ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Λούλα Αναγνωστάκη

Λούλα Αναγνωστάκη
Η φωτό είναι του Σπύρου Στάβερη για τη LIFO

Παρατηρητήριο

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα σαφές μέτωπο ΝΔ και του κυοφορούμενου νέου σχήματος της κεντροαριστεράς. Μια γενναία και ρηξικέλευθη πολιτική συνεννόηση αρχών με συγκεκριμένα σημεία επαφής και καθαρές στοχεύσεις. Κι ας έχουν διαφορές που πρέπει να γίνουν σαφέστατες. Αυτό προϋποθέτει τη διατύπωση και διακίνηση τεκμηριωμένων πολιτικών θέσεων για τα μεγάλα επίδικα και κυρίως για τα δύο πιο σημαντικά. Αυτά της παραγωγής πλούτου και της διαχείρισης του κράτους. Με τρόπο όμως που θα αποδεικνύει και στον πλέον αδαή ότι η ελευθερία στην οικονομία από τη μια και η υποχώρηση του κράτους από την άλλη θα αποδειχθούν ωφέλιμα όχι μόνο για το κεφάλαιο αλλά και για τους πολίτες και δη τους ασθενέστερους. Αυτό σημαίνει υπεύθυνη λαϊκή πολιτική και όχι ελιτίστικη ή λαϊκίστικη.

Athens Voice

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Όσο θα πολλαπλασιάζονται οι δημόσιες τοποθετήσεις των υποψηφίων τόσο θα αποκαλύπτεται ο φυσικός αρχηγός του κέντρου και το βαρύ πολιτικό του φορτίο. Αλλά είναι εποχή του diet, οπότε....

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Η ψήφος της Τετάρτης: η ...αυτοπεραίωση της Δημοκρατικής Αριστεράς ως εναλλακτικής πρότασης;

Απόφαση της Κεντρικής Eπιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς 
Συνεδρίασε σήμερα η Κεντρική Επιτροπή της Δημοκρατικής Αριστεράς με αντικείμενο τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και τη στάση του κόμματος στις επικείμενες ψηφοφορίες στη Βουλή. 
Η εισήγηση της Εκτελεστικής Επιτροπής που πρότεινε "παρών" στο πολυνομοσχέδιο και θετική ψήφο στον προϋπολογισμό συγκέντρωσε 77 ψήφους. Η πρόταση που διατυπώθηκε για "ναι" και στις δύο ψηφοφορίες συγκέντρωσε 26 ψήφους. Υπήρξαν επίσης και 6 λευκά. Συνολικά ψήφισαν 109 μέλη.


του Γιώργου Παπασπυρόπουλου  Αριστερή Στρουθοκάμηλος

Μια ήδη ατελέσφορη και κατά πολλούς αδιέξοδη διαδρομή της ανανέωσης της Αριστεράς στην Ελλάδα, φτάνει στο τέλος της όπως όλα δείχνουν, με την ψηφοφορία της Τετάρτης. Η "αριστερή" στροφή που επεχείρησε η ΔΗΜΑΡ επικαλούμενη την εμμονή της τρόικας στα εργασιακά, έχει εγκλωβίσει το κόμμα αυτό σε έναν παραλογισμό ("δεν ψηφίζουμε τον εφαρμοστικό νόμο, στηρίζουμε την κυβέρνηση") που το οδηγεί εκτός κυβέρνησης συνεργασίας. Ταυτόχρονα, και εφόσον δεν βρεθεί συμβιβαστική λύση έστω και την τελευταία στιγμή, οδηγεί το κόμμα αυτό και σε διαζύγιο με τις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις που βρήκαν μέχρι σήμερα (με αρκετή υπομονή και ανοχή είναι αλήθεια) στέγη στον χώρο αυτό.

Θεωρητικά, η Δημοκρατική Αριστερά, είναι η συνέχεια της ελληνικής ανανεωτικής αριστεράς, του ρεύματος του ΚΚΕ εσωτερικού, του Ρήγα Φεραίου, της ΕΑΡ και του παλαιού Συνασπισμού πριν την "αριστερή στροφή" του τελευταίου και την συριζοποίησή του.
"Θεωρητικά", γιατί η προσπάθεια ποτέ δεν ολοκληρώθηκε.

Η ΔΗΜΑΡ μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να ταυτιστεί με την Μεταρρυθμιστική Αριστερά - αποτέλεσε απλά τον χώρο των ελπίδων αυτού του ρεύματος στην ελληνική κοινωνία. Πράξεις και παραλείψεις της όμως έδωσαν ένα αντιμεταρρυθμιστικό στίγμα στην ηγεσία του κόμματος και ξεσήκωσαν αντιδράσεις σε μέλη και φίλους όταν εκδηλώθηκαν κινήσεις αναδίπλωσης στην Παιδεία, στην υπεράσπιση συντεχνιών είτε στην μεταρρυθμιστική αφλογιστία στις προτάσεις ισοδυνάμων.Η ανακάλυψη όμως του κώνωπα των εργασιακών ενώ έχει διυλιστεί η κάμηλος των οριζόντιων περικοπών και της φορολογικής επιδρομής επί δικαίων και αδίκων, οδηγεί τα πράγματα σε άλλη περιοχή: εκείνη της "αριστερής" στροφής της ΔΗΜΑΡ σύμφωνα με τις καλύτερες παραδόσεις του "αλαβανικού" Συνασπισμού και της επιστροφής της στο κεντρικό σώμα της νεοκομμουνιστικής λαϊκιστικής κρατικιστικής αριστεράς - την επιστροφή στην λογική ΣΥΡΙΖΑ, την άρνηση δηλαδή των λόγων που επέβαλαν πριν δυόμιση χρόνια την αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας από εκεί.
Δεν είναι δυνατόν να παλεύεις με πολιτικές προτεραιότητες: "παραμονή στο ευρώ, εκταμίευση της δόσης, αλλά και σταδιακή απαγκίστρωση από τα μνημόνια" και να επιτρέπεις η κυβέρνηση συνεργασίας που εξασφαλίζει (έστω με προσωρινές ήττες και υποχωρήσεις) κάτι τέτοιο να κινδυνέψει με πτώση άρα και η χώρα με έξοδο από το ευρώ. 
Δεν είναι δυνατόν να παραμείνεις σε μια κυβέρνηση της οποίας έχεις καταψηφίσει την συμφωνία για εκταμίευση της δόσης δηλαδή την συμφωνία επιβίωσης της χώρας.
Και κυρίως δεν είναι δυνατόν να τορπιλίζεις την αξιοπιστία αυτής της κυβέρνησης στην οποία στηρίζονται οι εταίροι μας για να προχωρήσουν πέραν της δόσης σε εκείνες τις ρυθμίσεις που θα επιτρέψουν την ανάπτυξη με πρόσθετα κεφάλαια και διευκολύνσεις στα επιτόκια και στην άμεση ρευστότητα, που ετοιμάζονται πέραν της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.
Δεν παίζεις με όλα αυτά αν είσαι υπεύθυνος. Δεν ρισκάρεις ένα ατύχημα με την προϊούσα σήψη και διάλυση του ΠΑΣΟΚ που επιταχύνεται με την στάση της ΔΗΜΑΡ.
Τέλος δεν σώνεις και το κόμμα σου εφόσον δεν τηρείς τις δεσμεύσεις για τις οποίες ψηφίστηκες και χάριν των οποίων μπήκες (ορθότατα) σε κυβέρνηση συνεργασίας για παραμονή στην ΕΕ.

Όλα αυτά βέβαια θα θυσιαστούν πιθανότατα, όπως όλα δείχνουν, για έναν αμετανόητο μικροκομματισμό που επιστρέφει αναπάντεχα και κυρίως εξ αιτίας των αληθινών ορίων του εγχειρήματος της ελληνικής αριστερής ανανέωσης.
Η κρατικιστική νοοτροπία σύμπασας της ελληνικής αριστεράς, η αποτυχία της να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής και της φανερής ανάγκης των ορίων στην ανάπτυξη αντί της λατρείας της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και μάλιστα με κρατικό έλεγχο και ως αντιστοιχία, τέλος, η λειτουργία της ακόμη και σήμερα με βάση το συγκεντρωτικό μοντέλο και τον αρχηγισμό, εξεμέτρησαν το μέλλον της και τον ιστορικό της βίο.
Αδιέξοδο.

Αντί για ανανέωση έχουμε επιστροφή στην αφετηρία του δήθεν "εργατισμού", της άγνοιας του ρόλου της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και οικονομίας, της μικροκομματικής επιβίωσης έναντι όλων.
Αυτή η ψηφοφορία είναι πραγματικά η τελευταία ευκαιρία - όχι τόσο για την ίδια την ΔΗΜΑΡ αλλά περισσότερο για την επιρροή και τα αντανακλαστικά της "ανανεωτικής αριστεράς" όσον αφορά την όποια επιρροή της στην ελληνική κοινωνία. Γιατί η απομυθοποίηση έχει δυστυχώς συντελεστεί με τις ατελείωτες πιρουέτες του διευθυντηρίου αυτού του κόμματος και η φθορά αυτή είναι μη αναστρέψιμη.
Ας πρόσεχαν.
Τουλάχιστον μαζί με το κόμμα τους ας μην παρασύρουν και την χώρα μας σε νέες περιπέτειες.

1 σχόλιο:

  1. Έχω μερικές μερικές ενστάσεις... Κατ' αρχάς αν κατάλαβα καλά ο συντάκτης είναι υποψήφιος βουλευτής άλλου κόμματος (χωρίς βέβαια τούτο να αποτελεί μόνιμη ιδιότητα, αλλά φευ οι εκλογές έγιναν πριν από 4 μήνες περίπου).
    Έπειτα διαβάζω κάπου για "προσωρινές ήττες και υποχωρήσεις". Ενδιαφέρον είναι το πώς ορίζουμε το "προσωρινόν" (αφήνοντας ευφυολογήματα σχετικά) αφού τα μέτρα μόνο προσωρινά δεν είναι δεδομένου ότι μιλάμε για βάθος δεκαετιών για ανάκαμψη της οικονομίας.
    Τελευταίο είναι το επίσης ενδιαφέρον με ποιο κριτήριο ψήφισε ο κόσμος ΔΗΜΑΡ. Γιατί ο συντάκτης συγχέει τους "μνημονιακούς"/φθλελεύθερους ψηφοφόρους της με το σύνολο. Ξεχνά ότι η ταμπέλα ήταν η αναδιάρθρωση/επιμήκυνση του χρέους κλπ που αναλύθηκε σε λιγότερους νόμους, λιγότερα επαχθή μέτρα κλπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή