ελευθερία, αλληλεγγύη, αναζήτηση, σκληρή δουλειά και πάντα rock n roll

Τάσος Μπουλμέτης

Τάσος Μπουλμέτης

Παρατηρητήριο

Το ελληνικό κράτος, όχι η ελληνική κοινωνία αλλά το κράτος, παρέταξε σε αυτά τα πολύ δύσκολα και κρίσιμα χρόνια της κρίσης τρεις σπουδαίους ανθρώπους που υπερασπίστηκαν με σθένος, σύνεση και θαυμαστή εργατικότητα τη χώρα, την κοινωνία και τη θέση μας στην Ευρωπαϊκή ένωση: τον Λουκά Παπαδήμο, τον Γιάννη Στουρνάρα και τον Παναγιώτη Πικραμμένο, ο καθένας τους υπόδειγμα homme d’ etat. Και τους τρεις αυτούς πατριώτες ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να τους κηλιδώσει ηθικά, να τους εξοντώσει πολιτικά, να τους ρίξει βορά στους «αγανακτισμένους». Το ήθος του φθόνου, το ήθος του μίσους, το ήθος του διχασμού.

Ευθύμης Δημόπουλος

ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΡΩΜΑΤΑ- ΜΗ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΌΤΑΝ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ

Το αριστεροδέξιο και πάντα φοβικό προς τη Δύση συνεχές, παλλόμενο αδιαλείπτως, γραπώνεται τώρα από την εθνική ταυτότητα και μετατοπίζεται πολιτικά δεξιά. Τα όσα αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις δεν είναι φενάκη. Το κίνημα των αγανακτισμένων εκδικείται. Επιστρέφει ηττημένο, αβέβαιο και light. Η εξαπάτησή του παράγει το αντίθετο πολιτικό αποτέλεσμα. Ποιος πολιτικός θα τολμήσει να του πάει κόντρα όταν δεν έχει χρήμα να μοιράσει;

Μήπως ήρθε ο καιρός της δεξιάς;

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Η μπλόφα


Στέφανος Παπανίκος από το protagon
Δυο χρόνια τώρα, οι στρατηγικοί και οικονομικοί εγκέφαλοι του ΣΥΡΙΖΑ προτείνουν τη μονομερή ακύρωση των μνημονίων και των συνοδευτικών δανειακών συμβάσεων. Το παρουσιάζουν ως ένα είδος μπλόφας σε ένα παιχνίδι που φαντάζονται ότι παίζεται μεταξύ Ελλάδας και εταίρων. Υποστηρίζουν πως, εάν κάνουμε μια τέτοια κίνηση, θα είμαστε κερδισμένοι διότι μπορούμε να διαγράψουμε το χρέος μας, συγχρόνως να εφαρμόσουμε όποια σπάταλη πολιτική ικανοποιεί τα πλήθη και, παράλληλα, να είμαστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και οι κουτόφραγκοι να συνεχίσουν να επιδοτούν τα ελλείμματά μας, φοβούμενοι - υποτίθεται - μια άτακτη αποχώρηση μας που θα αποσταθεροποιούσε το σύστημα και θα επέφερε ντόμινο κατάρρευσης.
Η θεωρία αυτή “πουλήθηκε” στους αγανακτισμένους ψηφοφόρους που ξεβολεύτηκαν από την πολιτική λιτότητας και αγοράστηκε στο φινάλε από πολλούς, κατατάσσοντας, τελικά, τον ΣΥΡΙΖΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση. Ποτέ όμως δεν δοκιμάστηκε, οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ νομιμοποιήθηκε να την πουλάει ως επιτυχημένη και, δυστυχώς, οι επικριτές της δεν είχαν χειροπιαστά τεκμήρια που να την αποδομούν.
Μέχρι προχθές. Διότι προχθές, ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποκάλυψε (ομολογουμένως, με αδικαιολόγητα μεγάλη καθυστέρηση) ότι, κατά τη διάρκεια του κρίσιμου Eurogroup, που έλαβε χώρα στην Πολωνία, στις 16 και 17 Σεπτεμβρίου 2011, o κ. Schaeuble κάλεσε τον κ. Βενιζέλο να συζητήσουν σε γραφείο στο υπόγειο του κτιρίου και εκεί του ζήτησε να προσδιορίσει ένα ποσό χρηματοδότησης προκειμένου να βγει η Ελλάδα από τη ζώνη του ευρώ.
Μαθαίνουμε λοιπόν ότι οι εταίροι μας όχι απλά δεν θα τρόμαζαν εάν τους απειλούσαμε με αποχώρηση από την Ευρωζώνη, αλλά το επιθυμούσαν τόσο έντονα που ήταν διατεθειμένοι να μας πληρώσουν για αυτό τον σκοπό, όσο-όσο.
Όσο λυπηρό και να είναι αυτό το γεγονός - το ότι, δηλαδή, μας θεωρούν τόσο βάρος που θα πλήρωναν για να μας ξεφορτωθούν - δεν παύει να είναι παράλληλα και εξαιρετικά χρήσιμο. Διότι, επιτέλους, οι επικριτές της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ένα τεκμήριο στα χέρια τους που αποδεικνύει περίτρανα ότι η θεωρία - πως πρέπει να εκβιάσουμε, μπλοφάροντας με αποχώρηση - είναι ένα όνειρο θερινής νυκτός των εξαίρετων εγκεφάλων της Κουμουνδούρου.
*Ο Στέφανος Παπανίκος είναι Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας της Δυναμικής Ελλάδας

2 σχόλια:

  1. Λίγο απογοητεύομαι να βλέπω μέλη της δυναμικής Ελλάδας να πέφτουν κι αυτοί με τα μπούνια στο τρυπάκι του ασπρόμαυρου.

    Δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ο εχθρός, τα προβλήματα είναι. Και είναι τεράστια..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Niko έχω πάψει να γράφω σχετικά με το ΣΥΡΙΖΑ γιατί κιεγώ το ίδιο πιστεύω. Όχι πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πασχίζει να φτιάχνει κλίμα μη επίλυσης κανενός προβλήματος. Αλλά δεν είναι εκεί το βασικό πρόβλημα. Αντιθέτως είναι στη λογική του που είναι λογική και όλου του πολιτικού συστήματος. Να μην αλλάξει τίποτα και πουθενά μέχρι η χώρα να χρεοκοπήσει ανοικτά και με το νόμο. Να βυθιστεί η κοινωνία μαζί με το πελατειακό της κράτος σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διασωθεί αυτό. Πχ. Θα γίνουν πολλές χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο, επειδή ακριβώς γίνεται προσπάθεια να μη γίνει καμία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή