της κεντροαριστεράς. Μια γενναία και ρηξικέλευθη πολιτική συνεννόηση αρχών με συγκεκριμένα σημεία επαφής και καθαρές στοχεύσεις. Κι ας έχουν διαφορές που πρέπει να γίνουν σαφέστατες. Αυτό προϋποθέτει τη διατύπωση και διακίνηση τεκμηριωμένων πολιτικών θέσεων για τα μεγάλα επίδικα και κυρίως για τα δύο πιο σημαντικά. Αυτά της παραγωγής πλούτου και της διαχείρισης του κράτους. Με τρόπο όμως που θα αποδεικνύει και στον πλέον αδαή ότι η ελευθερία στην οικονομία από τη μια και η υποχώρηση του κράτους από την άλλη θα αποδειχθούν ωφέλιμα όχι μόνο για το κεφάλαιο αλλά και για τους πολίτες και δη τους ασθενέστερους. Αυτό σημαίνει υπεύθυνη λαϊκή πολιτική και όχι ελιτίστικη ή λαϊκίστικη.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσο θα πολλαπλασιάζονται οι δημόσιες τοποθετήσεις των υποψηφίων τόσο θα αποκαλύπτεται ο φυσικός αρχηγός του κέντρου και το βαρύ πολιτικό του φορτίο. Αλλά είναι εποχή του diet, οπότε....

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

Abandon




Στο άρθρο αυτό που ανέβασε η AV και την ευχαριστώ γι αυτό, κάνω μια απόπειρα να ορίσω τον αριστερο-φιλελευθερισμό. Θα ακολουθήσουν εκτενέστερα και ακριβέστερα άρθρα επί αυτού.

του Λεωνίδα Καστανά από την Αthens Voice

Στη Δημοκρατική Αριστερά συζητάμε αυτές τις μέρες για τα μέτρα των 11,5 δις, ποιος τα ψηφίζει και ποιος όχι, αν πατήσαμε την κόκκινη γραμμή και ακυρώθηκε το άλμα, πως πάει η επαναδιαπραγμάτευση και αν η κοινωνία είναι όρθια ή πεσμένη. Έχει κανένα νόημα αυτή η κουβέντα;
Η χώρα είναι στο καναβάτσο, έτοιμη να φωνάξει abandon. Αν αργήσουν λίγο ακόμα τα 31 δις, το σύστημα θα αρχίσει να καταρρέει από μόνο του, δεν θα χρειαστεί καμιά τρόικα για να πατήσει το κουμπί.
Το σχολείο μου χρωστάει 7000 στη ΔΕΗ, δύσκολα θα ανάψουμε φέτος το καλοριφέρ. Οι δάσκαλοι διαμαρτύρονται για τις «άδικες» μειώσεις των μισθών τους αλλά κοιτάνε και λίγο πιο ψηλά, το Θεό που πιστεύουν και μονολογούν από μέσα τους, «πάλι καλά που ο μισθός μπήκε κι αυτό το μήνα». Βλέπουν και τι γίνεται απέξω, εκεί όπου ο Θεός συχνά απουσιάζει και από αύριο θα απουσιάζει συχνότερα.
Τα ταμεία άδεια, η οικονομία  σε ύφεση, η ανεργία θερίζει, ήρθε μάγκες μου το πλήρωμα του χρόνου. Στις παλιές καλές εποχές που τα δανεικά έρεαν και το χρέος αυγάτιζε κανείς δεν στάθηκε να πει, «πού πάμε;». Τώρα ήρθε η ώρα. Αυτή η κοινωνία, δυστυχώς, πρέπει να πληρώσει. Και θα το κάνει.

Μη ψηφίζετε τα μέτρα. Διαδηλώστε και κάψτε την Αθήνα. Και λοιπόν; Θα βρεθούν τα φράγκα; Υπάρχουν κάπου κλειδωμένα και αρκεί να βρούμε το κλειδί για να τα βάλουμε στο χέρι; Για να σαρώσουμε και πάλι το super market, να γεμίσουμε τις τσάντες με παπαριές; Φοβάμαι πως όχι. Ρύζι, φακές κι αυτά δύσκολα. Είμαστε στο έλεος των δανειστών. Αν κάνουμε ότι μας ζητούν, έχουμε ελπίδα να πάρουμε τη βοήθεια και να ζεστάνουμε και πάλι την οικονομία. Όσο κάνουμε τους δύσκολους και  τους αγανακτισμένους, βαθαίνουμε το δικό μας λάκκο και βυθιζόμαστε.

Η αντίδραση του κόσμου είναι φυσιολογική. Αν αυτή η κοινωνία είχε αυτογνωσία δεν θα είχε φτάσει τώρα στο χείλος του γκρεμού, δεν θα χρειαζόταν να αγανακτεί. Αν είχε υπόψη της ότι ο καιρός έχει γυρίσματα, θα είχε φροντίσει να φυλάξει τα νώτα της. Αλλά δεν το έκανε. Άφηνε τη διαφθορά, την αρπαγή και τη σπατάλη να θεριεύουν, ζητούσε μαϊμού συντάξεις και επιδόματα λες και υπήρχε ένα ανεξάντλητο ορυχείο που έκοβε Ευρώ και τα μοίραζε στον κόσμο. Χρέωνε τα παιδιά της.
Γιατί ο ΔΥ ξέρει ότι τα δύο χιλιάρικα που έπαιρνε δεν αντιστοιχούσαν με τίποτα στην  εργασία που προσέφερε. Τα έπαιρνε γιατί κάποιοι επιτήδειοι έκλεβαν πολλά περισσότερα και κάπως έπρεπε κι αυτός να ικανοποιείται για να μην μιλάει. Και όχι μόνο. Έπρεπε και να ψηφίζει και να στηρίζει  τα λαμόγια ώστε το σύστημα να αναπαράγεται όλο και πιο διευρυμένα και να είναι όλοι ευχαριστημένοι.
Θυμάμαι τις καλές εποχές της ευφορίας και του εφοριακού. Οι εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους ήταν τόσο διαλλακτικοί με όσους μικρούς και μεγάλους είχαν τη διάθεση να συνομιλήσουν μαζί τους κάτω από το τραπέζι. Αλλά ήταν και τόσο άτεγκτοι και εξουθενωτικοί με όσους μικρούς δεν είχαν τη δυνατότητα να σκύψουν, ή πίστευαν, οι αφελείς, ότι ζούσαν σε δημοκρατία. Ήταν τότε που ο κάθε επιχειρηματίας, που δεν ήταν και τόσο καθαρός, είχε ένα τηλέφωνο ανάγκης, το τηλέφωνο μια «πολιτικής άκρης». Μόλις τον έπιαναν στα πράσα σχημάτιζε τον αριθμό και μετά όλα έπαιρναν το δρόμο τους.
Θυμάμαι τους ίδιους επιχειρηματίες που μόλις μάζευαν ένα σημαντικό κεφάλαιο, φρόντιζαν να το τραβήξουν από τη δουλειά τους, να πάρουν αυτοκίνητα, σπίτια, οικόπεδα, να σπουδάσουν παιδιά στο εξωτερικό ή να κάνουν τη μεγάλη ζωή. Γι’ αυτούς δεν υπήρχε πιθανότητα στραβής. Τώρα διακινούν κάτι επιταγές της συμφοράς, κλαίγονται ότι δεν έχουν κεφάλαια κίνησης, απολύουν προσωπικό, βάζουν φέσια και κοιτάζουν τις αξίες των Jeep και των οικοπέδων να καταρρέουν. «Πάρε γης» σου έλεγαν. Τώρα παίρνουν τα …… τους.

Κάτι ανάλογο έπαθε και το κράτος. Η κρίση δεν βρήκε ούτε ένα λογαριασμό να έχει πλεόνασμα. Όλοι ήταν ανοικτοί στις διαθέσεις, υπουργών, κομμάτων, συντεχνιών, προμηθευτών, γέμιζαν με δανεικά και άδειαζαν αυθημερόν. Οι ξένοι φταίνε που μας δάνειζαν, λέει μια θλιβερή Αριστερά, όχι εμείς που ξεσκίζαμε τα πάντα.

Αλλά η καταστροφή δεν σταματάει στα μέτρα. Θα μπορούσες να πεις, μπόρα είναι θα περάσει, υπάρχουν και οι ρήτρες, το 2013 θάχουμε πλεόνασμα, θα πέσουν και τα 31 δις όλα μαζί, κάτι θα γίνει. Αμ δε!
 Η λερναία πολυκέφαλη Ύδρα που λέγεται ελληνικό κράτος είναι εδώ και είναι ενωμένη και δυνατή. Κανείς δεν τολμά, όχι να τη μεταρρυθμίσει ( μπαγιάτεψε η λέξη) αλλά ούτε να την κοιτάξει στα μάτια. Να χώσει το χέρι του στη ζεστή κοιλιά της, να νιώσει τη σήψη της. Θα τον εξαφανίσει.
Το κράτος. Τι να κάνουν ο υπουργός, η διακομματική, η task force; Την ώρα που μιλάμε και γράφουμε έχει μπει ταρίφα 2000, 3000, 5000 για το χρονικό βάθος των διακανονισμών που προσφέρονται σε όσους χρωστούν. Κανείς δεν μπορεί να απολύσει ένα παιδεραστή δάσκαλο ή ένα επίορκο γιατρό. Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει το όργιο της συνταγογράφησης που μας φορτώνει 70 μύρια το χρόνο. Κανείς δεν μπορεί να μας απαλλάξει από τα 6.500 χιλιάρικα το μήνα που πληρώνει για νοίκι ένα λύκειο 100 παιδιών, όταν δίπλα του υπάρχουν δύο άλλα σχολεία με δημόσια, καινούργια και ευρύχωρα κτήρια. Κανείς δεν μπορεί να αναγκάσει τους δικαστές να δικάσουν λίγο πιο σβέλτα  κάποιες «καυτές» υποθέσεις. Κανείς δεν τολμά να καταργήσει άχρηστους οργανισμούς, να απολύσει παράνομα προσληφθέντες υπαλλήλους, να κόψει τη μισθοδοσία σε τύπους που δουλεύουν απ’ το κρεβάτι τους. Προσβλέπουμε μόνο στην «σωστή εφαρμογή του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα». Αν είναι δυνατόν.

Αυτό είναι το κράτος της σοσιαλδημοκρατίας αλλά ελληνικά. Είναι το κράτος του Πασόκ, της ΝΔ και της Επαναστατικής Αριστεράς. Είναι το κράτος που λατρεύουν ακροδεξιοί, δεξιοί, σοσιαλιστές, κεντρώοι, εναλλακτικοί και μπάχαλοι. Είναι το κράτος των ονείρων της ελληνικής κοινωνίας. Μην της σκοτώνετε το όνειρο. Το έχτισε με τους αγώνες της, είναι δικό της και κανείς δεν μπορεί να της το πάρει.

Είναι το κράτος μήτρα. Υπάρχει και λειτουργεί για να αναπαράγει τους insiders και να εξοντώνει τους outsiders. Είναι το εργαλείο του κόμματος, της συντεχνίας, του επιχειρηματία.

Είναι όμως και το τελευταίο καταφύγιο του πολιτικού μας συστήματος. Η παρούσα κυβέρνηση θέλει να σώσει τη χώρα, αλλά και το κράτος ως έχει. Ακόμα και σήμερα συνεχίζει να διορίζει, να αποσπά και να βολεύει. Το πολιτικό σύστημα έχει επίγνωση της κατάστασης, αλλά του είναι αδύνατο να την υπερβεί ακόμα κι αν θέλει. Είναι ταυτισμένο με το κράτος, μέσα από αυτό τρέφεται και συντηρεί τις σχέσεις εξουσίας του. Θα προτιμήσει να πεθάνει μαζί του παρά να το αλλάξει.

Μεταρρυθμίσεις δεν πρόκειται να γίνουν. Δεν μπορούν να γίνουν. Η οικονομία, η δικαιοσύνη, η Υγεία, η Παιδεία, η δημόσια διοίκηση είναι φτιαγμένες για να υπηρετούν και να υπηρετούνται από αυτό το κράτος. Η μόνη λύση είναι η καταστροφή του. Κάποιος πρέπει να πάρει την ευθύνη να το διαλύει τμηματικά και να το ξαναχτίζει με νέο προσωπικό, νέους νόμους, νέους ανεξάρτητους ελεγκτικούς μηχανισμούς.

Υπάρχει κανείς για να το κάνει;

Λένε ότι χρειαζόμαστε μια νέα δύναμη, ένα άλλο πολιτικό σχήμα - κίνημα. Κάποιοι το αποκαλούν «Κεντροαριστερά». Φθαρμένο όνομα, θυμίζει Πασόκ. Κανένα σχήμα του παρελθόντος δεν μπορεί να φέρει τίποτα καινούργιο αν δεν αποκηρύξει το μέγα κράτος - εργοδότη που μοιράζει το χαρτί και γεννά τη σπατάλη και τη διαφθορά. Το νέο χρειάζεται νέα ιδεολογία. Αριστερή και φιλελεύθερη.

Αριστερή γιατί θα υποστηρίζει τη δικαιοσύνη, την ευνομία, τη διαφάνεια και την αλληλεγγύη. Γιατί θα προστατεύει τους αδύναμους και τα εργατικά δικαιώματα. Γιατί θα αντιμάχεται τα προνόμια και την ασυλία του πολιτικού συστήματος, τα «δίκια» των εύπορων ομάδων αλλά και των συντεχνιών. Γιατί θα στηρίζει τη δημόσια Παιδεία και Υγεία και όχι μόνο τους εργαζόμενους σ’ αυτές.

Φιλελεύθερη γιατί θα υποστηρίζει την ελευθερία, τη δημοκρατία και τον ορθολογισμό. Θα περιορίζει το κράτος και τα ελλείμματά του, θα απελευθερώνει την αγορά, θα μειώνει τους έμμεσους αλλά θα εισπράττει τους άμεσους φόρους. Θα διευκολύνει την επιχειρηματικότητα αλλά και θα ορίζει αυστηρούς κανόνες παιχνιδιού και θα ελέγχει την εφαρμογή τους. Γιατί θα αντιμάχεται τον εξισωτισμό προς τα κάτω, τη βία και τον ολοκληρωτισμό. Γιατί θα συνδέει την Παιδεία και την Έρευνα με την παραγωγή.

Ποια κόμματα, ποιες κινήσεις, ποιοι πολιτικοί δέχονται να μπουν σε μια κουβέντα με αυτό το πλαίσιο; Πολλοί, λίγοι, κανένας, δεν ξέρω.
Ξέρω όμως ότι εκεί έξω υπάρχουν πολίτες, που είναι έτοιμοι να ακούσουν τον αριστερό και φιλελεύθερο λόγο. Στην αρχή της κρίσης ήταν λίγοι, σήμερα είναι περισσότεροι, αύριο θα είναι πολλοί.  Αλλά και όσοι ακόμα δυσφορούν και αγανακτούν, κάποια στιγμή θα αναγκαστούν να στραφούν σε κάτι πραγματικά διαφορετικό. Πρόσθεση και αφαίρεση ξέρουν όλοι. Σύντομα θα αντιληφθούν ότι με τις παλιές αποτυχημένες συνταγές δεν πάμε πουθενά.

Οι δύσκολοι καιροί που ζούμε απαιτούν ρήξεις και καταστροφές. Όποιος αποφασίσει να τις κάνει έχει ελπίδες να πάρει και την παρτίδα. Να σώσει το παιχνίδι και τη χώρα.

10 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Καμία σχέση φίλε , μα καμία. Από τη μια μια χώρα με τεράστιο έλλειμμα συναλλαγών και από την άλλη ένας παραγωγικός γίγαντας. Άλλα αντί άλλων. Ο συμπαθής Ρότσα υπήρξε παικταράς αλλά μέχρι εκεί. Θα μπορούσαμε να διώξουμε το ΔΝΤ και την ΕΕ αν είχαμε γελάδια, λεμόνια ή καλαμπόκι να ανταλλάσσουμε με πετρέλαιο φάρμακα κλπ. Δεν τάχεις γιατί οι εγχώριες ηγεσίες και η Αριστερά φρόντισαν για την αποβιομηχάνιση και της χώρας και την καταστροφή της γεωργίας. Συνεπώς μέχρι να ορθοποδήσεις παραγωγικά θα χρειαστεί να υποφέρεις και να στηρίζεσαι στο απεχθές ΔΝΤ κλπ. Αλλα...

      Διαγραφή
  2. Ναι, είναι πολλοί αυτοί που περιμένουν ν' ακούσουν αριστερό φιλελεύθερο λόγο, πιστεύω. Όμως, θα πρέπει να υπάρξουν δείγματα -από τον χώρο που θα τον αρθρώσει- ότι δεν επιχειρείται μία ακόμη ανακύκλωση φθαρμένων ανθρώπων και προσχηματικών διακηρύξεων. Γιατί τότε ο λόγος αυτός θα καεί σύντομα. Έχει συσσωρευτεί μεγάλη κούραση, αποκαρδίωση και δυσανεξία.

    Αλίκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Λουκάς Καραογλάνης8 Οκτωβρίου 2012 - 8:24 μ.μ.

