ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Ηiggs Boson

Ηiggs Boson

Παρατηρητήριο

Σχετικά με την αποστροφή Κυριάκου Μητσοτάκη περί ανισότητας:

Η μοναδική μορφή ισότητας που έχει νόημα για εμάς τους φιλελεύθερους,είναι η ισότητα ενώπιον του Νόμου (ισονομία)!
Κάθε άλλη μορφή,ειναι είτε ανέφικτη,είτε επιτυγχάνεται μέσω καταναγκασμού,άρα συντρίβει τον ανθρωπο,τα δικαιώματα και τη μοναδικοτητά του. Ο εξισωτισμος,υπήρξε ιστορικά πάντοτε βίαιος και αυθαίρετος,συνέτριψε τα άτομα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους στο όνομα ενός συλλογικού οράματος,το οποίο κάποιοι άλλοι σχεδίασαν και τους επέβαλλαν. Οδήγησε σε κοινωνίες στάσιμες,ομοιόμορφα βαρετές,πληκτικά ομοειδείς,οικονομικα αδιέξοδες,αισθητικά βάρβαρες,ηθικά αποτρόπαιες.
Ειναι τελείως διαφορετικό το να ζητάς ενα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για τον καθένα απο το να ζητάς ίδιο εισόδημα για ολους.
Αυτή ειναι η ειδοποιός διαφορά φιλελευθερισμού-σοσιαλισμού και το τεκμήριο ηθικής υπεροχής της ελευθερίας.

Βαγγέλης Πάλμος

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Ο αγράμματος πλην όμως πτυχιούχος και "αγωνιστής" νέος είναι θετικό πρότυπο για μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Ο αντίθετος είναι σπασίκλας, ούφο, φύτουλας, φυτό κλπ. Μια ερμηνεία της σύγχρονης δυναστείας των αγραμμάτων.

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Ο Φώτης Κουβέλης για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή




Ο κ. Κουβέλης ανέφερε στην ομιλία του: «Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ένας εκ των κορυφαίων ελλήνων πολιτικών της νεώτερης ιστορίας της Ελλάδας, στα 60 χρόνια της πολιτικής του διαδρομής, επηρέασε καθοριστικά την πορεία της χώρας. Η συμβολή του στον οικονομικό και πολιτικό εκσυγχρονισμό της Ελλάδας υπήρξε αποφασιστική.
Δικό του το σημαντικό και σπουδαίο επίτευγμα, η είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, όραμα ζωής του Κωνσταντίνου Καραμανλή, του οποίου τη διορατικότητα οφείλουμε να εξάρουμε. Δεν ήταν ωστόσο το μοναδικό. Η εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη τη δεκαετία του 1950, κατά την πρώτη πρωθυπουργική του θητεία, η επιστροφή της χώρας στην ομαλότητα και τη δημοκρατία μετά την περιπέτεια της επταετούς χούντας, η εκπόνηση και ψήφιση Συντάγματος, η νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος είναι έργα που φέρουν τη σφραγίδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η πορεία του, η ζωή του ολόκληρη, είναι σχεδόν ταυτισμένη, με την πορεία της χώρας μας.
Επέλεξε και σταθερά προώθησε τη στροφή προς τη Δύση, την ανάπτυξη μέσω των επενδύσεων, την ανάδειξη της Ελλάδας σε κορυφαία δύναμη της Βαλκανικής, την εξομάλυνση των σχέσεων φιλίας και συνεργασίας με τις γειτονικές χώρες και την προβολή των πολιτιστικών δυνατοτήτων της χώρας. Όραμά του υπήρξε μια Ελλάδα απαλλαγμένη από τα σύνδρομα της δυσπραγίας και της φτώχειας. Η σταθερή αύξηση του εθνικού εισοδήματος, η άνοδος του κατά κεφαλήν εισοδήματος, η ραγδαία άνοδος των επενδύσεων και η μείωση της ανεργίας, αποτελούν τις κύριες παραμέτρους του θετικού απολογισμού της διακυβέρνησης Καραμανλή στο πεδίο της οικονομίας. Στην εξωτερική πολιτική, υπό τη σκιά του ψυχρού πολέμου, αναζήτησε ερείσματα και συμμαχίες για την κατοχύρωση της ασφάλειας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας.
Παράλληλα, προήγαγε τις σχέσεις με τον Τρίτο Κόσμο και ιδιαίτερα με τις αραβικές χώρες, προτάσσοντας τα περιφερειακά συμφέροντα της Ελλάδας. Παρά τις αδιαμφισβήτητες επιτυχίες στην οικονομία, την ανάπτυξη και την εξωτερική πολιτική, στο πολιτικό πεδίο, παρά τις προσπάθειές του, ο εκσυγχρονισμός εκινείτο με χαμηλές ταχύτητες, λόγω και των εμφυλιοπολεμικών συνδρόμων που παρέμεναν ακόμη ισχυρά στην παράταξή του.


Η καίρια τομή στην εξωτερική πολιτική του εντοπίζεται στην προσπάθεια για την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πίστευε ότι η ΕΟΚ δεν αποτελούσε «απλώς οικονομικήν κοινοπραξίαν, αλλά οντότητα με ευρυτέραν πολιτικήν αποστολήν και σημασίαν». Η πλήρης είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) ήταν έργο ζωής για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Πίστευε ότι η ένταξη της Ελλάδας στη μεγάλη ευρωπαϊκή αγορά θα της παρείχε όλες τις δυνατότητες για την οικονομική ανάπτυξή της. Αυτό συνέβη δεκαοκτώ χρόνια μετά, στις 28 Μαΐου 1979, με την υπογραφή στο Ζάππειο της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ ως το 10ο ισότιμο και πλήρες μέλος των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Αξίζει να θυμηθούμε ένα απόσπασμα από τον ακόμη και σήμερα επίκαιρο λόγο του της 28ης Μαΐου, λόγο ενός διορατικού πολιτικού ηγέτη:
«Η ενοποίηση της Ευρώπης πιστεύω ότι θα είναι το μεγαλύτερο πολιτικό γεγονός στην ιστορία της Ηπείρου μας. Ένα γεγονός που θα επηρεάσει όχι μόνο την μοίρα της Ευρώπης, αλλά και την πορεία της ανθρωπότητος. Γιατί θα εξισορροπήσει το συσχετισμό Δυνάμεων στον κόσμο, θα κατοχυρώσει την ανεξαρτησία της Ευρώπης και θα συμβάλει στην εμπέδωση της παγκόσμιας τάξεως και ειρήνης. Η Ελλάς προσέρχεται στην Ευρώπη με την βεβαιότητα ότι στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης εμπεδώνεται για όλα τα μέρη η εθνική ανεξαρτησία, κατοχυρώνονται οι δημοκρατικές ελευθερίες, επιτυγχάνεται η οικονομική ανάπτυξη και γίνεται με τη συνεργασία όλων κοινός καρπός ή κοινωνική και οικονομική πρόοδος».
Η δεύτερη φάση της πολιτικής του σταδιοδρομίας μετά την κατάρρευση της χούντας, εκτός από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ περιλαμβάνει ακόμη δύο κορυφαία σημεία: Πρώτον, τη συμβολή του στην εμπέδωση του δημοκρατικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος και τη νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κινήματος και δεύτερον, τη στάση του στο δημοψήφισμα που επηρέασε αποφασιστικά το αποτέλεσμα κατά της μοναρχίας, εξ' ου και το μίσος των βασιλοφρόνων εναντίον του. Αυτά εμφάνισαν ένα νέο πρόσωπο, διεύρυναν την απήχησή του στο λαό και του εξασφάλισαν τον σεβασμό των πολιτικών αντιπάλων.
Τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επιστρέφει στην Αθήνα θριαμβευτικά μετά από την κατάρρευση της δικτατορίας υπό το βάρος του πραξικοπήματος στην Κύπρο και της τουρκικής εισβολής στη Μεγαλόνησο, δρομολογώντας σημαντικότατες αποφάσεις: Επικεφαλής της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας», κατόρθωσε με συνετές και αποφασιστικές κινήσεις να αποκαταστήσει τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα με το δημοψήφισμα για το πολιτειακό, απαλλάσσοντας με τον ισχυρότερο δημοκρατικό τρόπο την Ελλάδα από την βασιλεία που τόσα δεινά είχε προκαλέσει στον τόπο. Με το Σύνταγμα του 1975, εγκαθίδρυσε την πιο στέρεη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία που γνώρισε η χώρα από τη σύσταση του νεότερου ελληνικού κράτους και νομιμοποίησε έπειτα από 26 χρόνια παρανομίας το Κομμουνιστικό Κόμμα στις 23 Σεπτεμβρίου 1974, αμβλύνοντας τα πολιτικά πάθη.
Το 1980 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εκλέχθηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αξίωμα στο οποίο θα επανεκλεγεί το 1990. Η αυστηρή προσήλωση στην τήρηση των συνταγματικών κανόνων και η συνεπής τοποθέτηση πάνω από τις κομματικές διαμάχες, η εξασφάλιση της ομαλής διαδοχής των κομμάτων στην εξουσία, η συμβολή στην εκτόνωση των πολιτικών παθών και η συνεισφορά του στην εμπέδωση της εθνικής ενότητας, συνέθεσαν τις κύριες παραμέτρους της παρουσίας του στο ύπατο αξίωμα.
Ο Κ. Καραμανλής πίστευε ότι σε ένα ραγδαία μεταβαλλόμενο κόσμο, οι πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, πολιτιστικές συντεταγμένες του οποίου χαρακτηρίζονται από σταθερά αυξανόμενη αλληλεξάρτηση, τα προβλήματα είναι κοινά και οι λύσεις οφείλουν να είναι κοινές.
Η παρακαταθήκη που άφησε ο ηγέτης της φιλελεύθερης παράταξης στην πολιτική τάξη της χώρας είναι τεράστια: Για κάθε δημοκρατικό πολιτικό χώρο, για κάθε δημοκρατική ιδεολογία που μετουσιώνεται σε πολιτικό λόγο και πράξη από τους πολιτικούς φορείς, είναι απαραίτητες οι ξεκάθαρες απόψεις, ο πολιτικός πολιτισμός, ο σεβασμός στις θέσεις του άλλου, η συμφωνία ότι η πολιτική υπηρετεί το γενικό καλό. Αυτό πίστευε σταθερά και έκανε πράξη ο Καραμανλής επί 60 χρόνια.
Σε σχέση με τη σταθερή αυτή θέση του Κ.Καραμανλή, επιτρέψτε μου να έχω την άποψη ότι είναι αναγκαία για το πολιτικό σύστημα της χώρας μας, το οποίο πάσχει από ποικίλες παθογένειες, η διεξαγωγή ενός δημόσιου διαλόγου μεταξύ των δημοκρατικών κομμάτων σχετικά με τα όρια του πολιτικού και κομματικού συστήματος, το εύρος της πολιτικής παρέμβασης, τον ρόλο του πολιτικού προσωπικού, τις εναλλακτικές μορφές πολιτικής και κοινωνικής παρέμβασης, τη συστηματική και διεισδυτική παρακολούθηση των δυνατοτήτων της ίδιας της πολιτικής. Ειδικά σήμερα, ειδικά υπό τις έκτακτες και δραματικές οικονομικές συνθήκες που βιώνει η χώρα.
Μια δημόσια συζήτηση για να απελευθερώσουμε το δημόσιο πολιτικό διάλογο από τις πελατειακές σχέσεις, τη στείρα πολιτική αντιπαράθεση που δεν αφορά στην ουσία των προβλημάτων της κοινωνίας και της χώρας και να κατακτήσουμε την πολιτική αντιπαράθεση με επιχειρήματα και θέσεις.
Θα κλείσω με τα λόγια του ηγέτη της Ανανεωτικής Αριστεράς, του Λεωνίδα Κύρκου: «Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δίδαξε ένα άλλο ήθος πολιτικού άνδρα. Λιτός και αυστηρός στην ιδιωτική του ζωή, εχθρός της εύκολης ρητορείας και της δημαγωγίας, ήξερε πότε έπρεπε να αποχωρήσει και να παραμείνει στη σιωπή. Σφράγισε την πολιτική ζωή του τόπου και πέρασε στην Ιστορία συνοδευόμενος από τον καθολικό σεβασμό φίλων και αντιπάλων».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου