ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Thelonious monk - Allen ginsberg

Thelonious monk - Allen ginsberg
Δυο γίγαντες στην εποχή των γιγάντων.

Παρατηρητήριο

Όσοι βιάζεστε να του δώσετε εύσημα συμβολής στην αποδόμηση του αντιαμερικανισμού λάβετε υπόψη σας ότι:
1. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πλέον αντιαμερικανισμός. Υπάρχει όμως έντονος αντιευρωπαϊσμός σαφώς πιο ισχυρός και επικίνδυνος. Ο αντιαμερικανισμός αναπτύχθηκε μεταπολεμικά ως φιλοσοβιετισμός και έσβησε μαζί με το τέλος της σοβιετίας. Το ΠΑΣΟΚ συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωσή του κατά την περίοδο της πρώιμης μεταπολίτευσης και τα κινήματα των αδεσμεύτων. Μέχρι που η δανεική ευδαιμονία τα σκούπισε όλα.
2. Δεν τόχει σε τίποτε όταν επιστρέψει να γυρίσει το χαρτί και να ξαναγίνει αντιαμερικανός ή αντιτραμπ ή οτιδήποτε άλλο. Διαβάζει άριστα το ακροατήριό του, ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους κλείνει το μάτι και πλασάρει ότι τα βρήκε με τον τέως δαίμονα για να την πει στους σημερινούς δαίμονες της ΕΕ. Το αύριο είναι άλλη μέρα.
3. Η Αριστερά μπορεί να συγχωρήσει όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές αποκλίσεις, ανίερες συμμαχίες κλπ , προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία. Θα τις βγάλει όμως σαν μαχαίρια μετά την ήττα, για να δικάσει τους χτεσινούς ηγέτες. Έχουμε δρόμο ακόμα.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων τους η Επιτυχία είναι το κλείσιμο της ΒSH Hellas, (πρώην Πίτσος),. Ουδόλως τους απασχολεί η επίσκεψη στις ΗΠΑ. Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση καταλάβει τι ακριβώς παίζεται μέσα στα ελληνικά λαϊκά στρώματα ελπίζω να είμαστε ζωντανοί. Ως τότε αφήστε τους ήσυχους να σας φτιάχνουν την ατζέντα.

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Οι «χορηγοί» της απολιτίκ δημαγωγίας



Μυρσίνη Λιοναράκη από το ΕΘΝΟΣ

«Νομίζω ότι τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτά τα αποτελέσματα θα τις βρείτε στην Ιταλία, όχι στις Βρυξέλλες», δήλωσε δύο εικοσιτετράωρα μετά τις εκλογές ο επίτροπος Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ενωσης, Χοακίν Αλμούνια. Παρότι ειδικός, θα τολμούσα να τον συμβουλέψω να μην έχει και τόσο μεγάλη σιγουριά. Γιατί εκτός από τα πολλά μηνύματα προς το εσωτερικό, που θα αναλύσουν οι πιο σχετικοί, αφού, όπως λέγεται, 16 εκατ. ψηφοφόροι μετακινήθηκαν, υπάρχει ένα κεντρικό μήνυμα προς τα έξω. Μήνυμα προς τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, τους λεγόμενους «τεχνοκράτες των Βρυξελλών».
Το είπε και ο πρόεδρος του ΣΕΒ τις προάλλες: «Το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών καταδεικνύει τα όρια της αντοχής των λαών και τα όρια μιας λιτότητας που αποσταθεροποιεί ευθέως το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα». Οι Ιταλοί στις εκλογές είπαν κάτι λογικό, εδώ που τα λέμε: «Βαρεθήκαμε τα παραδοσιακά κόμματα και δεν θέλουμε άλλα μέτρα». Πώς πρέπει αυτό να το ακούσει η Ευρώπη; Σαν μια φωνή που λέει: «Σταματήστε να τραβάτε με μανία το σκοινί της λιτότητας, κόψτε την αδιαλλαξία και στηρίξτε σοβαρές και σταθερές κυβερνήσεις που προσπαθούν». Γιατί αλλιώς;
Ο πολίτης ωθείται σε ακραίες, φαινομενικά εύκολες επιλογές που υπόσχονται καλύτερες μέρες και ανατροπές, σε πολιτικές καρικατούρες που τσιρίζουν συνθήματα γηπεδικού τύπου. Γιατί ο πολίτης είναι απογοητευμένος, ταλαιπωρημένος και αγανακτισμένος - με την κυριολεκτική έννοια και όχι αυτήν της πάνω και κάτω πλατείας. Ετσι, οι γραφικοί γίνονται ξαφνικά γοητευτικοί και οι δημοσκόποι μιλούν για «φαινόμενα» και «εκπλήξεις».
Στη γειτονική Ιταλία τον θυμό και την αγανάκτηση τα εισέπραξε ο κωμικός και εμπνευστής του V-Day (Vaffanculo Day), ο πιο απολιτίκ υποψήφιος με εύπεπτα συνθήματα, με τα οποία οι περισσότεροι σε πρώτη ανάγνωση μπορεί να συμφωνήσουν, ο Μπέπε Γκρίλο. Λογικό, έδειχνε και αυτός πολύ θυμωμένος.
Γι' αυτό και από ό,τι προκύπτει οι ψήφοι του προέρχονται κατά 20% από πολίτες που μέχρι τώρα απείχαν και κατά 16% από νεαρούς πρωτάρηδες ψηφοφόρους. Οι μεν θυμωμένοι από άποψη, οι δε από φύση.
Στην Ελλάδα τα πράγματα ήταν αλλιώς στις πρόσφατες εκλογές: τον θυμό εισέπραξαν η ναζιστική Χρυσή Αυγή, οι συνωμοσιολάγνοι Ανεξάρτητοι Ελληνες και το κόμμα-σούπερ μάρκετ (λόγω ποικιλίας απόψεων), ο ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα ο Γκρίλο και ο κάθε Γκρίλο της Ευρώπης φαντάζει η εναλλακτική, βολική φωνή απέναντι στις αντιλαϊκές πολιτικές. Και δεν υπάρχει ευνοϊκότερη θέση από αυτήν σε μια τέτοια δύσκολη εποχή, για να ανέβει κανείς τα σκαλιά της εξουσίας. Λες και κάποιος τους στρώνει το χαλί.
Το μήνυμα, λοιπόν, είναι ξεκάθαρο προς όλους: η αδιαλλαξία φέρνει ανεξέλεγκτες καταστάσεις, γεννάει επικίνδυνα πολιτικά μορφώματα και ενισχύει τους απανταχού Γκρίλο.
Και αν στην Ιταλία είναι απλώς αθυρόστομος και φωνακλάς, στην Ελλάδα «διαπλάθει παίδες» σκορπίζοντας μίσος με φασιστικούς χαιρετισμούς ή απειλεί ότι δεν θα παραδώσει τα όπλα σκορπίζοντας υποσχέσεις με έναν νόμο. Και ποιος ξέρει τι άλλες τέτοιες ανεξέλεγκτες δυνάμεις θα εμφανιστούν στο εξής στον ευρωπαϊκό Νότο...
Η Μυρσίνη Λιοναράκη είναι δημοσιογράφος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς

1 σχόλιο:

  1. Μετά απο 4 χρόνια καταστροφής, είναι καιρός να καταλάβουμε ότι ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.
    Δεν τίθεται θέμα επιλογής μεταξύ ευμάρειας και λιτότητας.
    Ακόμα και να κουρέψουν 100% το υπόλοιπο χρέος ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.
    Ούτε τώρα ούτε στο προσεχές μέλλον.
    Πρέπει να ζήσουμε με ότι βγάζουμε.
    Ας αφιερώσουμε λοιπόν περισσότερο χρόνο στο πως θα βγάζουμε περισσότερα και πώς θα πετάμε λιγότερα απο το παράθυρο συντηρώντας τους πελάτες του συστήματος και λιγότερο στην γκρίνια γιατί δεν μπορούμε να βολέψουμε όσους πελάτες δεν πρόλαβαν να εξασφαλίσουν κάποια αργομισθία, εθελουσία ή πρόωρη σύνταξη.
    Η απειλή ότι αν κάποιοι (ποιοί άραγε;) δεν αναλάβουν την συντήρηση του πελατειακού κράτους της Ιταλίας ή της Ελλάδας, τότε εμείς θα τους τιμωρήσουμε βγάζοντας κυβέρνηση της χρυσής αυγής και του μουσολίνι, δείχνει ξεκάθαρα για ποιόν λόγο φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.
    Όπως θα έλεγε και ο ιταλός επίδοξος νέος μουσολίνι
    "BASTA".

    ΑπάντησηΔιαγραφή