ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Charles Mingus

Charles Mingus

Παρατηρητήριο

Δηλαδή την Ελλάδα, τη μόνη χώρα που δεν έχει βγει ούτε και πρόκειται να βγει από την κρίση του 2009 έως ότου κατακτήσει τη γη της επαγγελίας, δηλαδή τον «κομμουνισμό με φτώχεια».

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Σε μια χώρα όπου η πολιτική γίνεται σε πρωινάδικα ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, είναι φυσιολογικό η υψηλή διπλωματία να ασκείται στην τηλεόραση από τύπους που παριστάνουν τους πολιτικούς. Μια ντεμέκ ευρωπαίκή χώρα με μια ντεμέκ πολιτική ηγεσία.
ΥΓ Και ζορισμένους σουλτάνους ξαλαφρωνουμε και μπρίκια κολλάμε και βεντουζες κόβουμε

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Αντίσταση στη βαρβαρότητα




Μιχάλης Σαμπατακάκης

Τα νεανικά μας χρόνια και η σχέση μας με την πολιτική και τον πολιτισμό τον καιρό της δικτατορίας και της Μεταπολίτευσης καθορίστηκαν βαθιά από την εμφάνιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη του ρεύματος της Ανανεωτικής Αριστεράς.
Ζώντας τότε αρκετοί από εμάς την πιο ακραία μορφή του καπιταλισμού και του ατλαντισμού, τη δικτατορία, και αγωνιζόμενοι εναντίον της, μάθαμε ταυτόχρονα να αγωνιζόμαστε κατά του σταλινισμού και του δογματισμού. Νιώσαμε βαθιά τη διάσπαση σε ανανεωτές και δογματικούς του ΚΚΕ, τον Γαλλικό Μάη, την Ανοιξη της Πράγας. Οργανωθήκαμε στον Ρήγα Φεραίο, τη Νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού. Αγαπάμε την πολιτική μας ιστορία.
Μάθαμε να διαβάζουμε έλληνες ποιητές. Μάθαμε, σχεδόν ανακαλύψαμε, να ταυτίζουμε την έννοια του σοσιαλισμού με την έννοια της δημοκρατίας, να σεβόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα, να είμαστε Ευρωπαίοι ενώ ήμασταν ταυτόχρονα αριστεροί. Ζήσαμε μια μικρή - όχι τη μόνη - πολιτιστική νησίδα στη χώρα μας, μια μικρή - όχι τη μόνη - αντίσταση στη βαρβαρότητα. Και νομίζουμε πως αφήσαμε ίχνη.

Ο Μιχάλης Σαμπατακάκης είναι γιατρός του ΕΣΥ, στέλεχος της ΔΗΜΑΡ. Υπήρξε στέλεχος του Ρήγα Φεραίου από την εποχή της δικτατορίας, έχει διατελέσει γραμματέας της οργάνωσης

2 σχόλια:

  1. Χαμενος στα αστρα18 Δεκεμβρίου 2012 - 5:51 μ.μ.

    Μιχαλη, τα ιχνη δεν φαινονται πια. Τα εχει ξεθωριασει ο χρονος και σκεπασει ο λαικισμος. Η νησιδα σου βουλιαξε, οι ποιητες στερευουν, ξεραιλα παντου. Και ο οριζοντας χαθηκε και αυτος. Χαθηκαν και αυτοι οι λιγοι που ξερανε να διαβαζουνε τις πυξιδες. Τα αστρα πανω μας φευγουν για αλλους γαλαξιες, δεν αντεχουν να κοιτανε κατω. Και ολα αυτα σε μια γενια. Πως τρεχει ο χρονος τελικα, γρηγορα η αργα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πράγματι τα ίχνη ξεθώριασαν φίλε χαμένε στα άστρα. Αλλά υπήρξαμε και μεις ωραίοι κάποτε. Δεν μου αρέσουν τα μνημόσυνα, αλλά ο ΡΦ ήταν κάτι διαφορετικό. Αντίσταση στην δεξιά και αριστερή βαρβαρότητα. Γιαυτό το μεγαλύτερο κακό που έκανε αυτός ο χώρος είναι που πήγε και συγχρωτίστηκε με τον εγχώριο σταλινισμό στο ΣΥΝ και μετά στο ΣΥΡΙΖΑ. Πολλά χαμένα χρόνια που πήγαν πίσω τις ιδέες του δημοκρατικού σοσιαλισμού και ανέδειξαν τη μπαχαλοειδή βία σε πολιτική αρετή. Κάπως αλλιώς έπρεπε να γίνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή