ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Μ' αυτούς θα προχωρήσουμε

Παρατηρητήριο

Lives matter.
Σήμερα το απόγευμα μόλις πρωτοακούστηκε η φρικτή είδηση από τη Βαρκελώνη, άρχισε το ίδιο πολύ κουραστικό, πολύ πληκτικό, πολύ εξοργιστικό γαϊτανάκι υπερεκτίμησης-απαξίωσης, απαξίωσης-υπερεκτίμησης της ανθρώπινης ζωής.
Ανάλογα με τα παραμορφωτικά γυαλιά που φοράμε, ανάλογα με τον ιδεολογικό στόκο των εγκεφάλων μας, ανάλογα με τη διαθλαστική ικανότητα των θρησκευτικών μας πεποιθήσεων οι ζωές "ζυγίζουν" λιγότερο ή περισσότερο.
Και προσπερνάμε αδιάφορα την πιθανότητα κάθε παιδάκι που πεθαίνει στην Ινδία να είναι ένας ακόμη Ραμανουτζάν.
Κάθε παιδάκι που σκοτώθηκε σήμερα στη Βαρκελώνη να ήταν ένας ακόμη Pablo Picasso.
Στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου στον απολογισμό μας θα μας λείπουν πέντε, δέκα, πενήντα, χίλιες ανθρώπινες ζωές. Όλες ισοβαρείς και ισότιμες.
Όταν θα μάθουμε να μετράμε το ίδιο κάθε ανθρώπινη ζωή, τότε θα έχουμε ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.
Σάκης Παπαθεοδώρου

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Χτες ήταν οι καταλήψεις, σήμερα το «άσυλο» της βίας, αύριο η διάλυση των μεταπτυχιακών. Οι θλιβεροί φαιοί ή κόκκινοι κομισάριοι μισούν τους άριστους γιατί τους φοβούνται και πασχίζουν να τους σταματήσουν. Γιατί είναι αυτοί που θα χτίσουν την επόμενη ελεύθερη, δημοκρατική και δημιουργική Ελλάδα. Είναι αυτοί που θα τους αποστρατεύσουν, θα τους στείλουν επιτέλους στη λήθη της ιστορίας. Είναι αυτοί που με την αξιοσύνη τους θα αλλάξουν το παράδειγμα στην έρμη τούτη χώρα. Μην ανησυχείτε. Δεν έρχεται κανένα άλλο κόμμα, πράσινο, κόκκινο ή γαλάζιο. Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε.

Έρχονται οι άριστοι και να τους φοβάστε

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Στη φρίκη του Κονέκτικατ



Η διευθύντρια του σχολείου

Για τη φρίκη του Κονέκτικατ δεν έχεις τίποτα να ψελλίσεις, δεν έχεις να ποστάρεις, να αναλύσεις.
Τι να πεις για παιδιά μόνα, για οικογένειες δύσκολες, για όπλα που είναι εύκολα, για ανθρώπους που έφυγαν χωρίς κανένα λόγο;
Μονάχα να κλάψεις μπορείς και μετά να βουβαθείς για πάντα.
Να πας μέσα στο δωμάτιο να δεις αν τα δικά σου είναι καλά, να τα φιλήσεις καθώς κοιμούνται αμέριμνα και μετά να ξεχαστείς.
Ν’ ανάψεις ένα τσιγάρο, να πιεις κάτι, για να ξορκίσεις το κακό.

Όταν ξεσπά η φρίκη, άλλοι τρέχουν να κρυφτούν και άλλοι γίνονται με μιας ήρωες, βάζουν τα στήθια τους μπροστά, υπερασπίζονται τους συνανθρώπους τους, πεθαίνουν με αιτία. (Leo)

Διάβασα στην Αthens Voice


Η 27χρονη δασκάλα Βικτώρια Σότο (φωτο πάνω) έδωσε τη ζωή της για να προστατέψει τους μαθητές της από το μένος του δολοφόνου που εισέβαλε στο σχολείο της πόλης Νιουτάουν στο Κονέκτικατ των ΗΠΑ. Σύμφωνα με όσα μεταδίδουν τα αμερικανικά μέσα, η δασκάλα έβαλε το σώμα της μπροστά στα παιδιά όταν ο δολοφόνος άρχισε να τα πυροβολεί πέφτοντας νεκρή από τις σφαίρες του.
Αντίθετα από άλλους δασκάλους που έσπευσαν να καλυφθούν όταν άρχισαν οι πυροβολισμοί, η Βικτώρια Σότο μαζί με τη διευθύντρια του σχολείου Ντον Χόχσπρανγκ 47 ετών και την 56χρονη ψυχολόγο του σχολείου Μέρι Σέρλαχ, αντιμετώπισαν τον δολοφόνο κατά πρόσωπο, βρίσκοντας τραγικό θάνατο.
Οι τρεις γυναίκες είναι τα τρία από τα έξι ενήλικα άτομα που σκοτώθηκαν στην τραγωδία της Παρασκευής.
   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου