ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Σταύρος Τσακυράκης, ο δικός μας σούπερ ήρωας

Παρατηρητήριο

Εφυγε μια εμβληματική μορφή της Γενιάς του Πολυτεχνείου. Ο Σταύρος Τσακυράκης, Γραμματέας της νεολαίας του ΚΚΕ Εσωτερικού στα χρόνια του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, συνταγματολόγος καθηγητής της Νομικής Αθηνών, αργότερα αφοσιωμένος στην υπόθεση των δικαιωμάτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Πολίτης με όλη τη σημασία της έννοιας, σε διαρκή εγρήγορση για την τύχη αυτού του τόπου και της Ευρώπης, για την ποιότητα της Δημοκρατίας, αντίπαλος της δημαγωγίας και των εύκολων λόγων.

Η δημόσια σφαίρα έχασε μια μαχητική φωνή στρατευμένη στην υπόθεση της ελευθερίας που στάθηκε η καθοδηγητική αξία της ζωής του.

Οι φίλοι του χάσαμε την ευθύτητα, την ανιδιοτέλεια, την ανατρεπτικά παιγνιώδη διάθεσή του.

Οι πολιτικά απανταχού ρηγάδες και ρηγίτισσες θα αναπολήσουν την ατομική και συλλογική τους διαδρομή, και τον σιωπηλό δεσμό που κρατάει ακόμα.

Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες θα θυμούνται έναν Δάσκαλο συμπαραστάτη.

Γιάννης Βούλγαρης

Καθηγητής Παντειου Πανεπιστημίου
Γραμματέας Ρήγα Φεραίου 1974-1976».

Πηγή: Ο Γιάννης Βούλγαρης αποχαιρετά τον Σταύρο Τσακυράκη | iefimerida.gr

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Οι ευρωπαϊκές αρχές αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με το μεταναστευτικό όταν άρχισαν οι τσαμπουκάδες της Ιταλικής κυβέρνησης και η κρίση στον κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας. Από τις αποφάσεις που πήραν-δεν πήραν είναι φανερό ότι δεν έχουν λύση, αλλά έχουν λεφτά για πέταμα. Είπαν και κάτι υπαινικτικά και για τη δράση των ΜΚΟ στη Μεσόγειο και έδωσαν και του δικού μας παράταση στην αύξηση του ΦΠΑ. Απλά δεν υπάρχει καμιά λύση εκεί που δήθεν ψάχνουν. Πρόκειται περί εποικισμού της Ευρώπης από κατοίκους της Αφρικής και της Ασίας. Ζούμε μια φάση μετακίνησης λαών που θα ενταθεί λόγω υπερπληθυσμού, διάβρωσης των παραλίων και ερημοποίησης που προκαλεί η κλιματική αλλαγή. Αυτά συνδυάζονται με την πολιτική αστάθεια, την οικονομική καχεξία, τη βία αλλά και τη διακίνηση της πληροφορίας και την ευκολία των μετακινήσεων. Η Ευρώπη είναι πολύ πλούσια για το μέγεθος του πληθυσμού της και λογικά φαντάζει ως η γη της επαγγελίας. Κάποια στιγμή θα κλείσει σαν στρείδι αλλά αυτό θα σημάνει βία, ανείπωτη βία. Στα πλαίσια της κατάρρευσης της μεταπολεμικής ηθικής που έρχεται.

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Οι «χορηγοί» της απολιτίκ δημαγωγίας



Μυρσίνη Λιοναράκη από το ΕΘΝΟΣ

«Νομίζω ότι τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτά τα αποτελέσματα θα τις βρείτε στην Ιταλία, όχι στις Βρυξέλλες», δήλωσε δύο εικοσιτετράωρα μετά τις εκλογές ο επίτροπος Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ενωσης, Χοακίν Αλμούνια. Παρότι ειδικός, θα τολμούσα να τον συμβουλέψω να μην έχει και τόσο μεγάλη σιγουριά. Γιατί εκτός από τα πολλά μηνύματα προς το εσωτερικό, που θα αναλύσουν οι πιο σχετικοί, αφού, όπως λέγεται, 16 εκατ. ψηφοφόροι μετακινήθηκαν, υπάρχει ένα κεντρικό μήνυμα προς τα έξω. Μήνυμα προς τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, τους λεγόμενους «τεχνοκράτες των Βρυξελλών».
Το είπε και ο πρόεδρος του ΣΕΒ τις προάλλες: «Το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών καταδεικνύει τα όρια της αντοχής των λαών και τα όρια μιας λιτότητας που αποσταθεροποιεί ευθέως το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα». Οι Ιταλοί στις εκλογές είπαν κάτι λογικό, εδώ που τα λέμε: «Βαρεθήκαμε τα παραδοσιακά κόμματα και δεν θέλουμε άλλα μέτρα». Πώς πρέπει αυτό να το ακούσει η Ευρώπη; Σαν μια φωνή που λέει: «Σταματήστε να τραβάτε με μανία το σκοινί της λιτότητας, κόψτε την αδιαλλαξία και στηρίξτε σοβαρές και σταθερές κυβερνήσεις που προσπαθούν». Γιατί αλλιώς;
Ο πολίτης ωθείται σε ακραίες, φαινομενικά εύκολες επιλογές που υπόσχονται καλύτερες μέρες και ανατροπές, σε πολιτικές καρικατούρες που τσιρίζουν συνθήματα γηπεδικού τύπου. Γιατί ο πολίτης είναι απογοητευμένος, ταλαιπωρημένος και αγανακτισμένος - με την κυριολεκτική έννοια και όχι αυτήν της πάνω και κάτω πλατείας. Ετσι, οι γραφικοί γίνονται ξαφνικά γοητευτικοί και οι δημοσκόποι μιλούν για «φαινόμενα» και «εκπλήξεις».
Στη γειτονική Ιταλία τον θυμό και την αγανάκτηση τα εισέπραξε ο κωμικός και εμπνευστής του V-Day (Vaffanculo Day), ο πιο απολιτίκ υποψήφιος με εύπεπτα συνθήματα, με τα οποία οι περισσότεροι σε πρώτη ανάγνωση μπορεί να συμφωνήσουν, ο Μπέπε Γκρίλο. Λογικό, έδειχνε και αυτός πολύ θυμωμένος.
Γι' αυτό και από ό,τι προκύπτει οι ψήφοι του προέρχονται κατά 20% από πολίτες που μέχρι τώρα απείχαν και κατά 16% από νεαρούς πρωτάρηδες ψηφοφόρους. Οι μεν θυμωμένοι από άποψη, οι δε από φύση.
Στην Ελλάδα τα πράγματα ήταν αλλιώς στις πρόσφατες εκλογές: τον θυμό εισέπραξαν η ναζιστική Χρυσή Αυγή, οι συνωμοσιολάγνοι Ανεξάρτητοι Ελληνες και το κόμμα-σούπερ μάρκετ (λόγω ποικιλίας απόψεων), ο ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα ο Γκρίλο και ο κάθε Γκρίλο της Ευρώπης φαντάζει η εναλλακτική, βολική φωνή απέναντι στις αντιλαϊκές πολιτικές. Και δεν υπάρχει ευνοϊκότερη θέση από αυτήν σε μια τέτοια δύσκολη εποχή, για να ανέβει κανείς τα σκαλιά της εξουσίας. Λες και κάποιος τους στρώνει το χαλί.
Το μήνυμα, λοιπόν, είναι ξεκάθαρο προς όλους: η αδιαλλαξία φέρνει ανεξέλεγκτες καταστάσεις, γεννάει επικίνδυνα πολιτικά μορφώματα και ενισχύει τους απανταχού Γκρίλο.
Και αν στην Ιταλία είναι απλώς αθυρόστομος και φωνακλάς, στην Ελλάδα «διαπλάθει παίδες» σκορπίζοντας μίσος με φασιστικούς χαιρετισμούς ή απειλεί ότι δεν θα παραδώσει τα όπλα σκορπίζοντας υποσχέσεις με έναν νόμο. Και ποιος ξέρει τι άλλες τέτοιες ανεξέλεγκτες δυνάμεις θα εμφανιστούν στο εξής στον ευρωπαϊκό Νότο...
Η Μυρσίνη Λιοναράκη είναι δημοσιογράφος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς

1 σχόλιο:

  1. Μετά απο 4 χρόνια καταστροφής, είναι καιρός να καταλάβουμε ότι ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.
    Δεν τίθεται θέμα επιλογής μεταξύ ευμάρειας και λιτότητας.
    Ακόμα και να κουρέψουν 100% το υπόλοιπο χρέος ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.
    Ούτε τώρα ούτε στο προσεχές μέλλον.
    Πρέπει να ζήσουμε με ότι βγάζουμε.
    Ας αφιερώσουμε λοιπόν περισσότερο χρόνο στο πως θα βγάζουμε περισσότερα και πώς θα πετάμε λιγότερα απο το παράθυρο συντηρώντας τους πελάτες του συστήματος και λιγότερο στην γκρίνια γιατί δεν μπορούμε να βολέψουμε όσους πελάτες δεν πρόλαβαν να εξασφαλίσουν κάποια αργομισθία, εθελουσία ή πρόωρη σύνταξη.
    Η απειλή ότι αν κάποιοι (ποιοί άραγε;) δεν αναλάβουν την συντήρηση του πελατειακού κράτους της Ιταλίας ή της Ελλάδας, τότε εμείς θα τους τιμωρήσουμε βγάζοντας κυβέρνηση της χρυσής αυγής και του μουσολίνι, δείχνει ξεκάθαρα για ποιόν λόγο φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.
    Όπως θα έλεγε και ο ιταλός επίδοξος νέος μουσολίνι
    "BASTA".

    ΑπάντησηΔιαγραφή