ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Δηλαδή την Ελλάδα, τη μόνη χώρα που δεν έχει βγει ούτε και πρόκειται να βγει από την κρίση του 2009 έως ότου κατακτήσει τη γη της επαγγελίας, δηλαδή τον «κομμουνισμό με φτώχεια».

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Η Δημοκρατική Αριστερά είναι η αριστερά της ευθύνης. Μην το ξεχνάτε.



'Οσο περνάνε οι μέρες πείθομαι ολοένα και περισσότερο ότι είναι αδύνατο η ΔΗΜΑΡ να ρίξει αυτήν την κυβέρνηση και να βάλει τη χώρα σε θανατηφόρες περιπέτειες. Πείθομαι όμως και για το γεγονός ότι κάνει καλά, πολύ καλά που επιμένει στα εργασιακά. Οι μέρες που θαρθούν φέρνουν συγχωνεύσεις τραπεζών και ιδιωτικοποιήσεις ΔΕΚΟ. Ο ανταγωνισμός επιβάλλει απολύσεις, αποζημιώσεις, αλλά και προσλήψεις ειδικευμένων και ικανών υπαλλήλων. Το πελατειακό κράτος είχε φορτώσει της δημόσιες επιχειρήσεις με άχρηστο προσωπικό, που τώρα δυστυχώς γι’ αυτό, πρέπει να αποχωρήσει. Η πρόοδος της τεχνολογίας, η μείωση της γραφειοκρατίας και βέβαια η ύφεση το απαιτούν. Τα 1800 Εύρο μεικτά δεν είναι μεγάλος μισθός για αυτές τις επιχειρήσεις. Χιλιάδες άνθρωποι θα βρεθούν στο δρόμο και δεν πρέπει να χάσουν τουλάχιστον την αποζημίωση. Αλλά και το 10% επίδομα γάμου, δεν είναι δα και κανένα προνόμιο όταν οι μισθοί έχουν μειωθεί τόσο. Για να μην πιάσουμε το ωράριο. Οι απαιτήσεις δεν είναι της τρόικα, αλλά του εγχώριου κρατικοδίαιτου κεφάλαιου και όσων έχουν σκοπό να επενδύσουν στη χώρα. Να επενδύσουν αλλά με κανόνες και σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Αριστερά της ευθύνης δεν θα αφήσει τη χώρα να εκπέσει. Κάποιο εναλλακτικό σχέδιο θα υπάρχει. Γίνεται μάχη και όπως φαντάζεστε………
Ακολουθεί ένα σχετικό άρθρο μου στην Athens Voice. (Leo)


του Λεωνίδα Καστανά

Υπάρχει ένα σοβαρό επιχείρημα, ότι σε μια διαλυμένη οικονομία σαν την ελληνική τα εργασιακά δικαιώματα του ιδιωτικού τομέα είναι ένα πουκάμισο αδειανό. Οι συλλογικές συμβάσεις δεν τηρούνται εδώ και χρόνια, οι απολύσεις προφανώς και δεν προειδοποιούνται 4 μήνες πριν, οι μειώσεις στις αποζημιώσεις αφορούν τους μεγαλόμισθους. Έτσι είναι. Υπάρχουν και άλλες αλήθειες. Η ανασφάλιστη εργασία τείνει να γίνει καθεστώς ειδικά στις εποχιακές δουλειές και στην απασχόληση των νέων, το ωράριο είναι πλέον ελαστικό, οι υπερωρίες δεν πληρώνονται. Σε μια ασθενή οικονομία δεν παράγεται αρκετός πλούτος και συνεπώς οι εργοδότες μπορούν να ισχυρίζονται ότι δεν έχουν δυνατότητα να καταβάλουν τα νόμιμα στους υπαλλήλους τους. Παραδόξως όμως σε αυτήν τη σχεδόν χρεωκοπημένη χώρα, οι άνθρωποι συνεχίζουν να τρέφονται, να κινούνται, να ζεσταίνονται, να επιδιορθώνουν τις μηχανές τους, να στέλνουν τα παιδιά τους φροντιστήριο, να χρησιμοποιούν computer και αναλώσιμα. Να ζουν. Δε νομίζω να έχει μηδενιστεί το ΑΕΠ. Δε νομίζω ότι στη χώρα αυτή έχει μηδενιστεί το κέρδος. Έχει μειωθεί αναμφισβήτητα, αλλά δεν έχει μηδενιστεί.

Κάποιοι όμως εννοούν ότι όταν μειώνεται ο τζίρος τα κέρδη πρέπει να μένουν σταθερά. Και πως επιτυγχάνεται αυτό; Ας είναι καλά η «νόμιμη» παρανομία. Δηλαδή, η αύξηση της φοροδιαφυγής και το ρίξιμο των εργαζομένων. Το γεγονός ότι ακόμα και στα χρόνια της αφθονίας πολλά από τα εργασιακά δικαιώματα ήταν στα χαρτιά ήταν και ο λόγος που γράφαμε για τους αδικημένους outsiders του ιδιωτικού σε σχέση με τους προνομιούχους insiders του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Ήταν το αποτέλεσμα μια γενικευμένης ανομίας που έθιγε πρώτα και κύρια τους αδύναμους και τους ακάλυπτους.
Μια άλλη αλήθεια είναι ότι σε ένα παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον ύφεσης, όπου όλα αλλάζουν δραματικά είναι αδύνατο, οι εργασιακές σχέσεις να μένουν αλώβητες. Σίγουρα θα πρέπει να επανεξεταστούν ή και να αναθεωρηθούν στα πλαίσια της νέας πραγματικότητας αλλά και με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Η ευρωπαϊκή οικονομία πρέπει να διασωθεί, αλλά και οι εργαζόμενοι πρέπει να ζήσουν σαν Ευρωπαίοι.

Με τα δεδομένα αυτά θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί όταν σχεδιάζουμε την ανατροπή των ευρωπαϊκών κεκτημένων, όταν νομοθετούμε την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και τη δυνατότητα της διαπραγμάτευσης μεταξύ των παραγωγικών τάξεων. Σε μια εποχή που η παγκόσμια οικονομία ρέπει προς την πλήρη απελευθέρωση, φαντάζει παράταιρο οι κυβερνήσεις να καθορίζουν τον ελάχιστο μισθό.

Νομίζω ότι οι επιχειρούμενες  αλλαγές στα εργασιακά δεν είναι προς την φιλελεύθερη κατεύθυνση αλλά αντιθέτως προς την κρατικιστική. Είναι απόρροια μιας ταξικής διαμάχης, στην οποία η τρόικα έρχεται να επιβάλει ανακωχή εις βάρος όμως των εργαζομένων. Αν η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση, αυτό επιβάλει τόσο στους εργοδότες όσο και στους εργαζόμενους να αναζητήσουν λύσεις που θα συμφέρουν και τους δύο. Μπορούν να τα βρουν μόνοι τους, κανείς δεν είναι παράλογος όταν πρόκειται για το ψωμί ή και το παντεσπάνι του. Συνεπώς η ίδια η κοινωνία έχει τη δυνατότητα να βρει ένα εργασιακό μορατόριουμ, να ορίσει τη χρυσή τομή μέσα από  συλλογικές και όχι βέβαια ατομικές διαπραγματεύσεις. Την ίδια όμως στιγμή, το κράτος οφείλει να προστατεύει τους πλέον αδύναμους που είναι οι εργαζόμενοι και αυτό θα το κάνει όταν  εγγυάται το πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγεται η ταξική διαμάχη. Να καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού, αλλά όχι το αποτέλεσμα.

Με τη λογική αυτή χρειάζονται χρόνος, μελέτη και ανάλυση των σημερινών δεδομένων της ελληνικής οικονομίας έτσι ώστε να προχωρήσουμε στην αλλαγή του νομικού πλαισίου, αν το κρίνουμε απαραίτητο. Είναι δική μας υπόθεση. Οι κραυγές που θέλουν να μας πείσουν ότι όλα είναι διαλυμένα και γι’ αυτό θα πρέπει να κονιορτοποιηθούν οι εργαζόμενοι δεν μας βοηθούν.   Φοβάμαι ότι υπό το κράτος των πιέσεων της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης και της ανακεφαλαίωσης των τραπεζών καμιά από τις δύο πλευρές δεν μπορεί να βρει την καλύτερη λύση. Και οι  αντιμαχόμενες πλευρές δεν είναι όπως φαίνεται η τρόικα και η κυβέρνηση αλλά οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι.

Η συγκυρία έφερε το κόμμα της ΔΗΜΑΡ στο μάτι του κυκλώνα. Συμμετέχει στην κυβέρνηση αλλά αρνείται να ψηφίσει την κατάργηση κάποιων εργασιακών δικαιωμάτων. Αυτό θα την οδηγήσει πιθανόν στο να μην ψηφίσει  και τα οικονομικά μέτρα των 13,5 δις με τα οποία όμως συμφωνεί, αφού συνέβαλε τα μέγιστα στη διαμόρφωσή τους. Αν δεν βρεθεί λύση, αν δηλαδή η τρόικα δεν υποχωρήσει, η ΔΗΜΑΡ θα αναγκαστεί να φύγει από τη συγκυβέρνηση. Αυτό συνεπάγεται σοβαρούς κινδύνους για τη χώρα, αλλά όχι μόνο. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα ψηφίσουν το πακέτο των μέτρων, αλλά η νέα κυβέρνηση που θα συγκροτήσουν θα είναι αδύναμη, με κίνδυνο να πέσει και να οδηγηθούμε σε εκλογές με πρωταγωνιστές τη ΝΔ, τη ΧΑ και το ΣΥΡΙΖΑ. Το αύριο από ελπιδοφόρο μεταβάλλεται αίφνης σε ζοφερό. Ποιος είναι αυτός που αναλαμβάνει την ευθύνη να βάλει τη χώρα σε νέες σκληρότερες περιπέτειες;

Αν η ΔΗΜΑΡ κάνει πίσω, αν αρνηθεί την κυβερνητική ευθύνη που ανέλαβε, τώρα που όλα είναι πιο δύσκολα, υπογράφει την θανατική της καταδίκη. Το 6% που εισπράττει στις δημοσκοπήσεις είναι αποτέλεσμα της πολιτικής τόλμης που επέδειξε όλο το προηγούμενο διάστημα. Ο κόσμος που την εμπιστεύεται δεν είναι ο κόσμος της κλασσικής Αριστεράς που της συγχωρεί το συγχρωτισμό με τις αστικές δυνάμεις ή το αμαρτωλό ΠΑΣΟΚ και τώρα ανακουφισμένος θα συνεχίσει να την ακολουθεί. Αυτός την εγκατέλειψε μετά την πρώτη εκλογική μάχη. Είναι ένας κόσμος προοδευτικός και φιλελεύθερος, κόσμος της κοινής λογικής που θέλει παραμονή στο Ευρώ και βαθιές μεταρρυθμίσεις. Αν η ΔΗΜΑΡ αποχωρήσει τώρα από την παλαίστρα, τον προδίδει και αυτός δεν θα της το συγχωρέσει. Η αποχώρησή της θα ενταφιάσει τις όποιες ελπίδες του για μια προοδευτική μεταρρύθμιση του κράτους και της οικονομίας.

Μια τέτοια στάση δίνει στο ΠΑΣΟΚ το φιλί της ζωής. Τότε ο κ. Βενιζέλος αναδεικνύεται ως ο μοναδικός, από το χώρο της Κεντροαριστεράς, που συνεχίζει να παλεύει για τη σωτηρία της χώρας. Το αίτημα της ανασύνθεσης της σοσιαλδημοκρατίας με βασικό πυλώνα τη ΔΗΜΑΡ ακυρώνεται. Γιατί οι πολίτες δεν έχουν την πολυτέλεια να ατενίζουν το σοσιαλδημοκρατικό αύριο, όταν το παρόν είναι ερεβώδες. Θα είναι τραγικό να ομιλούν για μια άλλη Ελλάδα, όσοι την εγκατέλειψαν τη στιγμή που βυθιζόταν. Εγκατάλειψη του σκάφους τώρα, με οποιοδήποτε δίκαιο ή μη αίτημα, συνεπάγεται και το τέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς. Αν ήταν να κάνει πίσω στην πιο κρίσιμη στιγμή θα ήταν προτιμότερο να μην είχε ανακατευτεί καθόλου, να είχε μείνει στη εφεδρεία. Σε ένα τόσο ρευστό πολιτικό περιβάλλον οι αξίες ωριμάζουν και αποσυντίθενται στη στιγμή.

Η ζωή βάζει πάντα τα πιο φρικτά διλήμματα. Από τη μια η υποστήριξη των δικαιωμάτων των εργαζομένων, από την άλλη η παραμονή της χώρας, όχι απλά στην ΕΕ, αλλά στον κόσμο των ζωντανών. Αν η διαπραγμάτευση δεν έχει αίσιο αποτέλεσμα για τον κόσμο της εργασίας, σίγουρα θα πρέπει να αναζητηθεί ένας τρόπος  αναδίπλωσης. Εκτός και αν όλα έχουν ήδη κριθεί και δεν το ξέρουμε. Όπως και να γίνει όμως, η ζωή δεν θα πάψει να προκαλεί τους τολμηρούς. Ο αγώνας για μια αριστερή και φιλελεύθερη Ελλάδα συνεχίζεται.         


8 σχόλια:

  1. Να γράφετε στα σχόλια απόψεις και όχι αηδείες. Εδώ είναι blog διαλόγου και όχι το τσιφλίκι του απολίτιστου. Οκ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λεωνίδα, τολμηρή και θαρραλέα η ΔΗΜΑΡ και η επιλογή της να βάλει πλάτη θετική. Όμως, ενώ όλοι πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι σε οικονομικά ζητήματα δε θα μπορούσε να κάνει πολλά πιθανόν και τίποτα, σε θέματα δημοκρατίας έπρεπε να έχει λόγο και μάλιστα πολύ δυνατό. Παράδειγμα, στο θέμα της διάσημης λίστας έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή και να μην καλύπτεται πίσω από θέματα γνησιότητας, προσωπικών δεδομένων κ.λ.π. Όλες οι χώρες της ευρώπης που την είχαν την αξιοποίησαν εκτός από την Ελλάδα. Στα ζητήματα με τη Χρυσή Αυγή ποια είναι η θέση της, Έχω την εντύπωση ότι η έλλειψη θέσεων, κατάλληλων ατόμων την έχει καταστήσει δεκανίκι του Σαμαρά και της τρόικας. Σύρεται συνεχώς τις θέσεις τους υποκύπτωντας στο μόνιμο δίλημμα: Ψηφίζω ή χρεοκοπώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παύλο: Στο θέμα της λίστας νομίζω ότι δήλωσε επανειλλημένα να γίνει διερεύνηση των ονομάτων, με το κριτήριο πάντοτε της γνησιότητας βεβαίως. Τι άλλο να πει; Η ΔΗΜΑΡ δεν είχε ούτε έχει καμιά ανάγκη, γιατί δεν έχει σκελετούς στο ντουλάπι της/ Το θέμα της γνησιότητας υπάρχει πάντοτε, αλλά για τη ΔΗΜΑΡ δεν ήταν εμπόδιο. Για τη ΧΑ τι με ρωτάς; Αν ένα κόμμα έχει σταθεί απέναντι στη δράση της είναι η ΔΗΜΑΡ. Το μόνο κόμμα που είναι έμπρακτα κατά της πολιτικής βίας απόοπου και αν προέρχεται. Με ένα φάουλ τη μη ψήφιση του κοινού ψηφίσματος της βουλής κατά της βίας. Φάουλ και τόγραψα.

      Διαγραφή
    2. Για τα άτομα να συζητήσουμε όσο θέλεις. Μη ξεχνάς ότι ο χώρος δεν έχει και πολλούς που είναι διαθέσιμοι για κυβερνητικά πόστα. ¨οχι τόσο από ικανότητες, όσο από διάθεση να εμπλακούν με αυτό τη κράτος. Ουρά του Σαμαρά; Εδώ πάει να φύγει από την κυβέρνηση και είναι ουρά; Απλά, στα αυτονόητα του μνημονίου συγκατάνευσε και όπου μπόρεσε απέτρεψε χοντράδες. Αλλά αν θέλουμε τη συμμετοχή στην ΕΕ, δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. ¨Οτι γίνανε φάουλ ή ότι υπήρξαν αδυναμίες ποιος να πει όχι. Εξάλλου μια δεξιά κυβέρνηση είναι πάνω στην ουσία. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα φύγει με αφορμή τα εργασιακά και θα συνεχίσει να παίζει ρόλο. Εκτός και αν οι αποκρατικοποιήσεις και οι επιτροπείες που έρχονται είναι γιαυτή δυσβάσταχτα. Αν είναι έτσι τότε κακώς ανακατεύτηκε. Δεν είχε το νεφρό να το κάνει και θα το πληρώσει.

      Διαγραφή
  3. Θα ειμαι λιγο κακοπροαιρετος λεγοντας οτι αντι να ''γινουμε Ευρωπη'' με τις μεταρυθμισεις της κυβερνησης γινομαστε Β κορεα και Αφρικη με το να κατεβαζουν ενοπλο στρατο στην Θεσσαλονικη για να φυλαει την παρελαση.
    Θα μου πουν τωρα οσοι απο κομματικο οφελος και φανατισμο οσοι υποστηριζουν την κυβερνηση ''Ε δεν ειναι και τιποτα''.
    Δυστυχως ομως αυτο ειναι εκτροπη η τουλαχιστον αφετηρια αυτης .Δυστυχως...........
    Γιωργος Λεανδ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και στρατό και αστυνομία θα κατεβάσουν για να διατηρήσουν τη δημοκρατία εν ζωή. Θες να δεις τι γίνεται στα πανεπιστήμια που δεν μπαίνει ο νόμος; Απέναντι στη βία των άκρων, η πολιτεία κάπως πρέπει να αντιδράσει, δε νομίζεις; Όταν ζητάμε την αστυνομία να περιορίσει τη ΧΑ, είναι καλά, ενώ στις παρελάσεις πρέπει να αφήσουν το ΣΥΡΙΖΑ να κάνει το κομμάτι του; Αυτή η ανομία είναι ένα στοιχείο που διαπερνά όλη την κοινωνική μας ζωή και επέτρεψε στο πολιτικό σύστημα και τους εκλεκτούς του να μας καταστρέψουν.

      Διαγραφή
  4. Καλά, δε ντρέπεστε; Μπορείς να μου πεις που διαφέρετε από τον Σαμαρά; Επιτροπείες, αποκρατικοποιήσεις, κόψιμο μισθών και συντάξεων, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, τώρα ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟ;;;;;;;;;;; Ποιες είναι οι χοντράδες που λες ότι απέτρεψε η ΔΗΜΑΡ; Τι άλλο μένει; Έχετε κάθε δικαίωμα σαν κόμμα να ψηφίσετε ότι θέλετε, αλλά μη το κάνετε κιόλας στο όνομα της αριστεράς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε έχεις κατοχυρώσει την Αριστερά, είναι δική σου; Ο καθένας κάνει ότι θέλει στα πλαίσια της νομιμότητας και στο όνομα που αυτός νομίζει και κρίνεται από τους πολίτες. ¨Οπως η παρωχημένη Αριστερά θεωρεί τον κρατισμό και τη διαπλοκή που συνεπάγεται ως προοδευτικό θεσμό, έτσι και η δική μου Αριστερά θεωρεί τις αποκρατικοποιήσεις ορισμένων οργανισμών, ή τις μειώσεις μισθών προκειμένου να τη βγάλουμε καθαρή, δηλαδή να λειτουργήσει το κράτος, ως προοδευτικές κινήσεις. Η αλήθεια σου είναι για σένα, όχι για όλους. Αλλά πως να σε πείσω αφού είμαστε αλλού....

      Διαγραφή