    Αγαπητέ Λεωνίδα,μαζί σου.Όλο αυτό το κείμενο ,με το οποίο συμφωνώ απολύτως,θα μπορούσε να περιγράφεται με δύο λέξεις: ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ.Η κοινωνία μας όμως (σε όλες τις εκφάνσεις της)έχει πάρει διαζύγιο με αυτήν για τον απλούστατο λόγο ότι δεν την συμφέρει. Είναι πολύ πιο βολικό να φταίει η κακούργα η Μέρκελ, το ΔΝΤ, η ΕΕ ,οι νεφελίμ παρά η νοοτροπία μας: η νοοτροπία της ελάχιστης προσπάθειας (πιο ελάχιστη δεν γίνεται).
    Δυστυχώς το κράτος-αγελάδα που όλοι άρμεγαν τέλειωσε.Ελπίζω ειλικρινά να μην το συνειδητοποιήσουν όλοι οι "επαναστάτες" του να μην αλλάξει τίποτε με τον άσχημο τρόπο(της απόλυτης φτώχειας και ανέχειας=δραχμούλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Xriazete amesa mia OFA, Omada Fileleftheon Aristeron (ke opios pi tipota gia ton anemo %^%$#kai@$@*(@^). Me onomata, grafio (mpori na ine ke apothiki) ke diefthinsi. Den ginonte ola mesa stin vasanistiki apomonosi tis blogosferas. I magia' iparxi. Na mpi ston fourno.

    Episis ekini i PANAKRIVI/IDIOTIKI(ton sintexnion) dimosia/dorean "pedia" ke "igia" xriazete "re-thinking" ke sovari sizitisi (i opia mpori na perilavi ke ta kouponia tou Milton Friedman, giati oxi?). Ine pethameni ke DEN nekranastenete.



    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σοσιαλισμός και φιλελευθερισμός είναι τα δύο κύρια, - στις βασικές τους παραδοχές αντιμαχόμενα - ιδεολογικά ρεύματα σε κοινωνικό / οικονομικό και ως εκ τούτου σε πολιτικό επίπεδο στον Δυτικό κόσμο. Αν θέλουμε να συνοψίσουμε και αν κατάλαβα καλά, εκείνο που προτείνεις είναι να προκύψει μια σύνθεση κατ' αρχήν στην θεωρία. Ο όρος ιδεολογία δεν ενδείκνυται.

    Εξ' άλλου είναι κοινώς παραδεκτό ότι στην πολιτική πρακτική είναι αναγκαίο να περιέχονται στοιχεία και των δύο. Εκείνο που διαχωρίζει την σοσιαλιστική από την φιλελεύθερη πολιτική είναι ο στόχος που επιδιώκεται και εξυπερετείται, αν εξαιρεθούν οι όποιες ουδέτερες πολιτικές πρακτικές.

    Επειδή ήδη αναφέρθηκαν ορισμένα χαρακτηριστικά ταξινομημένα θα ήθελα ακροθιγώς μόνο να εκφράσω ορισμένες παρατηρήσεις

    Ορθολογισμός: ανήκει και στα δύο ρεύματα, δεν είναι ίδιον του φιλελευθερισμού.

    Δικαιοσύνη: Ίσως η έννοια με την μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ των δύο ρευμάτων. Περιλαμβάνεται η κοινωνική δικαιοσύνη και τι εννοούμε με αυτήν;

    Δημοκρατία, βία ολοκληρωτισμός: Πέραν από τι όποιες μικρές άνευ σημασίας διαφορετικές αντιλήψεις, στον χώρο μας τουλάχιστον θεωρούνται στην βάση τους λυμένα θέματα. Σημαντικό όμως ζήτημα είναι η εμβάθυνση της Δημοκρατίας για να μην μένει κενό γράμμα.

    Απελευθερωμένη οικονομία αλλά και τήρηση των κανόνων είναι επίσης ένα πεδίο όπου μια θεωρητική αναζήτηση παρουσιάζει ενδιαφέρον αφού εδώ η απόσταση εμφανίζεται να είναι μεγάλη.

    Ελπίζω να βοηθάω για τα επόμενα ακριβέστερα και εκτενέστερα άρθρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα βοηθήσεις και βέβαια. Το θέμα της βίας της Δημοκρατίας και του ολοκληρωτισμού δεν έχει καθόλου λυθεί. Η επαναστατική Αριστερά εν Ελλάδι είναι σαφώς ολοκληρωτική. Η μεγάλη απόσταση είναι στην αντίληψη περί κράτους. Αλλά εκεί δεν είναι η σύγκρουση μόνο με την Αριστερά αλλά με όλο το πολιτικό σύστημα. Χρειαζόμαστε μια σοβαρή φιλελεύθερη δεξιά στη χώρα για να μπορεί η left liberal τάση να συγκρουστεί δημιουργικά. Θα δούμε. ¨Ολα αυτά αν ανοίξει λίγο ο ουρανός

      Διαγραφή
  6. Στις σημερινές συνθήκες, η βασική γραμμή αντιπαράθεσης πρέπει να είναι με τον παρασιτικό κρατισμό και την διεφθαρμένη διαπλοκή. Πέρα απο την ηθική τους επίδραση, που έχει δηλητηριάσει βαθιά τη χώρα, είναι επιπλέον τυφλά καταστροφικές δυνάμεις, γιατί αρνούνται την πραγματικότητα πως τα δανεικά, τα οποία κατέκλεψαν, έχουν τελειώσει. Απέναντι τους, στεκόμαστε αμήχανοι και σκορπισμένοι σε διάφορους χώρους, σχήματα και μονάδες, οι υπόλοιποι. Και η εκπροσώπηση αυτών που δεν έχουν φωνή γίνεται άσχημα, άστοχα, έως και αυτοκαταστροφικά.

    Από το πιό πάνω συνάγω ένα συμπέρασμα. Οι φιλελεύθεροι, δεξιοί και αριστεροί (απλοποιώ χάριν της συνεννόησης) πρέπει να δούν καθαρά τις προτεραιότητες της χώρας και να συναντηθούν σε ένα μεταρρυθμιστικό μέτωπο με σαφές και ριζοσπαστικό πρόγραμμα. Πρέπει να συγκροτήσουν ένα χώρο αρκετά αποτελεσματικό ποσοτικά και ποιοτικά ώστε να τα βάλουν με τα τέρατα απέναντι. Είναι βέβαιο πως σε βάθος χρόνου οι δρόμοι τους θα χωρίσουν, αλλά μακάρι να έχουν φτιάξει μιαν Ελλάδα ευρωπαική, που δε θα είναι βέβαια Παράδεισος, αλλά ένα πεδίο δράσης παραγωγικών ανθρώπων και όχι ένας βόθρος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. σοβαροι πολιτικοι αντιπαλοι κανουν λογικο συμβιβασμο σε μερικα 24ωρα, ασοβαροι πολιτικοι αντιπαλοι λειτουργουν συμφωνα με τον κανονισμο: εσυ στο χωμα και εγω στην φυλακη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Λεό, δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με τον αριστερό φιλελευθερισμό, αρκεί να είναι αριστερός. Όπως παρουσιάζεις το αριστερός, μου θυμίζει περισσότερο μία ανούσια ηθικιστική προσέγγιση (ξέρεις, δημοκρατία, ισότητα, αδελφοσύνη, και άρες μάρες κουκουνάρες), παρά μία συγκεκριμένη πολιτική θεώρηση-αφήγηση. Με το κείμενο είναι σαν να υποθέτεις ότι η αντιθετική σχέση κεφαλαίου-εργασίας δεν υφίσταται. Επίσης, λες απελευθέρωση αγορών. Θεωρείς ότι οι αγορές κεφαλαίου, προϊόντος, και εργασίας λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο και πρέπει να είναι πλήρως απελευθερωμένες; Το λάθος της αριστεράς κατά την γνώμη μου στην χώρα είναι η ταύτισή της με τον κρατισμό. Πρέπει να μου ορίσεις τί σημαίνει αριστερά σε επίπεδο οικονομικής πολιτικής. Αλλοιώς μου θυμίζει πολύ μπλαιρισμό η τοποθέτηση, τίποτα το προωθημένο δηλαδή, παρωχημένα πράγματα. Άσε που θα πρέπει να οριστεί και ο φιλελευθερισμός και σε σχέση με τον νεο-φιλελευθερισμό, ή αν θέλεις τον υπερφιλελευθερισμό. Εν τω μεταξύ, πως μπορείς να υπερασπίζεσαι τον νόμο Διαμαντοπούλου ως αριστερός-φιλελεύθερος. Στο όνομα της καταπολέμησης των συντεχνιών, πέρνει πίσω από την δημοκρατία, ενώ η ενίσχυσή της είναι αυτή ακριβώς που θα μας βγάλει από τα αδιέξοδα. Τί λέω με δυο λόγια, ότι την κρίσιμη στιγμή πολλοί από εσάς που αυτοαποκαλήστε αριστεροί-φιλελευθέροι, διαλέγεται το δεύτερο παρά το πρώτο.
    Χαιρετώ!
    CM

    ΑπάντησηΔιαγραφή